Aslan Masalları

Kükremeyi Değiştiren Taş

Yaklaşık 4 dakika okuma

Uzak tepelerin ardında, sabahları gümüş renkli sisle örtülen Ilgın Ovası uzanırdı. Bu ovada yaşayan hayvanların her birinin kendine özgü bir sesi vardı. Bıldırcınlar incecik öter, kaplumbağalar taşlara tıkır tıkır vurur, ceylanlar kuru otların arasında hafifçe ıslık çalardı. Sarpay adlı genç bir aslanın sesi ise hepsinden farklıydı. O kükrediğinde uzak kayalıklardan yankılar döner, yuvalardaki tüyler havalanır, su birikintilerinde küçük halkalar oluşurdu.

Sarpay sesini severdi ama çevresindeki canlılar onun kükremesinden pek hoşlanmazdı. Bir gün, “Biraz daha alçak sesle konuşamaz mısın?” diye rica eden kirpi Mırmır, dikenlerinin arasına kaçan yaprakları temizlemek zorunda kalmıştı. Ertesi gün saka kuşu Liba, Sarpay kükrediğinde yuvasındaki üç yumurtanın yuvarlandığını söylemişti. Sarpay üzülüyor, konuşurken sesini tutmaya çalışıyordu. Fakat ne zaman heyecanlansa göğsü kabarıyor ve istemeden güçlü bir kükreme çıkıyordu.

O günlerde Ilgın Ovası’nda başka bir sorun başladı. Ovanın ortasından geçen ince su yolu, her sabah biraz daha sessizleşiyordu. Önce suyun şırıltısı azaldı, sonra kıyıdaki sazlıklar eğilip kurudu. Hayvanlar suyun kaynağını bulmak için çevrede dolaştı, ancak ne dağın yamacında ne de çalılıkların arasında bir iz görebildi. Sanki su, toprağın altında bir yere saklanmıştı.

Hayvanlar bir akşam yaşlı kaplumbağa Tumba’nın çevresinde toplandı. Tumba, “Suyun sesini duyamıyoruz,” dedi. “Belki de onu görmek için değil, dinlemek için aramalıyız.” Herkes başını eğip sessizce bekledi. Sarpay da nefesini tuttu. Çok geçmeden toprağın derinlerinden gelen hafif bir titreşim fark etti. Titreşim, eski bir taş ocağına doğru ilerliyordu.

Ertesi sabah grup taş ocağına gitti. Orada, yosunlarla kaplı büyük bir kayanın önünde durdular. Kayanın altında suyun geçeceği dar bir yarık vardı, fakat yarık kuru dallar, çakıl taşları ve yuvarlanmış toprakla kapanmıştı. Hayvanlar dalları çekti, taşları itti, ama en büyük kaya parçasını yerinden oynatamadı. Sarpay yaklaşınca herkes biraz geriye çekildi. Aslan, kayaya pençesiyle dokundu; taş kımıldamadı.

“Kükremeyi denesem mi?” diye sordu Sarpay.

“Deneyebilirsin,” dedi Tumba, “ama öfkeyle değil, dikkatle.”

Sarpay gözlerini kapattı. Kendi sesini ilk kez bir güç gösterisi olarak değil, ovadaki canlılara ulaşacak bir işaret olarak düşündü. Nefesini yavaşça aldı. Sonra kısa, derin ve ölçülü bir kükreme çıkardı. Ses taş ocağında dolaştı. İlk yankı sağ duvardan, ikincisi yukarıdaki çıkıntıdan döndü. Üçüncü yankı ise kayanın altından geldi.

“Ses orada sıkışıyor!” diye bağırdı Liba.

Herkes kayanın altındaki toprağı kazmaya başladı. Kirpiler küçük taşları ayıkladı, tavşanlar gevşeyen toprağı kenara taşıdı, turnalar gagalarıyla kuru dalları çekti. Sarpay da her seferinde aynı ölçülü kükremeyi tekrarladı. Yankının değiştiği anlarda Tumba yön gösteriyor, böylece grup kayanın en zayıf noktasını buluyordu. Sonunda iri kaya, önce hafifçe sallandı, ardından yana doğru kaydı.

Bir anda berrak su, ince bir çizgi hâlinde yarıktan fışkırdı. Önce taşların arasından süzüldü, sonra küçük bir dereye dönüştü. Sazlıklar yeniden doğruldu. Susamış hayvanlar suyun çevresinde sevinçle dans etti. Liba, “Senin kükremen bizi korkutmadan da yol gösterebiliyormuş,” dedi.

Sarpay gülümsedi. “Demek sesimi küçültmem gerekmiyormuş. Onu ne zaman ve neden kullandığımı öğrenmem gerekiyormuş.”

O günden sonra Sarpay, ovada bir şey kaybolduğunda ya da uzak bir canlı yardıma ihtiyaç duyduğunda ölçülü kükremesiyle haber verdi. Her sabah su yolunun başında kısa bir çağrı yapıyor, hayvanlar da sesin yankısına göre birlikte çalışıyordu. Akşamları ise sessizliği dinlemeyi unutmuyordu. Çünkü Sarpay sonunda anlamıştı: Bir sesin değeri, ne kadar güçlü çıktığında değil, kime ulaşıp neye yarar sağladığında saklıydı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu