Fabl Masalları

Kumru Pazarındaki Görünmez Terazi

Yaklaşık 4 dakika okuma

Uçsuz bucaksız Yeşilova’da her hayvanın ayrı bir işi, her işin de kendine göre bir değeri vardı. Arılar bal toplar, kunduzlar dereleri düzenler, ceylanlar uzak çayırlardan güzel kokulu otlar getirirdi. Vadinin tam ortasında ise haftada bir kurulan Kumru Pazarı bulunurdu. Burada yiyecekler, eşyalar ve iyilikler bile takas edilirdi. Pazarın en ilginç özelliği, kimsenin göremediği bir terazisinin olmasıydı. Bu terazi, yalnızca verilen şeyin değil, niyetin de ağırlığını ölçerdi.

Vadide Badem adında genç bir tilki yaşardı. Badem çevik, zeki ve meraklıydı; fakat sabırsızlığı yüzünden sık sık işlerini yarım bırakırdı. Bir gün pazarda, eski bir çınarın dalına asılmış parlak bir duyuru gördü: “En değerli armağanı getiren, Ayçiçeği Tepesi’ndeki altın düdüğün sahibi olacak.” Altın düdük, yalnızca güzel ses çıkarmasıyla değil, çalındığında vadideki bütün hayvanları dostça bir araya getirmesiyle ünlüydü.

Badem hemen büyük ödülü düşünmeye başladı. “Ben pazara öyle bir şey götürürüm ki herkes şaşkınlıktan kulaklarını diker,” dedi. O sırada yanında oturan Sedef adlı yaşlı kaplumbağa gülümsedi. Sedef, acele etmeden konuşan, her sözüne dikkat eden bir bilgeydi. “En parlak şey, her zaman en kıymetli şey değildir,” diye uyardı. Badem başını salladı ama öğüdü dinlemeden oradan uzaklaştı.

Önce göl kıyısına gitti ve güneşte parlayan üç yuvarlak taş buldu. Taşları özenle yosunlara sardı, sonra pazara koştu. Görevli baykuş, taşları görünmez terazinin bir kefesine koydu. Terazi hafifçe kıpırdadı, ardından taşların bulunduğu kefe havaya kalktı. “Güzel ama soğuk,” dedi baykuş. “Bunları bulurken kimseyi düşünmemişsin.” Badem’in kulakları düştü.

Bu kez ormanın içindeki sincapların yuvasına gitti. Sincapların kış için biriktirdiği fındıkları görünce birkaçını gizlice almayı düşündü. Sonra Sedef’in sözleri aklına geldi. Yine de iki fındığı cebine attı ve pazara götürdü. Terazi bu kez daha da hızlı yükseldi. Çünkü fındıklar değerli olsa da Badem onları izin almadan almıştı. Genç tilki, yaptığı şeyden utanıp fındıkları hemen yuvalarına geri bıraktı.

Yolun sonunda Badem, küçük bir çalılığın altında titreyen bir tarla faresi gördü. Farenin ayağı ince bir dala sıkışmıştı. Badem altın düdüğü düşünerek bir an durdu; yardım ederse pazara geç kalabilirdi. Fakat farenin gözlerindeki korkuyu görünce bütün düşünceleri sustu. Dikkatle dalı kaldırdı, fareyi özgür bıraktı. Sonra kendi kuyruğundaki yumuşak tüylerden bir parça koparıp farenin incinen ayağını sardı.

Tarla faresi teşekkür etmek istedi ama Badem başını salladı. “Bana teşekkür etme. Bir gün sen de yardıma ihtiyacı olan birini görürsen yanında durman yeter,” dedi. O sırada çalılıkların arasından Sedef çıktı. Badem şaşırarak, “Beni mi izliyordun?” diye sordu. Sedef, “Hayır,” dedi. “Ben yavaş yürürüm; sen de sonunda doğru yerde durmayı başardın.”

İkisi birlikte pazara döndüğünde bütün hayvanlar ödül töreni için toplanmıştı. Badem’in yanında ne parlak taş vardı ne de gösterişli bir armağan. Yalnızca boş bir sepet taşıyordu. Baykuş sepeti görünmez terazinin kefesine koydu. Bu kez terazi ağır ağır aşağı indi. Badem’in yüzü şaşkınlıkla aydınlandı. Baykuş şöyle açıkladı: “Bu sepet boş değil. İçinde vazgeçtiğin bencillik, kurtardığın bir can ve karşılık beklemeden söylediğin güzel bir söz var.”

Baykuş, altın düdüğü Badem’e uzattı; fakat Badem onu tek başına almak istemedi. “Bu düdük vadinin dostlarını bir araya getiriyorsa, herkesin olsun,” dedi. Böylece düdük, Kumru Pazarı’nın ortak emaneti oldu. Her hayvan, yardıma ihtiyaç duyulduğunda onu çalabilecekti. Badem de pazarda yeni bir görev üstlendi: Gelen armağanların yalnızca görünüşüne değil, ardındaki niyete de bakmak.

O günden sonra Badem daha yavaş karar vermeye başladı. Sedef ise ona her fırsatta aynı şeyi hatırlattı: Bir iyilik, alkış beklemeden yapıldığında büyür; akıllı söz ise dinlendiğinde değil, davranışa dönüştüğünde anlam kazanır. Yeşilova’da altın düdük zaman zaman çaldı, ama en güzel ses, hayvanların birbirine yardım ederken duyduğu neşeli gülüşler oldu.

Kelile ve Dimne masallarından bir ders

Bu masal, değerli görünen şeylerle gerçekten değer taşıyan davranışların her zaman aynı olmadığını anlatır. İyilik, dürüstlük ve paylaşma; en parlak armağandan bile daha güçlüdür.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu