7 Yaş Masalları ve Hikayeleri Oku

Pofuduk Tepedeki Tohum Haritası

Yaklaşık 4 dakika okuma

Gökkuşağı Kasabası’nın hemen yanında, bulutlara değecek kadar yüksek olmayan ama tırmanırken insanı tatlı tatlı yoracak bir tepe vardı. Kasabalılar bu tepeye Pofuduk Tepe derdi. Çünkü tepenin çimenleri yumuşacıktı ve rüzgâr estiğinde hepsi aynı anda kabarıp kocaman bir yastığa benzerdi.

On yaşındaki Nehir, her cumartesi sabahı tepeye çıkar, yanında getirdiği tahta dürbünle çevreyi seyrederdi. Bir gün dürbününü çimenlerin arasına düşürdü. Eğilip almak isterken toprağın altında yuvarlak, teneke bir kutu gördü. Kutunun kapağında küçük bir ayçiçeği resmi vardı.

Nehir kapağı dikkatlice açtı. İçinden kıvrılmış sarı bir kâğıt çıktı. Kâğıtta kasabanın sokakları çizilmişti, fakat evlerin ve dükkânların yerinde renkli tohum resimleri vardı. Haritanın en altında şu cümle yazıyordu: “Neşenin büyümesi için doğru tohumu, doğru kalbe bırak.”

Nehir önce bunun bir oyun olduğunu düşündü. Yine de haritadaki ilk işareti takip etti. İşaret, fırıncı Suna Hanım’ın dükkânını gösteriyordu. Suna Hanım o sabah ekmekleri fırından çıkarırken iç çekip duruyordu.

“Ne oldu?” diye sordu Nehir.

“Gülümsemeyi unuttum galiba,” dedi Suna Hanım. “Eskiden ekmek yaparken şarkı söylerdim. Şimdi yalnızca yetiştirmem gereken işleri düşünüyorum.”

Haritada, fırının yanındaki küçük kutucukta bir buğday tohumu resmi vardı. Nehir cebinde gerçek bir tohum bulamayınca aklına başka bir şey geldi. Hemen önlüğünü takıp ekmek sepetlerini taşımaya yardım etti. Suna Hanım’ın işi bitince de ondan eski şarkısını anlatmasını istedi.

Suna Hanım önce şaşırdı, sonra çocukluğunda öğrendiği neşeli türküyü söylemeye başladı. Nehir de ritim tutunca fırın sıcacık bir şarkıyla doldu. Suna Hanım’ın yüzünde uzun zamandır görülmeyen kocaman bir gülümseme belirdi. Haritadaki buğday resmi parladı ve kâğıtta ikinci bir yol göründü.

İkinci işaret, kasabanın çeşmesinin yanındaki bankı gösteriyordu. Bankta, elindeki örgü iplerini birbirine dolaştırmış yaşlı bir adam oturuyordu. Adı Rıza Dede’ydi. Bir türlü çözülmeyen düğümler yüzünden canı sıkılmıştı.

Nehir hemen ipleri çekiştirmedi. Önce Rıza Dede’nin yanına oturdu. Birlikte düğümlerin nereden başladığını bulmaya çalıştılar. Bir süre sonra Nehir, en küçük ilmeği fark etti. Rıza Dede yavaşça o ilmeği gevşetti, Nehir de ipin ucunu çekti. Düğümler birer birer açıldı.

“Bazen büyük sorunlar, küçük bir düğümün sabırla çözülmesini beklermiş,” dedi Rıza Dede.

Haritada bu kez mavi bir çiçek resmi belirdi. Nehir üçüncü işareti izlediğinde kasabanın meydanına ulaştı. Meydanda çocuklar sessizce oturuyor, kimse oyun kurmuyordu. Çünkü oyun topları, çeşmenin arkasındaki yüksek duvarın ardına kaçmıştı.

Nehir çocuklarla birlikte taşları yan yana dizdi. Her çocuk bir taş getirdi, fakat duvarı aşmak için kule yapmak güvenli değildi. Bunun üzerine Nehir, meydandaki eski perdeyi buldu. Çocuklar perdeyi uzun bir ip gibi gerdi. Toplardan biri yuvarlanınca perde onu yavaşça yakaladı. Sonra diğer toplar da tek tek geri geldi.

Meydanda yeniden kahkahalar yükseldi. Çocuklar topu paylaşarak oynamaya başladı. Haritanın bütün çizgileri altın rengine dönüştü. Kâğıdın ortasında, Pofuduk Tepe’deki ayçiçeği resmine uzanan son bir yol belirdi.

Nehir tepeye döndüğünde teneke kutunun içinde yalnızca boş toprak vardı. Harita ise bir anda küçük parçalara ayrılıp rüzgâra karıştı. Nehir üzülecekken toprağın içinden yeşil bir filiz çıktığını gördü. Filizin yanında minicik bir not vardı: “Neşe saklanmaz; iyilik gördüğü yerde büyür.”

Ertesi sabah kasabalılar Pofuduk Tepe’ye çıktılar. Suna Hanım şarkı söyledi, Rıza Dede çocuklara örgü örmeyi öğretti, çocuklar da herkes için oyunlar hazırladı. Filiz kısa sürede altın renkli bir ayçiçeğine dönüştü ve çiçeğin tohumları rüzgârla kasabanın her yerine dağıldı.

O günden sonra Gökkuşağı Kasabası’nda biri neşesini kaybettiğinde, başka biri ona küçük bir iyilik yapardı. Nehir ise tahta dürbününü her cumartesi yanına alırdı. Çünkü bazen uzaklara bakmak güzeldi; ama gerçek mucizelerin, yardım etmek için eğilen insanların kalbinde büyüdüğünü artık çok iyi biliyordu.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu