Türk Masalları

Kırk İlmeğin Ardındaki Gümüşlü Yol

Yaklaşık 4 dakika okuma

Akçayır köyü, tepelerin arasına serpilmiş beyaz evleri ve akşamları göğe yükselen ekmek kokusuyla tanınırdı. Fakat o yıl dereler susmuş, kuyuların dibi görünmüş, bahçelerdeki naneler bile başlarını eğmişti. Köylüler her sabah çeşmenin başında sessizce bekliyor, suyun ne zaman döneceğini merak ediyordu.

Köyün en küçük dokumacısı Meyra, büyükannesi Gülendam’ın tezgâhında çalışırdı. Bir gün sandığın dibinde, kenarları sökülmüş eski bir kilim buldu. Kilimin üzerinde kırk küçük ilmek, ilmeklerin arasında da gümüş iplikle işlenmiş kıvrımlı bir yol vardı. Gülendam nine kilimi görünce şaşırdı.

Bu, susuz kalan yerlere yolu gösteren eski bir dokumadır. Ancak yalnızca iyi niyetle atılan ilmekler tamamlanırsa sırrını anlatır, dedi.

Meyra, kilimin kenarında boş bırakılmış dört ilmek fark etti. Gülendam nine, bu ilmeklerin birbirinden uzakta yaşayan dört kişinin gerçek bir iyiliğiyle tamamlanabileceğini söyledi. Üstelik iyilik, karşılığında övgü ya da ödül beklemeden yapılmalıydı.

Ertesi sabah Meyra yola çıktı. Önce pazar yerinde, sepetleri devrilmiş yaşlı bir bahçıvana rastladı. Elmalar taşlı yola saçılmıştı. Meyra, kendi kahvaltısını geciktirip bütün elmaları topladı, sepeti onardı ve bahçıvanın evine kadar taşıdı. Yaşlı adam ona tek bir elma vermek istedi, fakat Meyra gülümseyerek yalnızca iyi günler diledi.

Akşam köye döndüğünde kilimdeki ilk boş ilmek, ince bir gümüş parıltıyla dolmuştu.

İkinci gün, değirmenin yanında kanadı incinmiş bir kırlangıç buldu. Kuşu avucuna alıp sazlardan küçük bir yuva yaptı. Kırlangıç iyileşene kadar onu rüzgârdan korudu. Üçüncü gün, okul yolunda ağlayan bir çocuğun kaybolan tahta düdüğünü aradı. Düdüğü çalıların arasından buldu ve çocuğun yüzü gülünce kendisi de sevindi.

Üçüncü ilmek de ışıldadı. Fakat dördüncü iyiliği bulmak hiç kolay olmadı. Meyra, köyün karşı yamacındaki eski değirmene ulaştığında orada Veysel adında bir tüccarla karşılaştı. Tüccar, köylülerin kalan suyu satın alıp uzak kasabalara götürmek istiyordu. Değirmenin yanındaki küçük pınarın başına büyük testiler dizmişti.

Meyra, suyun herkesin hakkı olduğunu söyledi. Veysel ise günlerdir emek verdiğini, testileri taşımak için para harcadığını anlattı. Meyra onunla tartışmak yerine testileri köye taşımasına yardım etti. Sonra birlikte çeşmenin önünde bütün köylülerin ihtiyacını hesapladılar. Veysel, suyun tamamını götürürse Akçayır’da kimsenin kalmayacağını ilk kez düşündü.

Bir süre sessiz kaldı. Ardından testilerin yarısını köye bıraktı. Kalan suyu satmak yerine uzak köylerle paylaşmayı önerdi. Meyra, bu kararın yalnızca kendisi için değil, herkes için doğru olduğunu söyleyince dördüncü ilmek de tamamlandı.

O anda kilimin gümüş yolu kıpırdadı. Desen, yamaçtaki kuru taşların arasından geçip ardıç ağaçlarının arkasında sona eriyordu. Meyra, Gülendam nineyi ve köylüleri peşine taktı. Herkes birlikte taşları kaldırdı, dikenleri temizledi. En dipte, yuvarlak bir kaya buldular. Kaya yerinden oynatılınca altından berrak bir su fışkırdı.

Su, önce ince bir iplik gibi aktı; sonra oluklara dolup köy çeşmesine ulaştı. Akçayır’ın bahçeleri yeniden canlandı. Veysel, pınarın çevresine gölgelik yaptırdı ve suyun başına kimsenin sahiplik yazısı koymamasını kabul etti. Köylüler de her yıl pınarı temizlemek için sırayla çalışmaya başladı.

Meyra’nın kilimi ise sandığa kaldırılmadı. Gülendam nine onu köy meydanına serdi. Kırk ilmeğin her biri, paylaşmanın, sabrın ve fark edilmeden yapılan iyiliklerin rengini taşıyordu. Dilden dile anlatılan türk masalları gibi bu öykü de çocuklara şunu hatırlattı: Bazen gizli bir yol, uzaklarda değil, bir başkasının yükünü hafifletmeye karar verdiğimiz anda belirir.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu