Hayvan Masalları

Ay Işığını Ölçen Pusula

Yaklaşık 4 dakika okuma

Sazlıkların kıyısında, ay ışığının suya gümüş yollar çizdiği bir vadide Tıkır adında genç bir kirpi yaşardı. Tıkır’ın sırtındaki dikenler kadar keskin bir merakı vardı. Vadideki hayvanlar geceleri yönlerini bulmak için gökyüzündeki yıldızlara bakarken o, ay ışığının neden bazı taşlarda parlayıp bazılarında sönük kaldığını anlamaya çalışırdı. En büyük isteği, herkesin kendi yolunu güvenle bulabileceği bir yön taşı yapmaktı.

Bir sabah Tıkır, sazlıkların arasında yuvarlak, pürüzsüz bir taş buldu. Taşın ortasında incecik bir çizgi vardı ve bu çizgi, güneş yükseldikçe farklı yönlere dönüyordu. Tıkır taşı yuvasına götürüp bir kabuğun üzerine yerleştirdi. Tam o sırada su samuru Vira geldi. Vira’nın isteği, yağmurdan sonra kabaran dereyi kolayca geçebileceği bir yol bulmaktı. “Bu taş suyun akışını gösterirse bana çok yardım eder,” dedi.

Ardından karga Mırmır uçup geldi. Mırmır, vadinin uzak köşesindeki yaşlı söğüdün dallarına yiyecek saklıyordu. Onun istediği, sakladıklarını yeniden bulabilmekti. “Taş kuzeyi gösterirse benim işim kolaylaşır,” diye düşündü. Sincap Pırpır ise taşın çevresinde dönüp durdu. O, fırtına çıkmadan önce kuru kozalakların bulunduğu tepeyi bilmek istiyordu. Her hayvan, yön taşının kendi dileğine göre çalışmasını bekliyordu.

Tıkır önce hepsini memnun etmeye karar verdi. Taşı bazen dereye, bazen söğüde, bazen tepeye çevirdi. Fakat taşın çizgisi her seferinde başka bir yöne bakıyor, hayvanlar da daha çok karışıyordu. Vira suya girip yanlış bir kıyıya çıktı. Mırmır, sakladığı yemişler yerine boş bir kovuk buldu. Pırpır da kuru kozalak ararken dikenli çalıların arasında kaldı. Neyse ki kimse incinmedi; ancak herkesin yüzündeki neşe kayboldu.

Tıkır taşın yanına oturup uzun uzun düşündü. Taşı tek başına doğru yöne çeviremiyordu, çünkü her hayvanın “doğru” dediği yön farklıydı. Tam umudunu yitirecekken kaplumbağa Uslu, ağır adımlarla yanına geldi. Uslu, “Belki taşın görevi birimizin isteğini seçmek değil, hepimizin yolunu aynı anda görmemizi sağlamaktır,” dedi. Tıkır bu düşünceyi çok sevdi, ama bunun nasıl yapılacağını bilmiyordu.

O gece hayvanlar sazlık kıyısında bir toplantı düzenledi. Vira, dereyi geçmek istediğini anlattı. Mırmır, söğüdün yanındaki yiyeceklerini bulmak istediğini söyledi. Pırpır, fırtınalı günlerde kuru tepeye ulaşmayı önemsediğini belirtti. Sonra Tıkır kendi isteğini paylaştı: Hiçbir hayvanın yolunu kaybetmemesi. Uslu, bu isteklerin birbirine engel olmadığını fark etti. Hepsi için ayrı ayrı işaretler yapılabilirdi; yeter ki hayvanlar birbirlerinin ihtiyaçlarını dinlesin.

Ertesi gün işe koyuldular. Vira, dere boyunca düz taşlar dizdi. Mırmır, söğüde giden yola parlak tüyler bıraktı. Pırpır, kuru tepeye çıkan patikaya kozalaklardan küçük işaretler yerleştirdi. Tıkır ise bulduğu yön taşını yol ayrımına koydu ve her patikaya farklı bir çizgi kazıdı. Uslu, işaretlerin birbirine karışmaması için aralarındaki uzaklıkları ölçtü. Böylece taş, tek bir hayvanın isteğine değil, bütün vadinin ortak kararına göre çalışmaya başladı.

Günler sonra büyük bir yağmur yağdı. Dere yükseldi, yollar çamurla kaplandı, gökyüzü bulutlarla örtüldü. Hayvanlar telaşlanmak yerine ortak işaretlerini izledi. Vira taşlı geçitten karşıya geçti, Mırmır tüyleri takip ederek söğüde ulaştı, Pırpır da kozalaklı patikadan kuru tepeye çıktı. Tıkır, yön taşının başında beklerken herkesin birbirine yardım ettiğini gördü.

O günden sonra vadide yaşayanlar, yön bulmanın yalnızca bir yere ulaşmak olmadığını öğrendi. Bazen en doğru yol, kendi istediğin yöne hemen gitmek değil, yanındaki canlının neden başka bir yolu seçtiğini anlamaktı. Tıkır’ın taşı her gece ay ışığında parladı; fakat asıl ışığı, hayvanların birlikte düşünüp birlikte karar vermesinden doğdu. Böylece vadideki hayvanlar, yolunu bilenin değil, yolunu paylaşanın daha uzağa varacağını hiç unutmadı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu