Tavşan Masalları

Çakıl Nehrinin Zıplayan Yolu

Yaklaşık 4 dakika okuma

Geniş otlakların kıyısında, çakıl taşları güneşte parlayan küçük bir vadide Badem adında çevik bir tavşan yaşardı. Badem’in kulakları rüzgârı herkesten önce duyar, patileri de en dar aralıklardan bile hızla geçerdi. Bir sabah yuvasından çıktığında Çakıl Nehri’nin şırıltısını işitemedi. Nehir, kıvrıla kıvrıla ilerleyen gümüş bir ip gibi değil, sessiz bir taş yatağı gibi uzanıyordu.

O gün vadide büyük bir telaş başladı. Kurbağalar serin göletlerini, arılar çiçeklere giden yollarını, serçeler de su kenarında yaptıkları neşeli yarışları özlemişti. Yaşlı kaplumbağa Tıkırtı, nehrin yukarısındaki Söğüt Geçidi’nde biriken dalların suyun yolunu kapattığını söyledi. Fakat geçide giden patika, dikenli çalılarla ve yuvarlanmış kütüklerle doluydu. Herkes bakıştı; Badem ise kulaklarını dikti.

Su beklemiyorsa biz de beklememeliyiz, dedi. Yanına benekli sincap Ceviz’i, mavi kanatlı saksağan Pırıltı’yı ve ağır adımlı Tıkırtı’yı aldı. Dört arkadaş, nehrin kuru yatağını izleyerek yola koyuldu. Badem önden sıçrıyor, Ceviz taşların arasındaki geçitleri inceliyor, Pırıltı yukarıdan güvenli yolları haber veriyor, Tıkırtı ise acele etmeden herkesin geride kalmadığından emin oluyordu.

İlk engel, patikanın ortasına devrilmiş kocaman bir kütüktü. Badem onu itmeye çalıştı, fakat kütük yalnızca biraz sallandı. Ceviz, altındaki toprağın yumuşak olduğunu fark etti. Hep birlikte küçük çakılları kenara taşıdılar. Tıkırtı kabuğuyla toprağı bastırdı, Pırıltı da yakındaki hayvanlara seslenip yardım istedi. Gelen kirpiler ve tarla fareleriyle kütüğün altını boşalttılar. Sonunda kütük yuvarlanarak kenara çekildi.

Biraz ileride dikenli çalılar karşılarına çıktı. Badem hızlıca aralarından geçebileceğini düşündü ama ilk sıçrayışında uzun kulaklarından biri dala takıldı. Canı acımadı, yine de hatasını anlayıp durdu. Ceviz, çalıların en sık yerinde eski bir su yolu bulunduğunu söyledi. Pırıltı dalları gagasıyla araladı, Badem ince tünelden geçerek gevşemiş kökleri toprağın içinden çıkardı. Böylece herkesin yürüyebileceği bir yol açıldı.

Söğüt Geçidi’ne ulaştıklarında asıl sorunu gördüler. Nehrin üzerine üst üste yığılmış dallar, yapraklar ve kuru kamışlar kocaman bir duvar oluşturmuştu. Badem hemen en üste tırmandı. Tam bir dalı çekiyordu ki yığın sallandı. Tıkırtı onu uyardı; Badem geri sıçradı. Dalların hepsini birden çekmek yerine küçük bir açıklık açmaları gerektiğini anladılar.

Arkadaşlar görevlerini paylaştı. Badem, iki taş arasındaki gevşek kamışları patileriyle söktü. Ceviz, küçük dalları bir sepete doldurup kıyıya taşıdı. Pırıltı, yığının arkasındaki suyun nerede biriktiğini gökyüzünden izledi. Tıkırtı da en sağlam dalların üzerine ağırlığını vererek onları sabitledi. Her dal ayrıldığında aralıktan ince bir su çizgisi süzülüyor, sonra yeniden sessizce duruyordu.

Derken Badem, yığının tam ortasında yuvarlak, koyu renkli bir taş gördü. Taş, suyun önünü kapatan gizli bir kapağa benziyordu. Dört arkadaş birlikte itince taş yerinden oynadı. Önce minicik bir fıskiye çıktı. Ardından su, neşeli bir sesle dalların arasından akmaya başladı. Akıntı güçlendikçe kuru yatağın çakılları parladı, vadide eski şırıltı yeniden duyuldu.

Su aşağıya inerken arkadaşlar peşinden koştu. Kurbağalar zıplayarak karşılamaya çıktı, arılar çiçeklerin üzerinde dönmeye başladı. Badem, herkesin alkışını duyunca gururlandı; fakat Tıkırtı ona, bu işin tek bir hızlı sıçrayışla değil, dört farklı düşüncenin birleşmesiyle tamamlandığını hatırlattı. Badem gülümsedi ve bunu hiç unutmayacağını söyledi.

O akşam vadide küçük bir şenlik kuruldu. Her hayvan, nehrin kenarına bir çakıl taşı bırakıp üzerine yaptığı yardımı anlattı. Badem kendi taşını en alta koydu ve üstüne bir işaret çizdi: yan yana duran dört pati. O günden sonra Çakıl Nehri ne zaman coşkuyla aksa, vadi halkı bu işarete bakıp şunu hatırladı: En hızlı olan öne geçebilir, ama en güzel yol herkes birlikte ilerlediğinde açılır.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu