Deyim Hikayeleri

Zillerin Sesini Duymayan Kasaba

Yaklaşık 3 dakika okuma

Çınaraltı Kasabası’nda herkesin birbirinden farklı bir sevinci vardı. Fırıncı Rıza Usta güzel kabaran ekmekleri görünce bıyıklarını kıvırır, çiçekçi Leman Hanım açan her gonca için küçük bir türkü söylerdi. Mina ise sevindiğinde yerinde duramaz, ellerini çırpar ve gözleri yıldızlar gibi parlardı. Onun en yakın arkadaşı, tüyleri tarçın rengi olan keçi Boncuk’tu.

Bir sabah kasabanın ortasındaki eski saat kulesinden alışılmadık bir duyuru yapıldı. Belediye başkanı Şevket Bey, meydanda duran ahşap kürsüye çıkıp, “Cumartesi günü Büyük Şenlik düzenlenecek!” diye seslendi. Bu şenlikte çocuklar uçurtma uçuracak, büyükler meyveli çörekler hazırlayacak, akşam da kuledeki dört gümüş çan çalacaktı.

Mina haberi duyunca o kadar mutlu oldu ki Boncuk’un etrafında üç kez döndü. “Eteklerim neden çalmıyor?” diye sordu. O sırada yanlarından geçen Leman Hanım gülerek, “Senin eteklerin zil çalıyor da haberin yok! Çok sevindin,” dedi.

Mina hemen eteğinin kenarına baktı. Gerçekten de hiçbir zil yoktu. Eve koşup dolabını açtı, eski kurdelelerin arasından iki minik çan buldu ve eteğine dikti. Boncuk’a da boynundaki çıngırağın yanına bir kurdele bağladı. Sonra kasabanın sokaklarında yürümeye başladı. Çın çın, tıkır tıkır sesler çıkıyordu ama Mina’nın aklı hâlâ karışıktı.

“Demek deyimler böyle oluyor,” dedi. “İnsanların eteklerinde görünmez ziller var. Peki neden kimse onları duymuyor?”

Bu sorunun cevabını bulmak için önce Rıza Usta’ya gitti. Fırıncı, hamur yoğururken kahkahayla, “Eteklerin gerçekten zil çalsaydı, her sevindiğimizde bütün sokak yankılanırdı,” dedi. “Bu söz, büyük bir sevinci anlatır. Yani insanın içi neşeyle dolar, sanki adımları dans eder.”

Mina bunu düşünürken saat kulesinden bir çınlama duyuldu. Ardından ses kesildi. Şevket Bey telaşla meydana geldi. Büyük Şenlik’in en önemli dört çanı ortadan kaybolmuştu. Çanlar olmadan şenliğin başlangıcını kimse ilan edemeyecekti. Üstelik kuleye çıkan merdivenin yanında yalnızca küçük, parlak ayak izleri bulunuyordu.

Mina ve Boncuk izleri takip etti. İzler, değirmenin arkasındaki söğütlüğe gidiyordu. Orada, çanları yere dizmiş üç sincap gördüler. Sincaplar çanların içindeki küçük tokmakları çıkarıp yuvalarına taşımaya çalışıyordu. En küçük sincap, “Kış için parlak şeyler biriktiriyorduk. Çanların şenlikte kullanılacağını bilmiyorduk,” dedi.

Mina kızmak yerine çömeldi. “Siz de yuvalarınızı güzelleştirmek istiyorsunuz, değil mi?” diye sordu. Sincaplar başlarını salladı. Mina, çanları geri götürmeleri karşılığında onlara renkli boncuklar, kuru kozalaklar ve kurdeleler getireceğine söz verdi. Boncuk da boynundaki çıngırağı göstererek, “Paylaşınca herkesin sesi olur,” der gibi meledi.

Sincaplar çanları taşımaya yardım etti. Fakat dördüncü çanın tokmağı söğüt dallarının arasına sıkışmıştı. Mina yukarı uzanamayınca kasabadaki çocukları çağırdı. Çocuklar el ele verip uzun bir ip yaptı. Birlikte dikkatlice çekince tokmak aşağı düştü. Böylece kuledeki dört çan yeniden yerlerine asıldı.

Cumartesi günü meydan rengârenk uçurtmalarla doldu. Saat tam öğleyi gösterdiğinde gümüş çanlar çalmaya başladı. Çın, çın, çın, çın! Mina’nın sevinci öyle büyüktü ki kurdeleli eteğiyle dans etti. Boncuk zıpladı, sincaplar alkışladı, kasabadaki herkes gülümsedi.

Şevket Bey, “Mina, bugün eteklerin gerçekten zil çalıyor!” deyince Mina başını salladı. Artık bunun gerçek zillerden değil, kalbin sevinçle dolmasından söz ettiğini biliyordu. O günden sonra Çınaraltı’nda biri güzel bir haber aldığında herkes, “Etekleri zil çalsın!” derdi. Kimse eteğine zil dikmezdi; ama kasabanın sokakları, paylaşılmış mutlulukların sesiyle uzun süre neşeyle yankılanırdı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu