Dini Masallar

Gökyüzüne Emanet Edilen Buğday Tanesi

Yaklaşık 4 dakika okuma

Uzak tepelerin arasındaki Bereketliova köyünde Zeynep adında, soru sormayı çok seven bir çocuk yaşardı. Zeynep, her sabah annesiyle birlikte küçük tarlalarına gider, toprağın nemini avuçlarında hissederdi. Fakat o yıl yağmurlar gecikmiş, kuyuların suyu azalmış, buğday başakları beklenenden kısa kalmıştı. Köyde herkes elindeki yiyeceği dikkatle saklıyor, yine de komşusunun kapısını çalanı boş çevirmemeye çalışıyordu.

Zeynep’in dedesi, akşamları evlerinin önündeki taş sekide oturup gökyüzünü seyrederdi. Bir gün torununa, “Rızık yalnızca ambarlarda değil, paylaşan kalplerde de çoğalır,” dedi. “İnsan elinden geleni yapar, sonra Allah’ın rahmetine güvenerek sabreder. Yeter ki iyiliği küçük görmesin.”

Ertesi sabah Zeynep, tarlanın kenarında parlayan tek bir buğday tanesi buldu. Tane, güneşin altında altın gibi ışıldıyordu. Onu hemen avucuna aldı ve büyük bir sevinçle eve koştu. Annesi, “Bunu toprağa ekebiliriz,” dedi. “Belki filizlenir ve bize yeni tohumlar verir.”

Zeynep bir süre sessiz kaldı. Köyün değirmeninde çalışan yaşlı Hakkı Amca’nın un çuvalı neredeyse boştu. Karşı evde yaşayan üç kardeşin de o sabah yiyecek ekmeği kalmamıştı. Küçük kız, buğday tanesini avucunda çevirirken dedesinin sözlerini hatırladı. Bir tek taneyi paylaşmak mümkün değildi; ama onu doğru yere emanet etmek mümkündü.

“Bu taneyi toprağa bırakalım,” dedi. “Sonra ilk başaklar büyüdüğünde, ürünün bir kısmını ihtiyacı olanlara verelim.”

Annesi gülümsedi. Birlikte tarlanın en yumuşak köşesini seçtiler. Zeynep küçük bir çukur açtı, buğday tanesini içine koydu ve üzerini toprakla örttü. Ardından ellerini açıp dua etti: “Allah’ım, bize sabır, emek ve paylaşma gücü ver. Bu küçücük emaneti bereketli kıl.”

O günden sonra Zeynep her sabah tarlaya gitti. Toprağı dikkatle suluyor, yabani otları ayıklıyor, filiz görünür mü diye sabırla bekliyordu. Günler geçti, fakat gökyüzünde tek bir bulut belirmedi. Köyde bazıları, “Bir taneden ne olacak?” diye gülüştü. Zeynep ise umudunu kaybetmedi. Çünkü duasının yanında emeğinin de olması gerektiğini biliyordu.

Bir sabah, toprağın içinden incecik yeşil bir sürgün yükseldi. Zeynep sevinçle annesine haber verdi. Köy halkı da bu küçük filizi görmeye geldi. Herkes şaşkındı; çünkü kurak tarlaların arasında yalnızca o noktada canlı bir yeşillik vardı. Hakkı Amca, “Demek ki umut da emek gibi sulanmak ister,” dedi.

Günler ilerledikçe filiz güçlendi ve tek bir başak verdi. Başaktaki taneler, başlangıçtaki bir taneden çok daha fazlaydı. Zeynep onları saymak yerine köy meydanına götürdü. Dedesinin önerisiyle bütün komşular bir araya geldi. Kimi toprağını, kimi suyunu, kimi de zamanını ortaya koydu. Buğday taneleri, ortak bir tarlaya ekildi.

O gece herkes birlikte dua etti. Sabah olduğunda uzak tepelerin üzerinde bembeyaz bulutlar belirdi. Önce birkaç damla, sonra ince ve bereketli bir yağmur yağdı. Toprak derin bir nefes aldı. Haftalar sonra tarlalar yeşerdi, başaklar rüzgârda altın dalgalar gibi sallandı.

Hasat zamanı köylüler ürünlerini adilce paylaştılar. Önce ihtiyaç sahiplerinin ambarları dolduruldu, sonra herkes kendi payını aldı. Zeynep’in bulduğu ilk buğday tanesi ise köy meydanındaki küçük bir sandıkta saklandı. Sandığın üzerine şu sözler yazıldı: “Şükürle ekilen iyilik, paylaşınca bereketlenir.”

Zeynep o günden sonra her iyiliğin büyük görünmek zorunda olmadığını hiç unutmadı. Bazen bir tebessüm, bazen bir bardak su, bazen de toprağa bırakılan tek bir tohum, kocaman bir umudun başlangıcı olabilirdi. Bereketliova’da çocuklar ne zaman bir şeyi paylaşsa, yaşlılar gökyüzüne bakıp teşekkür ederdi. Çünkü herkes anlamıştı: Allah’a güvenmek, iyilik için çaba göstermek ve nimeti bölüşmekle güzelleşirdi.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu