Modern Masallar

Bulut Sunucusuna Sığmayan Dilek

Yaklaşık 4 dakika okuma

Gökçeova’da herkesin dileği, çatılardaki küçük antenler aracılığıyla Şehir Bulutu’na gönderilirdi. İnsanlar dileklerini telefonlarındaki renkli uygulamaya yazar, Bulut da onları önem sırasına koyardı. Kimi çocuk yeni bir bisiklet ister, kimi yaşlı komşusunun bahçesinde daha çok kuş görmeyi dilerdi. Dilekler, uygun zaman geldiğinde şehrin akıllı sistemleri tarafından gerçeğe dönüşmesi için bekletilirdi.

On bir yaşındaki Duru, Şehir Bulutu’nun bakım ekibinde çalışan annesi Lale’yi sık sık ziyaret ederdi. Duru’nun en sevdiği yer, herkesin “Kumanda Kulesi” dediği cam binanın en üst katındaki gözlem odasıydı. Burada ekranlar gökyüzündeki hava akımını, sokaklardaki ışıkları ve şehrin dilek haritasını gösterirdi. Duru, makinelerin düzenli çalışmasını severdi ama dileklerin yalnızca sayılardan ibaret olmadığını da bilirdi.

Garip Bir Sessizlik

Bir pazartesi sabahı Duru, dilek haritasında tuhaf bir değişiklik fark etti. Gökçeova’nın bütün mahallelerinde renkli noktalar yanıp sönerken, Çınaraltı Sokağı bomboş görünüyordu. Oysa bu sokakta çocuklar, esnaf ve emekli komşular yaşardı. Duru hemen annesine haber verdi.

“Belki herkes aynı anda dilek göndermeyi unutmuştur,” dedi Lale, ekranı büyütürken.

Duru başını salladı. “Hayır. Dün Çınaraltı’na gitmiştim. Oradaki insanlar çok şey anlatıyordu.”

Anne kız sokağa gittiklerinde sorunun dileklerin yok olması olmadığını anladılar. Antenler çalışıyor, uygulama mesajları alıyor, fakat Şehir Bulutu bu mesajları boş kutular olarak kaydediyordu. İnsanlar isteklerini uzun uzun yazıyor, sistem ise yalnızca “istek alındı” yanıtını veriyordu.

Çınaraltı’nda yaşayan Bay Koral, “Ben çeşmenin yeniden akmasını diliyorum,” dedi. “Ama uygulama bana yalnızca çeşmenin fotoğrafını yüklememi söylüyor.”

Yanındaki küçük çocuk, “Ben de arkadaşlarımla oynayacağımız gölgeli bir yer istiyorum,” diye ekledi.

Mahalle fırıncısı Suna Hanım ise sessizce, “Ben komşularımın akşamları aynı masada oturmasını özledim,” dedi.

Kalbin Ölçemediği Şey

Duru, kuleye döner dönmez sistemin kayıtlarını inceledi. Şehir Bulutu, geçen hafta yeni bir güncelleme almıştı. Güncelleme, dilekleri daha hızlı değerlendirmek için yalnızca ölçülebilen kelimeleri kabul ediyordu. “Metrekare”, “litre”, “sayı” ve “süre” gibi sözcükleri anlıyor; “özlemek”, “birlikte olmak” ve “kendini iyi hissetmek” gibi ifadeleri gereksiz sayıyordu.

“Dilekleri hızlandırırken onları küçültmüşüz,” dedi Duru.

Lale, sistemi düzeltmek için mühendisleri çağırdı. Fakat mühendisler, eski kodları bulamıyor ve her denemede başka bir ekranın karardığını görüyordu. Duru, kodların arasında dolaşırken Şehir Bulutu’nun merkezinde küçük, gri bir kutu fark etti. Kutunun üzerinde “anlam” yazıyordu, fakat bağlantısı kesilmişti.

Duru kutuyu açmadı. Onun yerine Çınaraltı’ndan topladığı cümleleri yanına aldı. Bay Koral’ın çeşme sesini özlediğini, çocuğun oyun oynayacak gölge aradığını, Suna Hanım’ın komşularıyla sofrayı paylaşmak istediğini tek tek okudu. Sonra bu cümleleri, sistemin anlayabileceği ölçülerle birlikte yazdı:

  • Çeşme, her gün öğleden sonra üç saat akacak.
  • Boş alana üç büyük ağaç ve çocukların oturabileceği banklar yerleştirilecek.
  • Mahalle meydanında haftada bir ortak akşam sofrası kurulacak.

Ardından ölçülemeyen sözleri de silmedi. “Çünkü insanlar yalnızca su, ağaç ve masa istemiyor,” dedi. “Bunların çevresinde oluşacak sevinci de istiyorlar.”

Yeni Bir Dilek Dili

Duru’nun cümleleri gri kutuya ulaştığında ekranda uzun zamandır görülmeyen bir ışık belirdi. Şehir Bulutu önce sessiz kaldı, sonra küçük bir soru sordu: “Bir dileğin değerini yalnızca sonucuyla mı anlayacağım?”

Duru cevap verdi: “Hayır. Bazen dileğin değeri, insanları birbirine yaklaştırmasındadır.”

Bu söz, sistemin yeni kuralı oldu. Bundan sonra her dilek, hem nasıl gerçekleşeceği hem de kimin hayatına dokunacağı düşünülerek değerlendirilecekti. Mühendisler güncellemeyi düzeltti. Lale, Duru’nun önerisiyle uygulamaya “Neden önemli?” adlı yeni bir bölüm ekledi.

Çınaraltı Sokağı’nda çeşme yeniden akmaya başladı. Ağaçlar dikildi, banklar yerleştirildi. İlk ortak sofrada Bay Koral salata getirdi, Suna Hanım sıcak ekmek dağıttı, çocuklar da masaların çevresine renkli kâğıt fenerler astı.

O akşam Duru, telefonuna kendi dileğini yazdı: “Şehrimizdeki herkesin, dileğini anlatacak ve bir başkasınınkini dinleyecek zamanı olsun.” Bu dilek hemen gerçekleşmedi. Fakat ertesi gün insanlar uygulamayı daha yavaş kullanmaya, komşularının mesajlarını okumaya ve bazı dilekleri birlikte gerçekleştirmeye başladı.

Gökçeova’da kimse artık dileklerin yalnızca gökyüzüne gönderilen cümleler olduğunu düşünmüyordu. Çünkü en güzel dilekler, bir ekranda beklemek yerine insanların el ele vermesiyle dünyaya iniyordu.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu