Lolo Ördeğin Yağmurdan Sonraki Renkli Sürprizi

Sabahın erken saatlerinde gökyüzü pırıl pırıl değildi. Yumuşak yağmur damlaları, gölün üzerine tıp tıp düşüyordu. Lolo Ördek, sarı çizmelerini giydi. Şapkasını taktı. Sonra annesine gülümsedi.
“Bugün gölün yanında biraz yürüyebilir miyim?” diye sordu.
Annesi başını salladı. “Elbette Lolo. Ama su birikintilerine dikkat et ve arkadaşlarınla birlikte dolaş.”
Lolo kapıdan çıktı. İlk su birikintisine baktı. İçinde yuvarlak gökyüzü görünüyordu. Lolo bir ayağını kaldırdı.
Şıp!
Su sıçradı. Lolo güldü. Sonra bir ayağını daha kaldırdı.
Şıpır!
Bu kez su damlaları burnuna kondu. Lolo burnunu kırıştırdı ve kahkaha attı.
Biraz ileride Tavşan Nino, Sincap Fındık ve küçük Kurbağa Zıpzıp onu bekliyordu. Üç arkadaş da yağmurdan sonra dışarı çıkmıştı.
“Merhaba Lolo!” diye seslendi Nino.
“Bugün ne yapacağız?” diye sordu Fındık.
Zıpzıp, büyük bir yaprağın altından çıktı. “Belki oyun oynarız!” dedi.
Arkadaşlar önce su birikintilerinin çevresinde yürüdüler. Nino uzun kulaklarını salladı. Fındık kuyruğunu sağa sola çevirdi. Zıpzıp da her sıçrayışında komik bir ses çıkardı.
Birden Lolo, çimenlerin arasında parlayan bir şey gördü.
“Bakın! Orada ne var?” dedi.
Hep birlikte çimlerin yanına gittiler. Yerde küçük, yuvarlak bir kutu duruyordu. Kutunun kapağı kapalıydı. Üzerinde kırmızı, yeşil ve sarı noktalar vardı.
Fındık kutuyu dikkatle kokladı. “İçinde güzel bir şey olabilir,” dedi.
Nino kapağı hafifçe itti. Kapak açılmadı.
Zıpzıp minicik elleriyle denedi. O da açamadı.
Lolo kutuyu iki kanadının arasına aldı. “Birlikte deneyelim,” dedi.
Fındık kapağın bir yanını tuttu. Nino öbür yanını tuttu. Zıpzıp da aşağıdan destek verdi. Lolo yavaşça çekti.
Çıt!
Kutu açıldı.
İçinden küçük, renkli kâğıtlar çıktı. Kırmızı kâğıtta bir elma resmi vardı. Yeşil kâğıtta bir yaprak resmi vardı. Sarı kâğıtta ise kocaman bir gülümseme çizilmişti.
“Bunlar ne işe yarıyor?” diye merak etti Nino.
Tam o sırada gölün öte yanından tatlı bir ses duyuldu. Yaşlı Ördek Dede, bastonuna dayanarak onlara doğru geliyordu.
“O kutuyu buldunuz demek,” dedi. “Geçen hafta çocuklar için küçük bir sürpriz hazırlamıştım. Yağmur gelince kutuyu güvenli bir yere koymuştum. Fakat sonra yerini hatırlayamadım.”
Lolo kâğıtları dikkatle inceledi. “Sürpriz nerede?” diye sordu.
Ördek Dede gülümsedi. “Resimlerdeki işaretleri izlerseniz bulabilirsiniz.”
Arkadaşlar önce elma resmine baktı. Gölün kenarındaki elma ağacına gittiler. Ağacın altında kırmızı bir sepet buldular. Sepetin içinde dört parlak elma vardı.
Sonra yeşil yaprak resmine baktılar. Büyük çimenlerin yanında geniş yapraklı bir bitki gördüler. Yaprağın altında küçük bir örtü saklıydı.
En son sarı gülümseme resmini izlediler. Bu resim onları gölün en güzel yerine götürdü. Orada renkli kurdelelerle süslenmiş küçük bir masa vardı.
Masada elmalar, çıtır ekmekler ve ılık süt duruyordu. Herkes çok sevindi.
“Bu sürpriz hepimiz içinmiş!” dedi Fındık.
“Birlikte bulduğumuz için daha da güzel,” dedi Lolo.
Arkadaşlar sofraya oturdu. Elmalarını paylaştılar. Zıpzıp sütünü yudumladı. Nino ekmeğini ikiye böldü. Fındık da kurdeleleri masanın etrafına bağladı.
Yağmur durmuştu. Bulutların arasından güneş çıktı. Göl ışıl ışıl parladı.
Ördek Dede, Lolo’ya küçük kutuyu verdi. “Bunu saklamak ister misin?” diye sordu.
Lolo kutuya baktı. Sonra arkadaşlarına baktı.
“Kutuyu hep birlikte saklayalım,” dedi. “Çünkü güzel sürprizler paylaşılınca daha güzel olur.”
O günden sonra kutu, göl kenarındaki küçük kulübede durdu. Her çocuk, içine bir resim koydu. Kimi güneş çizdi, kimi çiçek çizdi, kimi de kocaman bir gülümseme çizdi.
Lolo ise kutunun içine tek bir cümle yazdı: “Birlikte bul, birlikte gül, birlikte paylaş.”
Gölün kıyısında o gün yine neşeli sesler duyuldu. Şıp, şıp, şıp… Yağmurun ardından gelen en güzel oyun başlamıştı.




