Sarayın Altındaki Renkli Merdiven

Uzak ülkelerin birinde, duvarları sabah güneşiyle altın gibi parlayan Ayduru Sarayı vardı. Bu sarayda Prenses Elay yaşardı. Elay, gösterişli taçlardan çok, insanların anlattığı küçük öyküleri dinlemeyi severdi. Bahçıvanın hangi çiçeği beklettiğini, fırıncının ekmeği neden yıldız biçiminde yaptığını, saray kedisinin hangi pencerede uyumayı seçtiğini bilirdi. Bu yüzden onu tanıyan herkes, prenses masalları arasında en meraklı ve en neşeli prensesin Elay olduğunu söylerdi.
Bir sabah sarayın büyük salonunda hazırlıklar başladı. O gün, krallığın kuruluşunu kutlayan Renkli Pazar kurulacaktı. Her köyden insanlar kendi ezgilerini, yemeklerini ve el işleriyle yaptıkları süsleri getirecekti. Ancak tam şenlik bayrakları asılırken sarayın içindeki bütün müzik kutuları sustu. Kemanlar ses vermiyor, davullar yalnızca hafifçe titriyor, küçük çanlar da sanki uykudaymış gibi susuyordu.
Kral babası, “Belki de telleri gevşemiştir,” dedi. Saray müzisyenleri bütün kutuları tek tek inceledi, fakat hiçbirinde kırık ya da eksik bir parça bulamadı. Elay, salondaki sessizliği dinlerken taş döşemenin altından gelen minicik bir tıkırtı duydu. Yere eğilip gümüş renkli bir taşı kaldırınca altında, duvara doğru uzanan dar bir kapak gördü.
Renklerin İzindeki Yol
Kapak açıldığında aşağıya inen merdiven ortaya çıktı. Basamakların her biri farklı renkteydi: nar çiçeği, göl mavisi, yaprak yeşili, bal sarısı ve daha önce Elay’ın hiç görmediği yumuşak bir mor. Merdivenin başında, üzerinde şu sözlerin yazılı olduğu tahta bir levha duruyordu: “Sesi arayan, önce sessizliği paylaşmalı.”
Elay tek başına ilerlemek yerine saray aşçısı Usta Badem’i, bahçıvan Suna’yı ve müzisyen Poyraz’ı yanına çağırdı. Her biri başka bir renk seçerek basamaklara bastı. Nar çiçeği basamağı sıcak bir ekmek kokusu, göl mavisi deniz dalgası sesi, yaprak yeşili ise kuş cıvıltısı yaydı. Mor basamağa geldiklerinde karşılarına yuvarlak bir oda çıktı. Odanın ortasında, kapağı kapalı kocaman bir sandık vardı.
Sandığın üzerinde üç boş yuva bulunuyordu. Yuvanın yanında ise küçük bir yazı vardı: “Beni açacak anahtar altın değil, herkesin getirdiği bir sestir.” Elay hemen saray hazinesinden değerli bir anahtar getirmeyi düşündü, fakat sonra yazıyı yeniden okudu. Usta Badem tencere kapağına hafifçe vurdu. Suna iki kuru yaprağı birbirine sürttü. Poyraz da cebindeki tahta düdüğü çaldı. Sandık yine açılmadı.
Herkesin Katıldığı Şarkı
Elay, “Belki de tek tek sesler yetmiyordur,” dedi. “Şenlik bütün krallığınsa, anahtar da bütün krallığın sesi olmalı.” Dört arkadaş merdivenlerden yukarı çıkıp köylüleri çağırdı. İlk başta herkes ne yapacağını bilemedi. Sonra değirmenci tahta kanadını döndürdü, çömlekçi parmaklarını kilden çekerek hafif bir ritim tuttu, çocuklar avuçlarını birbirine vurdu. Koyunların çıngırakları, nehir kıyısındaki kurbağaların vak vakları ve yaşlı ninenin mırıldandığı ninni de bu seslere karıştı.
Elay, kimsenin sesini bastırmadan hepsini dinledi. Ardından herkesi yavaşça aynı ritme uymaya davet etti. Önce düzensiz bir uğultu duyuldu. Birkaç denemeden sonra sesler birbirini buldu. Tencere kapağı davul gibi çaldı, tahta düdük ince bir ezgi söyledi, çocukların alkışları ritmi taşıdı. Derinlerden gelen tatlı bir titreşimle sarayın altındaki sandık açıldı.
Sandığın içinde altın ya da mücevher yoktu. İçinden, üstünde küçük delikler bulunan renkli bir taş çember çıktı. Poyraz çemberi avuçlarının arasına aldığında bütün müzik kutuları aynı anda çalışmaya başladı. Fakat duyulan melodi tek bir çalgıya ait değildi; krallıktaki herkesin sesinden oluşan neşeli bir şarkıydı. Şarkı yükseldikçe taş çemberin renkleri de gökyüzündeki ışıklar gibi parladı.
Şenliğin Yeni Geleneği
O gün Renkli Pazar her zamankinden daha güzel geçti. Elay, taş çemberi sarayın en büyük salonuna koymak yerine meydanın ortasına bıraktı. Böylece herkes ona dokunup kendi sesini şarkıya katabildi. Kral, bundan sonra her kuruluş gününde yeni bir ezgi oluşturulmasına karar verdi. Prenses Elay ise sarayın altında saklı kalan başka sırları aramaya devam etti; ama ne bulursa bulsun, hiçbir sırrın paylaşılmış bir sevinç kadar değerli olmadığını unutmadı.




