Fener Bekçisinin Ağzındaki Bakla

Deniz kıyısındaki İncikent’te, geceleri gemilere yol gösteren büyük bir fener vardı. Fenerin yanında yaşayan bekçi Sarp Bey, az konuşmasıyla tanınırdı. Sabahları balıkçılar ona selam verir, o yalnızca başını sallar; çocuklar şaka yaptığında ise gülümser, fakat tek kelime etmezdi.
Kasabada Sarp Bey’in ağzında bir bakla olduğuna dair söylentiler dolaşırdı. Bu, onun gerçekten ağzına bir bakla koyduğu anlamına gelmiyordu. İnsanlar, bildiği bir şeyi söylemeyenler için böyle derdi. On iki yaşındaki Defne ise bu deyimi duyunca çok meraklandı. Sarp Bey’in ağzında gerçekten küçücük, parlak bir bakla sakladığını düşünüyordu.
Bir gün Defne, fenerin basamaklarını tırmanıp bekçinin yanına çıktı. Sarp Bey, elindeki dürbünle ufku izliyordu.
“Sarp Amca,” dedi Defne, “ağzındaki bakla rahatsız etmiyor mu?”
Bekçi şaşkınlıkla ona baktı. Sonra kahkahayı bastı. Öyle içten güldü ki fenerin camları bile hafifçe titreşti.
“Demek kasabadaki söz buraya kadar geldi,” dedi. “Hayır, ağzımda bakla yok. Ama söylemem gereken bir şey var.”
Defne’nin gözleri büyüdü. “Nedir?”
Sarp Bey, cebinden katlanmış eski bir kâğıt çıkardı. Kâğıtta, fenerin ışığının her gece üç kez kısa, bir kez uzun yanması gerektiği yazıyordu. Bu işaret, denizdeki gemilere güvenli geçidi gösteriyordu. Fakat son günlerde fenerin lambası arızalanmış, işaret doğru verilememişti.
“Bunu neden herkese anlatmıyorsun?” diye sordu Defne.
Sarp Bey başını eğdi. “Kasabalılar yıllardır bu fenerin kusursuz çalıştığını düşünüyor. Onları üzmekten korktum. Üstelik tamir edebileceğimi sanıyordum. Fakat parça bulamadım.”
Defne, onun ağzında bir bakla olmasının asıl sebebini anlamaya başlamıştı. Bazen insanlar bildiklerini saklar, çünkü yanlış anlaşılmaktan ya da başkalarını kaygılandırmaktan çekinirdi. Ama saklanan her şey, zamanla daha büyük bir düğüme dönüşebilirdi.
Defne hemen kasabanın meydanına koştu. Balıkçı Aras, saatçi Münevver Hanım, marangoz Tufan ve okulun fen bilgisi öğretmeni Berrin Hanım’ı buldu. Herkese fenerin sorununu anlattı. Önce bazıları şaşırdı, bazıları da Sarp Bey’e kızdı.
“Bunca zaman bunu neden söylemedi?” diye sordu Aras.
Defne sakin bir sesle cevap verdi: “Çünkü korkmuş. Fakat şimdi hepimiz biliyoruz. Birlikte çözüm bulabiliriz.”
Kasabalılar fenerin çevresinde toplandı. Münevver Hanım eski saatlerden işe yarayabilecek dişlileri getirdi. Tufan, lambanın yuvasını ölçtü. Berrin Hanım, Defne’nin çizdiği düzeneğe bakarak ışığın doğru aralıklarla yanmasını sağlayacak bir düzenek tasarladı. Aras da limandaki teknelerin işaretlerini gözlemlemek için gönüllü oldu.
Akşama kadar herkes elinden geleni yaptı. Sonunda fener yeniden ışıldadı: üç kısa parıltı, bir uzun parıltı… Denizdeki tekneler güvenli yolu anlayıp limana doğru ilerledi. Kasabanın üzerine büyük bir sevinç yayıldı.
Sarp Bey, meydanda toplanan herkese dönerek “Bunca zamandır susarak işi kolaylaştıracağımı sandım,” dedi. “Oysa doğru zamanda konuşmak, yardım istemek kadar değerlidir. İnsan bildiğini saklayınca ağzında gerçekten bakla varmış gibi olur.”
O günden sonra İncikent’te bir sorun çıktığında kimse susup beklemedi. Önce birbirlerini dinlediler, sonra çözüm aradılar. Sarp Bey ise hâlâ az konuşuyordu; fakat önemli bir şey olduğunda baklayı ağzında tutmuyordu.
Defne de her fener ışığında gülümsüyordu. Çünkü artık biliyordu: Bazı sırlar saklanınca ağırlaşır, paylaşılıp birlikte çözülünce ise yol gösteren bir ışığa dönüşür.




