Yıldız İşleyen Terzinin Kalbindeki Mavi Düğme

Bir zamanlar, tepeleri lavanta kokan küçük bir ülkede Lora adında genç bir terzi yaşardı. Lora’nın dükkânı, sabahları güneşten önce açılırdı. O, yalnızca elbise dikmez; her giysiye sahibinin güzel bir dileğini de işlerdi. Bir çocuğun paltosuna cesaret, yaşlı bir bahçıvanın yeleğine neşe, yolculuğa çıkanların atkılarına sabır eklerdi.
Lora’nın en değerli kutusunda ise tek bir düğme bulunurdu. Bu düğme, deniz gibi mavi ve ay ışığı gibi parlaktı. Büyükannesinden kalan düğmenin, kalpten söylenen iyi dilekleri duyduğuna inanılırdı. Fakat Lora onu hiçbir giysiye dikmeye kıyamazdı. Çünkü düğmenin doğru kişiyi beklediğini hissederdi.
Ülkenin öteki ucunda Beren adında genç bir saat ustası yaşardı. Beren’in yaptığı saatler zamanı göstermekle kalmaz, insanların unuttuğu güzel anları da hatırlatırdı. Bir saatin içinde ilk karın sesini, başka bir saatin yayında eski bir ninninin neşesini saklardı. Ancak Beren’in kendi dükkânındaki büyük saat uzun zamandır çalışmıyordu.
Bu saat, ülkenin meydanındaki çiçekli kulede dururdu. Her saat başı çalması gereken çan sustuğundan beri kasabadaki insanlar birbirlerine güzel söz söylemeyi, teşekkür etmeyi ve sevdiklerine zaman ayırmayı unutmaya başlamıştı. Beren bütün dişlileri temizledi, yayları yağladı, kırık parçaları değiştirdi. Yine de saat tek bir tıkırtı bile çıkarmadı.
Bir gün Beren, saatin kapağında küçücük bir yazı buldu: “Eksik parça, sahibini bulduğunda zaman yeniden gülümser.” Bunun üzerine ülkeyi dolaşmaya başladı. Yolda, Lora’nın diktiği renkli bir mendili taşıyan bir çocuğa rastladı. Mendilin köşesinde işlenmiş minik yıldız, onu lavanta tepelerindeki terzi dükkânına götürdü.
Lora ile Beren ilk karşılaştıklarında ikisi de ne söyleyeceğini bilemedi. Beren, elindeki eski saati gösterdi. Lora ise mavi düğmeyi kutusundan çıkardı. Düğme, Beren’in avucuna yaklaşınca hafifçe parladı. İkisi, saatin eksik parçasının bu düğme olabileceğini düşündü; ancak düğme bu kez de Lora’nın parmaklarından ayrılmadı.
Birlikte kuleye çıktılar. Beren, saatin içindeki boş yuvayı gösterdi. Lora düğmeyi oraya yerleştirdiğinde çarklar dönmeye başladı, fakat çan yine susuyordu. O sırada aşağıdan yaşlı bir sepetçi seslendi: “Saat, yalnızca tamir edilmek değil, güzel bir dilek duymak istiyor!”
Lora ve Beren göz göze geldi. Lora, “İnsanların birbirini dinlemeyi yeniden hatırlamasını diliyorum,” dedi. Beren de “Ben, değer verdiğim kişiye her gün zaman ayırmayı diliyorum,” diye ekledi. Mavi düğme ışık saçtı. Saatin çarkları gümüş gibi parladı ve kule çanı öyle tatlı çaldı ki, meydandaki herkes gülümseyerek birbirine döndü.
O günden sonra Lora ile Beren, kuledeki saati birlikte korudular. Lora, Beren için yıldız desenli bir yelek dikti; Beren de Lora’ya zamanı geldiğinde açan küçük bir cep saati yaptı. Fakat onların sevgisi, yalnızca armağanlarda değil, birlikte çalışırken birbirlerini sabırla dinlemelerinde büyüdü.
Her bahar, kasaba halkı meydanda bir dilek şenliği düzenledi. İnsanlar sevdikleri kişilere güzel sözler söyler, çocuklar kendi düğmelerini boyar, kule saati de her dileğin ardından neşeyle çalardı. Lora ile Beren ise dükkânlarının kapısına şu cümleyi astılar: “Gerçek sevgi, kalbi parlatan büyük sözlerden önce, her gün gösterilen küçük iyiliklerde saklıdır.” Böylece onların hikâyesi, romantik masalları seven herkesin kalbinde sıcak bir ışık olarak yaşamaya devam etti.




