Renklerini Saklayan Derenin Sırrı

Çiçekliova’da günler, gökyüzünün açık mavi, evlerin sıcak sarı, meyvelerin neşeli kırmızı olduğu güzel zamanlardı. Köyün ortasından geçen İnci Dere ise bütün bu renkleri suya yansıtır, akşamları kıyısında oturanlara küçük bir gökkuşağı sunardı. Fakat bir sabah köylüler uyandığında tuhaf bir şey fark etti. Dere akıyordu ama suyu renksizdi. Çiçekler soluk, duvarlar gri, meyveler ise sanki uzun zamandır güneş görmemiş gibiydi.
Köyde yaşayan Suna, renklerin kaybolmasına çok üzüldü. O, çevresindeki en küçük ayrıntıları bile fark eden, sessiz şeyleri dinlemeyi seven bir çocuktu. Elindeki sepeti yere bıraktı ve derenin kıyısına eğildi. Suyun içinden çok ince bir ses yükseliyordu: “Beni bul…” Suna önce bunun rüzgâr olduğunu düşündü. Sonra ses yeniden duyuldu. Bu kez suyun altından gelen bir mırıltı gibiydi.
Suna, sesin peşinden derenin yukarısına doğru yürüdü. Yol boyunca köylülere rastladı. Fırıncı Noyan, ekmeklerinin altın rengini kaybettiğini söylüyor; bahçıvan Pera, kelebeklerin kanatlarında artık hiçbir desen kalmadığını anlatıyordu. Suna herkesi dinledi, sonra derenin neden sustuğunu birlikte düşünmeyi önerdi. Kimse bunun daha önce aklına gelmediğini fark edince şaşırdı. Çünkü herkes kaybolan renkleri geri istemiş, fakat derenin ne anlatmaya çalıştığını sormamıştı.
Dere, Suna’yı köyün dışındaki yaşlı söğüt ağacına götürdü. Ağacın kökleri arasında yuvarlak, pürüzsüz bir taş duruyordu. Taşın üzerinde üç küçük çizgi vardı: bir kulak, bir el ve bir kalp. Suna taşı avucuna alınca söğüdün dalları usulca sallandı. Ağacın derinlerden gelen sesi şöyle dedi: “Renkler, onları görenlerin sevgisiyle parlar. Köylüler uzun zamandır birbirlerinin güzelliklerini fark etmeyi bıraktı. Herkes kendi işine yetişti, fakat çevresindeki iyilikleri unuttu.”
Suna, renklerin geri gelmesi için ne yapması gerektiğini sordu. Söğüt, “Üç armağan bulmalısın,” dedi. “Dikkatle dinlenmiş bir söz, karşılık beklemeden uzatılmış bir el ve içten söylenmiş bir teşekkür.” Suna hemen yola koyuldu. Önce derenin kıyısında ağlayan küçük bir çocuğun yanına oturdu. Çocuk, uçurtmasının ağaca takıldığını anlattı. Suna onu acele ettirmeden dinledi; sonra birlikte ipi çözmek için uygun bir dal buldular.
İkinci armağanı, ağır un çuvallarını taşımaya çalışan Noyan’a yardım ederek kazandı. Çuvalın bir ucunu tuttu, Noyan da diğer ucundan kaldırdı. Birlikte yürüyünce iş çabucak bitti. Üçüncü armağanı bulmak ise daha zordu. Suna, köy meydanında herkesi topladı ve birbirlerinde beğendikleri bir şeyi söylemelerini istedi. Bahçıvan Pera, Noyan’ın ekmek kokusunu; Noyan, Pera’nın sabrını; çocuklar da birbirlerinin paylaşmayı bilen kalplerini anlattı.
İlk teşekkür söylendiğinde derenin içinde minicik bir pembe ışık belirdi. İkinci güzel sözle ışık turuncuya döndü. İnsanlar birbirlerini dikkatle dinledikçe suyun içinde mor, yeşil ve altın renkli halkalar oluştu. Suna, üç armağanı söğüdün köklerindeki taşın üzerine bıraktı. Taş hafifçe parladı ve derenin içinden rengârenk bir dalga geçti. Dalga köyün bütün sokaklarına yayıldı; çiçekler canlandı, meyveler parladı, kelebeklerin kanatları yeniden desenlerle doldu.
O günden sonra Çiçekliova’da herkes, her akşam günün güzel bir anını paylaşmaya başladı. Kimi bir komşusunun yardımını, kimi bir çocuğun neşesini, kimi de sessizce çalışan birinin emeğini anlattı. İnci Dere yeniden gökkuşağı gibi ışıldadı, fakat köylüler artık bunun yalnızca büyüden olmadığını biliyordu. Suna ise derenin kıyısında oturup suyun şarkısını dinledi. Şarkının son cümlesi her zamanki gibi yumuşaktı: “Güzellik, fark edildiğinde çoğalır.”



