Kâğıttan Kuşların Uçmayı Öğrendiği Öğle
Çiçekliova’da herkesin sevdiği küçük bir dükkân vardı. Dükkânın raflarında rengârenk kâğıtlar, tahta kalemler, boya kutuları ve düğme gözlü kuklalar dururdu. Bu dükkânda yaşayan Nehir, resim yapmaya bayılırdı. Nehir’in çizdiği kelebekler kanat çırpar, kediler bıyıklarını kıpırdatır, evlerin pencerelerinden minicik güneşler doğardı. Fakat onun en değerli eşyası, büyükannesi Leman’ın bıraktığı kalın bir resim defteriydi.
Defterin kapağında tek bir cümle yazıyordu: “Bir resmi tamamlayan yalnızca boya değil, paylaşılmış bir hayaldir.” Nehir bu sözün ne anlama geldiğini uzun süre düşünmüştü. Defterin bütün sayfaları bembeyazdı. Ne kadar uğraşsa da kalemi kâğıda değdiğinde çizgiler görünmeden kayboluyordu.
Boş Sayfadaki İlk İz
Bir öğle vakti, dükkânın önünde oturan Nehir, karşı kaldırımda ilginç bir şey gördü. Yağmurdan sonra yerde kalan su birikintisinin içinde, kâğıttan yapılmış küçücük bir kuş yüzüyordu. Kuşun kanatları bembeyazdı ama gagası yoktu. Nehir onu dikkatle alıp kuruttu ve defterin ilk sayfasına koydu.
“Belki de neye ihtiyacı olduğunu sen söylersin,” dedi.
Sonra kuşun gagasını çizdi. Bu kez çizgi kaybolmadı. Ardından iki yuvarlak göz, küçük ayaklar ve göğsüne sarı bir benek ekledi. Kâğıt kuş birden kanatlarını oynattı. Defterin içinden çıkıp dükkânın tavanına yükseldi. Nehir şaşkınlıkla arkasından baktı. Kuş, havada bir tur attıktan sonra pencereden dışarı süzüldü.
Kuşun uçtuğu yerde renkli bir iz kaldı. İz, kasabanın meydanına kadar uzanıyordu. Nehir merakla onu takip etti. Meydandaki taş çeşmenin üzerinde yarım kalmış bir resim belirmişti: Bir bahçe, iki salıncak ve ortasında kocaman boş bir alan.
Kasabanın Eksik Resmi
Çiçekliova’nın çocukları resmi görünce hemen meydana toplandı. Mina pembe çiçekler çizmek istedi. Doruk, bahçeye bir köpek ekledi. Sessizce kenarda duran Rüzgâr ise çitin arkasında bir kitap okuyan çocuk çizdi. Her çizgi tamamlandıkça resim canlandı. Çiçekler başlarını salladı, köpek kuyruğunu oynattı, kitabın sayfaları hafifçe çevrildi.
Yine de ortadaki boş alan kapanmıyordu. Nehir kalemini oraya götürdü, fakat hiçbir şey çizemedi. Çocuklar farklı fikirler söyledi. Kimi oraya büyük bir saat, kimi rengârenk bir kule, kimi de uçan bir gemi koymak istedi. Her öneri güzel olsa da boşluk olduğu gibi duruyordu.
O sırada dükkânın yaşlı komşusu Sadiye Nine meydana geldi. Elindeki örgü sepetini yere bırakarak resme baktı.
“Belki boş olan yer, bir nesneyi değil, hepinizin birlikte yapacağı bir şeyi bekliyordur,” dedi.
Çocuklar birbirlerine baktı. Sonra Mina çiçeklerin arasına küçük bir masa çizdi. Doruk masaya bir sepet meyve koydu. Rüzgâr masanın yanına üç sandalye ekledi. Nehir de herkesin oturabileceği geniş bir örtü çizdi. Fakat yine de resim tamamlanmadı.
Son Çizgi
Birden meydandaki kâğıt kuş geri döndü. Gagasındaki küçücük kâğıtta bir soru vardı: “Bu sofrada kim eksik?”
Çocuklar kasabaya baktı. Fırıncı Cemil, elinde sıcak ekmeklerle dükkânından çıkmıştı. Çeşmeyi onaran Naciye, duvarın yanında gülümsüyordu. Sadiye Nine’nin sepetinde herkese yetecek kadar elma vardı. Meydanda bulunan herkes resme bir parça eklemişti ama hiç kimse kendi adını çizmemişti.
Nehir kalemi eline aldı ve masanın başına küçük bir çocuk resmi çizdi. Sonra Mina, Doruk ve Rüzgâr da resimde kendilerine yer açtı. Diğerleri de yanlarına oturdu. Son çizgi çekilir çekilmez bahçenin içinden ılık bir esinti geçti. Resimdeki masa gerçek bir masaya dönüştü; üstünde ekmek, elma ve renkli kurabiyeler belirdi.
O günden sonra Çiçekliova’da her hafta “Paylaşılmış Hayal Günü” düzenlendi. Herkes boş bir sayfaya bir çizgi ekledi, sonra çizimini başkalarına verdi. Kimi zaman bir ev, kimi zaman bir oyun, kimi zaman da kocaman bir gökyüzü ortaya çıktı. Nehir’in defteri ise artık boş değildi. Sayfalarında yalnızca güzel resimler değil, birlikte kurulan dostlukların izleri vardı.
Kâğıttan kuşlar da her öğle vakti meydanın üzerinde uçtu. Onları gören çocuklar, bir resmin en canlı renginin paylaşmak olduğunu hiç unutmadı.
