Uzun Hikayeler

Rüzgârın Taşıdığı Eski Anahtar

Yaklaşık 4 dakika okuma

Aras, yüksek tepelerin arasına kurulmuş Ilıcakent’te yaşayan meraklı bir çocuktu. Kasabanın en sevdiği yeri, dedesiyle birlikte işlettiği küçük saat dükkânıydı. Dükkânda duvar saatleri, guguklu saatler ve yalnızca Aras’ın duyabildiği kadar hafif tıkırdayan minik bir cep saati bulunurdu.

Bir sabah kasabanın üzerine alışılmadık bir rüzgâr çöktü. Bu rüzgâr ne yaprakları savuruyor ne de çatıları titretiyordu. Sokaklardan geçerken insanların ceplerindeki kâğıtları usulca kaldırıyor, sonra onları farklı kapıların önüne bırakıyordu. Fırıncıya eski bir alışveriş listesi, öğretmene yıllar önce yazılmış bir teşekkür notu, belediye başkanına da üzerinde yalnızca “Unutma” yazan sararmış bir kâğıt ulaştı.

Aras, dükkânın kapısını kapatmak üzereyken rüzgâr içeri girdi ve rafın arkasından küçük, bakır bir anahtar çıkardı. Anahtarın üzerinde güneş biçiminde bir işaret vardı. Çocuk onu avucuna alınca uzaklardan ince bir çan sesi duydu.

“Dede, bu neyin anahtarı?” diye sordu.

Dedesi gözlüklerini düzeltti. “Bilmiyorum,” dedi. “Ama bazı anahtarlar kilit açmaktan önce bir soruyu açar. Onu bulduğun yere götür.”

Rüzgâr, Aras’ın elindeki anahtarı hafifçe çekiştirdi. Çocuk, dükkândan çıkıp kasabanın dar sokaklarında yürümeye başladı. Anahtar onu çeşmenin yanından, eski değirmenin önünden ve kimsenin uzun zamandır kullanmadığı taş merdivenlerden geçirdi. Sonunda kasabanın arkasındaki kuru otlukta durdu.

Burada yarısı toprağa gömülmüş, paslı bir kapı vardı. Aras kapının üzerinde aynı güneş işaretini görünce anahtarı kilide yerleştirdi. Kapı açılmadı; fakat içinden küçük bir ışık sızdı. Rüzgâr, kapının altından içeri girerek Aras’ın ayakkabısına dokundu. Çocuk diz çöktü ve kapının dibinde duran üç tahta kutu gördü.

İlk kutuda bir çift örgü eldiven, ikincisinde kırık bir tahta kuş, üçüncüsünde ise boş bir defter vardı. Defterin ilk sayfasında şu cümle yazılıydı: “Bir zamanlar Ilıcakent’te herkes, birbirinin iyiliğini fark ederdi. Sonra insanlar acele etmeye başladı ve iyilikler sessizce kayboldu.”

Aras şaşırdı. Kasabada gerçekten de herkes birbirine selam veriyor, fakat kimse kimsenin neye ihtiyaç duyduğunu sormuyordu. Fırıncı ekmek dağıtıyor, kimse teşekkür etmiyordu. Çocuklar oyun oynuyor, aralarına katılmak isteyenleri görmezden geliyordu. Yaşlı komşu Nergis Hanım’ın kapısının önündeki odunları haftalardır kimse taşımamıştı.

Defterin sayfaları, yapılması gerekenleri kendiliğinden doldurmaya başladı. Aras önce Nergis Hanım’ın odunlarını taşıdı. Sonra fırıncıya, her sabah dükkânının önünü süpüren çırağın adını sormasını hatırlattı. Okulda, tek başına oturan Yaman’ı oyuna çağırdı. Her iyilikten sonra rüzgâr biraz daha ılık esiyor, paslı kapının üzerindeki güneş işareti parlıyordu.

Fakat Aras bütün işleri tek başına yapamayacağını anladı. Bu yüzden defteri kasabanın meydanına götürdü ve olanları herkese anlattı. Önce insanlar şaşkınlıkla dinledi. Ardından Nergis Hanım elindeki örgü eldivenleri gösterdi. “Bunları yıllar önce üşüyen bir çocuğa vermiştim,” dedi. Fırıncı, tahta kuşu görünce onu dükkânının önünde oynayan kardeşi için yaptığını hatırladı. Böylece herkes, başkasının yaptığı küçük bir iyiliği anımsamaya başladı.

O gün kasabalılar birlikte otluk alana gittiler. Her biri, unutulmuş bir iyiliğin yerine yenisini koydu: Bir çiçek diktiler, kırık bir bankı onardılar, yalnız yaşayanlara sıcak yemek götürdüler. Paslı kapı sonunda tamamen açıldı. Ardında hazine değil, duvarları bembeyaz bir oda vardı. Odanın ortasında büyük bir çan duruyordu.

Aras çanın ipini çekti. Çan çalınca rüzgâr gökyüzüne yükseldi ve bütün kasabanın üzerinden geçti. O günden sonra Ilıcakent’te kimse iyilikleri gösteriş için yapmadı. Çünkü herkes anlamıştı: Küçük bir yardım, doğru kalbe ulaştığında koca bir kasabayı değiştirebilirdi.

Aras bakır anahtarı saat dükkânındaki en görünür yere astı. Dedesi ona gülümseyerek, “Artık hangi kapıyı açtığını biliyor musun?” diye sordu.

Aras başını salladı. “İnsanların birbirini hatırlamasını sağlayan kapıyı,” dedi.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu