Arkadaşlık Masalları

Birlikte Açan Ayva Çiçeği

Yaklaşık 4 dakika okuma

Gümüşçayır’ın en sessiz köşesinde, her bahar tek bir ayva ağacı çiçek açardı. Ağacın dalları bembeyaz olduğunda kasabanın çocukları altında oyun oynar, yaşlılar gölgede masal anlatırdı. Fakat o yıl ayva ağacı tomurcuklarını açmadı. Dalları kuru, gövdesi üzgün görünüyordu.

Kasabada bu duruma en çok üç arkadaş üzüldü: Neva, Roka ve Tınaz. Neva, doğadaki en küçük değişiklikleri fark ederdi. Roka, bozuk şeyleri onarmakta ustaydı. Tınaz ise güzel sesliydi; söylediği şarkılar kuşları bile yakınına getirirdi.

Üç arkadaş ağacın altında buluştu. Neva kabuğa kulağını dayayıp dikkatle dinledi. “İçinde çok hafif bir uğultu var,” dedi. “Ağaç susuz değil, sanki bir şey bekliyor.”

Roka dalları inceledi. Dalların arasında, rüzgârla dönmesi gereken küçük tahta çarkların sıkıştığını gördü. “Belki bu çarklar ağacın eski sulama düzenini çalıştırıyordur,” diye düşündü. Hemen kesesinden ip, tahta parçası ve minicik bir tornavida çıkardı.

Tınaz ise ağacın çevresinde dolaşırken toprağın altında mavi bir taş buldu. Taşın üzerinde üç ince çizgi vardı. Çizgiler, köklerden başlayıp kasabanın yukarısındaki eski su deposuna kadar uzanan bir haritaya benziyordu.

Arkadaşlar haritayı izleyerek tepeye çıktılar. Su deposunun kapağı yapraklarla kapanmıştı. Roka kapağı kaldırmayı denedi, fakat paslı menteşe kımıldamadı. Neva, kapağın yanında küçük bir delik fark etti. “Buradan su değil, hava geçiyor,” dedi. “İçerideki basınç kapağı sıkıştırmış olabilir.”

Tınaz hemen şarkı söylemeye başladı. Sesi önce ince bir iplik gibi yükseldi, sonra tepenin taşlarında yankılandı. Şarkının ritmine kapılan Neva, delikten gelen havanın sesini dinledi ve elini kapağın üzerindeki eski bir düğmeye götürdü. Roka, düğmeyi gevşetmek için tahtadan küçük bir kaldıraç yaptı. Üçü birlikte çalışınca kapak birdenbire açıldı.

Deponun içinde su vardı, ama suyu ayva ağacına taşıyan borunun ağzı küçük çakıllarla dolmuştu. Roka boruyu temizlemeye koyuldu. Neva, çakılların arasındaki parlak tohumları ayırdı. Tınaz da çalışırken arkadaşlarına neşeli ezgiler söyledi. Bir süre sonra borudan incecik bir su sesi duyuldu.

Ne yazık ki su hemen akmadı. Borunun sonunda duran büyük taş, yolu tamamen kapatıyordu. Roka taşı tek başına kaldırmaya çalıştı, başaramadı. Neva, taşın altında daha yumuşak bir toprak bulunduğunu fark etti. Tınaz ise kasabaya koşup yardım istemeyi önerdi. Ancak arkadaşlar birbirlerine bakınca yeni bir fikir buldular.

Neva, taşın hangi yöne yuvarlanacağını hesapladı. Roka uzun dallardan sağlam bir düzenek kurdu. Tınaz da ritimli bir sayma şarkısı başlattı. “Birlikte düşünürsek, birlikte başarırız!” diye seslendi. Üçü aynı anda itince taş yana doğru yuvarlandı ve su, ışıl ışıl bir çizgi halinde borudan akmaya başladı.

Su tepeyi aşıp ayva ağacının köklerine ulaştığında, kuru dallardan tatlı bir çıtırtı yükseldi. Önce tek bir tomurcuk belirdi. Sonra bir tane daha, ardından yüzlercesi… Akşam güneşi gökyüzünü turuncuya boyarken ağaç bembeyaz çiçeklerle kaplandı.

Kasaba halkı ağacın altında toplandı. Herkes üç arkadaşı alkışladı. Neva, başarının dikkat etmekten; Roka, sabırla denemekten; Tınaz ise cesaret vermekten doğduğunu söyledi. Sonra birbirlerine baktılar ve hepsinin doğru olduğunu anladılar.

O günden sonra Gümüşçayır’da her ilkbahar ayva ağacının altında bir dostluk şenliği düzenlendi. Çocuklar ağacın dallarına renkli kurdeleler bağladı. Üç arkadaş ise her yıl aynı şeyi hatırladı: Bir dostun fark ettiği ayrıntı, diğerinin kurduğu düzenek ve bir başkasının verdiği umut birleşince, en kuru dal bile yeniden çiçek açabilirdi.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu