Yaprak Teknesini Yürüten Minik Salyangoz

Ormanın kenarındaki küçük bir bahçede Tombi adında minik bir salyangoz yaşardı. Tombi yavaş yürürdü ama etrafındaki her şeyi dikkatle fark ederdi. Çimenlerin ucundaki çiy damlalarını, karıncaların taşıdığı minicik ekmek kırıntılarını ve rüzgârın yapraklara söylediği şarkıları dinlerdi. En sevdiği şey ise büyük bir ıhlamur yaprağından yaptığı teknesiyle yağmurdan sonra oluşan su birikintilerinde gezmekti.
Bir sabah Tombi uyandığında bahçenin her yanı pırıl pırıldı. Gece boyunca yağmur yağmış, taşların arasında küçük gölcükler oluşmuştu. Tombi hemen yaprak teknesini aradı. Fakat teknesi yerinde yoktu. Yalnızca sapından kopmuş ince bir iplik çitin yanında sallanıyordu.
“Teknem nereye gitmiş olabilir?” diye düşündü. Önce yuvasının yanındaki papatyaya sordu. Papatya, “Sabaha karşı kuvvetli bir rüzgâr esti. Yaprağın havaya doğru süzüldüğünü gördüm,” dedi. Tombi teşekkür edip izleri takip etmeye başladı. Yavaş ilerliyordu, fakat hiçbir ayrıntıyı kaçırmıyordu.
İlk olarak neşeli serçe Pıtı’yla karşılaştı. Pıtı, çalının üstünden bakıp, “Sarı yaprak, dereye doğru uçtu. Sonra yuvarlak taşların arkasında kayboldu,” diye haber verdi. Tombi dere kıyısına gitti. Orada kurbağa Zıpzıp, nilüfer yapraklarını düzenliyordu.
“Tekneni görmedim,” dedi Zıpzıp, “ama dere kenarındaki söğüt ağacının altında parlak bir şey buldum.” Bulduğu şey, Tombi’nin teknesini bağlamak için kullandığı ince ipliğin diğer ucuydu. İplik suyun üzerinde uzanıyor, küçük bir çalılığın içine giriyordu. Tombi ipliği nazikçe takip etti.
Çalılıkların ardında yaprak teknesi duruyordu. Ancak tekne, üç küçük dalın arasına sıkışmıştı. Üstelik dalın üzerinde, kanadı ıslanmış bir kelebek bekliyordu. Kelebek, “Rüzgâr beni buraya savurdu. Çıkamıyorum,” dedi. Tombi teknesini hemen düşünmedi. Önce kelebeğe yardım etmeye karar verdi.
Gücü tek başına dalları oynatmaya yetmedi. Pıtı serçe gagasıyla küçük bir dalı kaldırdı. Zıpzıp kurbağa arka ayaklarıyla çalıyı itti. Tombi de ipliği dikkatle çekip dalın gevşemesini sağladı. Böylece kelebek özgür kaldı. Kelebek kanatlarını güneşe açtı ve birkaç kez hafifçe çırptı.
“Teşekkür ederim,” dedi kelebek. “Ben de size yardım edebilirim.” Kelebek, incecik bacaklarıyla yaprağın kenarından tuttu. Hep birlikte çekince tekne sudan çıktı. Fakat yaprağın bir köşesi yırtılmıştı. Tombi’nin yüzü biraz asıldı. Çünkü teknesi artık su alabilirdi.
O sırada söğüt ağacı dallarını salladı. Yere yumuşacık, geniş bir yaprak düştü. Tombi yaprağı eline aldı. Kelebek, kanadından dökülen parlak tozlarla yaprağın üzerine güzel bir çizgi çizdi. Pıtı, ipliği getirdi. Zıpzıp da dere kıyısından ince bir saz parçası buldu.
Tombi bütün dostlarının yardımıyla teknesini onardı. Yeni yaprağı eski yaprağın üzerine koydu, saz parçasıyla kenarını destekledi ve ipliği sıkıca bağladı. Teknesi eskisinden biraz daha büyük, biraz daha renkli olmuştu. Üzerinde kelebek çizgileri, söğüt yapraklarının yeşil izleri ve minik bir papatya resmi vardı.
Sonra Tombi hep birlikte gölcüğe gitmeyi önerdi. Pıtı gölcüğün kenarından şarkı söyledi, Zıpzıp suya neşeli sıçrayışlar yaptı, kelebek de teknenin üzerinde uçtu. Tombi ise yaprak teknesini yavaşça ilerletti. Su, tekneyi usulca taşıdı.
Gün batarken bütün dostlar kıyıda toplandı. Tombi, “Teknem kaybolduğu için üzülmüştüm. Meğer onu bulmam, yeni dostluklar kazanmamı sağlayacakmış,” dedi. O günden sonra teknesini yalnız kullanmadı. Her yağmurdan sonra bahçedeki küçük gölcüğe gider, isteyen herkesi sırayla gezdirirdi. Böylece yavaş ilerleyen Tombi, ormanın en güzel gezilerini düzenleyen kişi oldu.




