Araba Masalları

Dönemeçte Unutulan Sarı Korna

Yaklaşık 4 dakika okuma

Çınçın Ovası’nda, sabahları tekerlek izleriyle çizilen uzun yolların arasında küçük bir otomobil yaşardı. Adı Pırıltı’ydı. Gövdesi limon sarısı, aynaları yuvarlak, ön kaputunda da minicik bir yıldız vardı. Pırıltı hızlı değildi ama her yere zamanında varır, kimseyi bekletmez ve karşılaştığı araçlara nazikçe yol verirdi.

Kasabanın en sevilen sesi ise Duruş Bayramı’nda çalınan Büyük Sarı Korna’ydı. Her yıl bütün araçlar meydanda toplanır, eski otobüsler yumuşak bir “düüüt”, bisikletli arabalar ince bir “ting” çıkarırdı. En son Büyük Sarı Korna çalınca bayram başlardı. Fakat bu yıl, bayrama yalnızca bir gün kala korna ortadan kayboldu.

Kasabanın tamircisi Usta Vınç, meydana gelen araçlara telaşla seslendi: “Korna, Rüzgâraltı Dönemeçleri’ndeki eski işaret direğinin yanında duruyordu. Gece çıkan ılık rüzgâr onu yuvarlamış olmalı. Onu bulamazsak yarınki bayram sessiz başlayacak.”

Herkes farklı bir yola bakarken Pırıltı öne çıktı. “Ben arayacağım,” dedi. “Ama tek başıma değil. Sesleri dikkatle dinler, izleri birlikte takip ederiz.” Yanına küçük yük arabası Misket, mavi minibüs Çakıl ve üç tekerlekli posta arabası Lale takıldı. Usta Vınç, onlara yedek bir harita ve dört parlak reflektör verdi.

İlk durak, ayçiçekleriyle çevrili Sıcakçay Köprüsü’ydü. Pırıltı köprünün altından gelen metalik bir çınlama duydu. Misket hemen aşağıya indi, fakat sesin köprüye asılı boş bir kovadan geldiğini fark etti. Çakıl, “Yanlış sesler de bize doğru yolu öğretebilir,” dedi. Kovanın yanında sarı bir boya lekesi buldular. Leke, Rüzgâraltı’na giden taş yola uzanıyordu.

Taş yolun başında yollar üçe ayrılıyordu. Haritadaki çizgiler yağmurdan silinmişti. Lale, posta çantasından eski bir kart çıkardı. Kartta, “Kornanın sesi yankıya değil, rüzgâra uyar,” yazıyordu. Hepsi bir süre motorlarını susturup çevreyi dinledi. Soldaki patikada yapraklar kuzeye, ortadaki yolda toz batıya, sağdaki yolda ise ince otlar doğuya eğiliyordu. Uzaklardan gelen hafif bir uğultu, sağdaki yolu gösteriyordu.

Yol yükseldikçe tekerlekleri küçük taşlara takıldı. Misket’in bir tekerleği çamura saplanınca Pırıltı onu çekmek için halatını uzattı. Çakıl da arkasından yavaşça itti. Birlikte uğraşınca Misket kurtuldu. Tam o sırada kayaların arasından güneş gibi sarı bir parıltı göründü. Büyük Sarı Korna, kuru otların arasında durmuştu; fakat ağzına bir avuç kum dolmuş, içinden ses çıkmaz olmuştu.

“Onu bulduk!” diye sevindi Lale. “Şimdi hemen kasabaya dönelim.” Ancak Pırıltı korna yuvasının kenarındaki çatlağı gördü. Korna yuvarlanırken küçük bir parçası kopmuştu. Hızla dönmek yerine, Usta Vınç’ın öğrettiği gibi önce sorunu anlamaları gerektiğini söyledi. Çakıl, yanındaki eski tahta mandaldan uygun bir parça kesti. Misket kumları taşıdı, Lale de posta çantasındaki yumuşak bezi verdi. Pırıltı dikkatlice üfleyerek kornanın içini temizledi.

Sonra dört araç, korna parçasını yerine sabitleyip denedi. Önce ince bir “pıııt” duyuldu. Biraz daha düzelttiklerinde ses büyüdü: “Düüüüt!” Ses, tepelerden yuvarlanarak bütün ovaya yayıldı. Uzakta çalışan biçerdöverler başlarını kaldırdı, kuşlar aynı anda havalandı. Pırıltı’nın yıldızlı kaputunda güneş ışığı dans etti.

Kasabaya vardıklarında meydan sessizce onları bekliyordu. Usta Vınç, Pırıltı’nın ön farlarına bakıp gururla gülümsedi. “Sen yalnızca kayıp kornayı bulmadın,” dedi. “Dinlemeyi, yardımlaşmayı ve acele etmeden çözüm aramayı da hatırlattın.”

Bayram başlayınca Büyük Sarı Korna üç kez çaldı. Ardından her araç kendi sesini ekledi. Sesler birbirine karışmadı; tam tersine, uyumlu bir şarkıya dönüştü. O günden sonra Çınçın Ovası’nda araba masalları anlatılırken Pırıltı’nın yolculuğu da mutlaka anıldı. Çünkü en güzel yolculukların, varılacak yer kadar birlikte atılan adımlarla da anlam kazandığını herkes öğrenmişti.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu