Uykunun Cebindeki Minik Çan

Bir zamanlar, geceleri yıldızların usulca parladığı, evlerin pencerelerinden yumuşacık ninni seslerinin yükseldiği bir vadide Lila adında küçük bir kız yaşardı. Lila’nın en sevdiği şey, annesinin kucağında sallanırken dinlediği masallardı. Fakat bir gece vadide tuhaf bir şey oldu: Bebekler uykuya dalamadı.
Kimisi battaniyesini çevirdi, kimisi minik ellerini havaya uzattı, kimisi de esneyip durduğu hâlde gözlerini kapatamadı. Evlerin içinden tatlı mırıltılar yerine huzursuz sesler geliyordu. Lila, penceresinden dışarı baktı. Ay, her zamankinden daha solgun görünüyordu.
O sırada kapının önünden incecik bir ses duyuldu. Bu, Lila’nın komşusu olan yaşlı kaplumbağa Ninni Nine’ydi.
“Uykuların bir kısmı vadiden ayrılmış,” dedi Ninni Nine. “Onları geri çağırmak için Uyku Bahçesi’ne gitmeliyiz. Ama bahçenin kapısı yalnızca içten gelen bir iyilikle açılır.”
Lila, küçük sepetine bir parça çörek, yumuşak bir mendil ve annesinin ördüğü mavi bir kurdele koydu. Sonra Ninni Nine’yle birlikte ay ışığının izlediği patikaya çıktı. Patika, papatyaların arasından geçiyor, gümüş yapraklı ağaçların altına uzanıyordu.
Bir süre sonra ağlayan bir kirpi yavrusuna rastladılar. Kirpinin yuvarlak elması çalılıkların arasına kaçmıştı. Lila hemen dizlerinin üzerine çöktü. Dalların arasını dikkatle aradı ve elmayı buldu. Kirpi yavrusu sevincinden burnunu Lila’nın avucuna değdirdi.
Yollarına devam ettiklerinde küçük bir dereyle karşılaştılar. Derenin üzerinde köprü yoktu. Lila, sepetindeki mavi kurdeleyi yakındaki iki dala bağladı. Ninni Nine de kabuğundan çıkardığı sağlam bir ipi kurdelenin yanına doladı. Böylece ikisi, dereyi güvenle geçebilecekleri tutunacak bir yol yaptılar.
Patikanın sonunda yüksekçe bir tepenin ardında Uyku Bahçesi göründü. Bahçenin kapısında, üzerinde üç soru yazan yuvarlak bir taş vardı.
“En yumuşak yastık nedir?”
Lila biraz düşündü. “Sevgiyle bakan bir kucak,” dedi.
Taşın üzerindeki ilk çiçek açıldı.
“En güzel ninni nedir?”
“Kalpten söylenen ve dinleyene huzur veren her ses,” diye cevapladı Lila.
İkinci çiçek de açıldı.
“Uykuya giden yolu kim aydınlatır?”
Lila, ayı gökyüzünde gördü ama sonra başını salladı. “Bazen bir gülümseme, bazen sabır, bazen de sevdiğimiz birinin yanında olduğunu bilmek,” dedi.
Kapı sessizce aralandı.
Bahçenin içinde rengârenk çiçekler vardı. Her çiçeğin ortasında minicik bir uyku tanesi parlıyordu. Ancak rüzgâr bu taneleri havaya savurmuş, bazıları uzak tepelere, bazıları da dere kıyısına konmuştu. Lila onları tek tek toplamaya başladı. Bir taneyi kirpi yavrusunun yuvasından, bir taneyi yosunlu taşın üstünden, bir taneyi de ay ışığının değdiği yaprağın altından aldı.
Son uyku tanesi, bahçenin en yüksek dalında asılı duruyordu. Lila uzandı ama boyu yetişmedi. Ninni Nine kabuğunu basamak yaptı. Lila onun üzerine çıktı ve dala ulaşarak taneyi avucuna aldı.
Tam o anda bahçenin ortasında minicik, gümüş renkli bir çan belirdi. Çan kendiliğinden çaldı: “Tın!” Bu ses ne yüksek ne de alçaktı. İçinde sıcak bir kucak, yavaşça kapanan gözler ve huzurlu bir gece vardı.
Lila, uyku tanelerini çanın çevresine bıraktı. Taneler ışığa dönüştü ve vadinin bütün evlerine doğru süzüldü. Bebeklerin göz kapakları ağırlaştı. Küçük eller battaniyelere sarıldı. Anneler ve babalar derin bir nefes alarak gülümsedi.
Sabah olduğunda Lila’nın sepetinde yalnızca mavi kurdele kalmıştı. Vadideki herkes ona teşekkür etti. Lila ise en büyük hediyenin, bir başkasının huzur bulmasına yardım etmek olduğunu anladı.
O günden sonra ne zaman bir bebek uyumakta zorlanırsa, evin yakınında gümüş bir çan sesi duyuldu. Lila da yumuşacık sesiyle bir ninni söylerdi:
“Gözlerini kapa, güzel düşlere dal; sevgi yanı başında, gece sana masal.”




