Ayın Altındaki Yumuşak Merdiven

Gün batımı, Kestane Tepesi’nin üzerine bal rengi bir örtü serdiğinde, küçük Lorin odasının penceresinden gökyüzünü seyrediyordu. Lorin’in en sevdiği şey, ay yükselirken yıldızların birer birer parlamasını izlemekti. Fakat o akşam gökyüzünde tuhaf bir eksiklik vardı. Ayın kıyısından başlayıp bulutların arasına uzanan yumuşak merdivende bir basamak kaybolmuştu.
Bu merdiveni herkes göremezdi. Yalnızca gününü iyilikle tamamlayan ve geceye acele etmeden bakan çocuklara görünürdü. Merdivenin basamakları pamuktan, kenarları gümüş ışığındandı. Her gece, uykusu gelen çocukların düşlerine küçük birer kapı açardı. Kayıp basamak yüzünden o gece birçok düş kapısı açılamıyordu.
Lorin, yatağının kenarına oturup düşündü. “Belki basamak, birinin sessizce yardıma ihtiyaç duyduğu bir yerde kalmıştır,” dedi. Üzerine yumuşak hırkasını geçirdi, cebine üç fındık ve küçük bir mendil koydu. Sonra penceresini açtı. Ay ışığı, odasına incecik bir yol çizdi.
Yolun sonunda Lorin, yaprakları gümüş gibi parlayan bir söğüt ağacına ulaştı. Söğüdün dallarında uykuya hazırlanan minik kuşlar vardı. İçlerinden biri, kanadını kaldırıp, “Kayıp basamağı arıyorsan önce acele eden düşüncelerini dinlendirmelisin,” dedi.
Lorin derin bir nefes aldı. Bir süre hiçbir şey yapmadan yaprakların hışırtısını dinledi. Hışırtı, “Yavaşla, yavaşla,” diye fısıldıyordu. Lorin’in aklındaki sorular birer sabun köpüğü gibi hafifledi. O anda söğüdün kökleri arasında minicik, mavi bir ışık gördü.
Işığın yanında yaşlı bir kaplumbağa duruyordu. Adı Pofuduk’tu; kabuğunda ay şeklinde beyaz bir iz vardı. Pofuduk, ışığı dikkatle koruyordu. “Bunu ben buldum,” dedi. “Ama ışık tek başına basamağa dönüşemez. Birinin içten bir dileği ve sakin bir kalbi gerekir.”
Lorin fındıklarından birini Pofuduk’a uzattı. Kaplumbağa teşekkür ederek fındığı yavaşça yuvarladı. Sonra Lorin mendilini açıp mavi ışığın çevresindeki çiy damlalarını sildi. Her damla, sanki küçük bir yıldızmış gibi parladı. Lorin o sırada büyük bir dilek dilemedi. Yalnızca bütün çocukların huzurla uyumasını istedi.
Bu dilek söylenir söylenmez, mavi ışık yumuşak bir parıltıya dönüştü. Parıltı önce söğüdün dallarına, sonra ay ışığı yoluna yayıldı. Gökyüzündeki eksik yerden ince bir ses duyuldu. Uzaklardan gelen bir ninni gibi, “Uykuya varan kalpler, sabaha ışıkla uyanır,” diyordu.
Lorin ile Pofuduk başlarını kaldırdılar. Mavi parıltı göğe doğru süzüldü ve kayıp basamağın yerine yerleşti. Merdiven yeniden tamamlandı. Düş kapıları birer birer açıldı: Birinde rengârenk balonlar, diğerinde sessiz bir orman, bir başkasında da limon kokulu bir bahçe vardı. Her kapıdan yumuşacık bir uyku ışığı yayıldı.
Lorin eve dönerken ay ışığı onu odasına kadar uğurladı. Penceresinden içeri girdiğinde yatağı daha önce hiç olmadığı kadar rahat görünüyordu. Pofuduk uzaktan başını salladı; söğütteki kuşlar kanatlarını yastık gibi birbirine yasladı.
Lorin battaniyesine sarıldı ve gözlerini kapattı. O gece rüyasında gökyüzündeki merdivenden çıkmadı; merdivenin her basamağında dinlenen küçük yıldızlara iyi geceler diledi. Sabah olduğunda içi sakin, yüzü gülümsemeyle doluydu. O günden sonra Lorin, uyumadan önce bir an durup nefesini dinledi. Çünkü en güzel uyku masalları ve hikayeleri oku denildiğinde hatırlanan sır şuydu: Huzur, acele etmeyen kalpte sessizce büyürdü.




