Aşk Hikâyeleri

Kalbine Sığan Kırmızı Tohum

Yaklaşık 4 dakika okuma

Uzak tepelerin arasında, sabahları çiy damlalarının gümüş gibi parladığı Neşeliova adında bir vadi vardı. Bu vadide yaşayan herkesin küçük bir bahçesi bulunurdu. Kimi havuç yetiştirir, kimi kokulu otlar toplar, kimi de arılar için rengârenk çiçekler dikerdi. Fakat vadinin ortasındaki eski taş kuyunun yanında yıllardır hiçbir şey yetişmiyordu.

Bir gün, meraklı ve sabırlı bir çocuk olan Ekin, kuyunun dibinde parlayan minicik bir tohum buldu. Tohum, kırmızı bir boncuk kadar yuvarlaktı ve avucunda sıcacık duruyordu. Ekin onu hemen evine götürmek istedi. Tam o sırada, tepenin öte yanından gelen Liva adında neşeli bir kız çocuğu göründü. Liva’nın saçlarına yapraklar takılmış, elinde de su dolu küçük bir testi vardı.

“Ne buldun?” diye sordu Liva.

Ekin tohumu gösterdi. “Bilmiyorum ama çok özel olmalı. Onu bahçeme dikmek istiyorum.”

Liva tohumu dikkatle inceledi. “Belki de onu tek başına büyütemezsin. Bazı tohumlar iki kişinin iyi dileğini ister.”

Ekin önce bunu garip buldu. Tohumu kendisi bulmuştu ve onunla ne yapacağına kendisi karar vermeliydi. Yine de Liva’nın gözlerindeki merakı görünce kabul etti. Birlikte kuyunun yanındaki kuru toprağı kazdılar. Ekin toprağı yumuşattı, Liva da testisindeki suyu dikkatle döktü. Sonra tohumu toprağa bıraktılar.

Ertesi sabah oraya koştuklarında tohumun üstünde iki minicik yaprak gördüler. Yapraklardan biri Ekin’in yeşil atkısı gibi parlak, diğeri Liva’nın sarı çizmeleri gibi altın rengindeydi. İki çocuk sevinçle el çırptı.

O günden sonra her sabah kuyunun başında buluştular. Ekin toprağı havalandırıyor, Liva su getiriyor, sonra birlikte fidana şarkılar söylüyorlardı. Fidan büyüdükçe gövdesi kıvrılıp küçük bir kemer oluşturdu. Fakat üzerinde hiç çiçek açmıyordu.

Bir süre sonra Ekin’in içine bir düşünce yerleşti: “Bu bitkiyi ben buldum. Belki de bütün çiçekler yalnızca benim olmalı.” Liva ise her gün vadideki başka çocukları çağırıyor, onların da fidana su vermesini istiyordu. Ekin buna kızdı.

“Burası bizim sırrımızdı,” dedi. “Herkesi neden çağırıyorsun?”

Liva’nın yüzündeki neşe biraz soldu. “Çünkü güzellik paylaşıldıkça çoğalır. Ayrıca senin yanında olmak istiyorum; ama seni kendime saklamak istemiyorum.”

Ekin bu sözleri anlayamadı. O gece kırmızı tohumu ilk bulduğu günü düşündü. Liva olmasaydı toprağı sulayamayacağını, Liva’nın getirdiği su olmasaydı yaprakların çıkmayacağını hatırladı. Ertesi sabah erkenden kuyunun yanına gittiğinde Liva orada değildi. Fidanın yaprakları da başlarını eğmişti.

Ekin, Liva’yı vadinin sonunda, yaşlı söğüdün altında buldu. “Dün seni üzdüm,” dedi. “Birlikte büyüttüğümüz şeyi tek başıma sahiplenmeye çalıştım. Oysa seninle geçirdiğim zaman, çiçeklerin kendisinden daha değerli.”

Liva gülümsedi. “Sevgi, birini avucunda tutmak değil, onun yanında özgürce parlayabilmektir.”

İki arkadaş kuyunun başına döndü. Ekin, Liva’nın eline küçük bir bahçe küreği verdi. Liva da testisini ona uzattı. Sonra vadideki herkesi çağırdılar. Çocuklar toprağı gevşetti, yaşlılar gölge yapmak için hasırlar taşıdı, arıcılar çiçek tohumları getirdi. Herkes fidanın çevresine bir dilek bıraktı.

O akşam güneş batarken dallar birden titredi. Kırmızı tohumdan, kalp biçimli taç yaprakları olan kocaman bir çiçek açıldı. Çiçeğin kokusu bütün vadiye yayıldı. Neşeliova halkı bu yeri “Gönül Bahçesi” diye adlandırdı.

Ekin ile Liva büyüdükçe dostlukları da büyüdü. Bazen aynı fikirde olmadılar, bazen birbirlerinden özür dilediler; ama sevgilerini hiçbir zaman bir kafese kapatmadılar. Çünkü ikisi de biliyordu: Gerçek aşk hikâyeleri, yalnızca iki kalbin buluşmasıyla değil, o kalplerin çevresine iyilik saçmasıyla güzelleşirdi.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu