Yedinci Kuyunun Sakladığı Şarkı

Uzak ülkelerin birinde, geceleri yıldızların yere daha yakın göründüğü Nergisya adında bir şehir vardı. Şehrin ortasında, kubbesi bakırdan yapılmış eski bir saray yükselirdi. Bu sarayda her akşam masallar anlatılır, ardından sarayın çeşmesinden tatlı bir ezgi akardı. Ezgiyi duyan herkesin kalbi huzurla dolardı.
Bir sabah çeşme sustu. Ne kadar su akıtılırsa akıtılsın, yalnızca birkaç sessiz damla düştü. Şehirdeki çocuklar oyunlarını yarıda bıraktı, esnaf gülümsemeyi unuttu. Padişah, sarayın bilge bekçisi Zümrüt Nine’yi çağırdı. Zümrüt Nine, avucundaki eski bir haritayı açıp şöyle dedi: “Bu şarkı, çölde bulunan yedi kuyudan birinde saklanıyor. Onu bulacak kişi, en güzel kulağa değil, en açık kalbe sahip olmalı.”
O sırada sarayın mutfağında çalışan Sare, kapının aralığından bu sözleri dinliyordu. Sare’nin büyük bir serveti yoktu; fakat duyduğu her sesi dikkatle dinler, kimsenin fark etmediği küçük iyilikleri görürdü. Padişahın izniyle yola çıkınca yanına bir matarası, biraz hurma ve annesinden kalma mavi bir mendil aldı.
Çölün Yedi Sesi
İlk kuyunun başında yaşlı bir deveci oturuyordu. Adamın su tulumu delinmişti. Sare kendi matarasında kalan suyu onunla paylaştı. Deveci teşekkür edip kuyunun taşına dokundu. Taşın içinden ince bir zil sesi yükseldi ve haritadaki ilk yıldız parladı.
İkinci kuyuda, kanadı incinmiş beyaz bir turna buldu. Sare mendilini yırtıp turnanın kanadını nazikçe sardı. Turna uçamadı ama gagasıyla kumları eşeledi. Kumların altında küçük bir gümüş anahtar vardı. Bu anahtar, üçüncü kuyunun kapağını açtı.
Üçüncü kuyuda yalnızca bir yankı duyuldu: “Bana güzel bir söz söyle.” Sare, uzun uzun düşünmek yerine, “Bugün burada oluşun bile dünyayı biraz daha güzel yapıyor,” dedi. Yankı bu sözleri çoğaltarak çölün dört yanına taşıdı. Kayanın üzerinde ikinci bir yıldız belirdi.
Dördüncü kuyunun başında üç kardeş, tek bir ekmek için tartışıyordu. Sare ekmeği üç eşit parçaya böldü, kendi payını da onlara verdi. Kardeşler utandı; ekmeklerini yeniden birleştirip Sare’ye sundular. O anda kuyudan tarçın kokulu bir rüzgâr çıktı.
Beşinci kuyunun suyu, yalnızca bir bilmeceye cevap verilirse akacaktı. Kuyunun sesi sordu: “Paylaştıkça çoğalan şey nedir?” Sare gülümsedi. “Sevinç,” diye cevap verdi. Kuyu hemen doldu ve suyun üzerinde altın renkli bir nota yüzmeye başladı.
Altıncı kuyuda bir kum fırtınası vardı. Sare, fırtınanın ortasında küçük bir çöl faresi gördü. Hayvanın yuvası taşlarla kapanmıştı. Sare elleriyle taşları kaldırdı. Fare kurtulunca kuyunun çevresindeki kumlar duruldu. Fırtınanın içinde gizlenmiş mermer basamaklar ortaya çıktı.
Suskunluğun Nedeni
Basamaklar Sare’yi yedinci kuyuya götürdü. Kuyunun kapağında şu yazı vardı: “Şarkı, onu arayanın değil, onu özleyenlerin sesindedir.” Sare kapağı açınca içeriden bir ezgi gelmedi. Bunun yerine şehirdeki herkesin kırgın sözleri duyuldu. Bir çocuk oyuna alınmadığını, bir fırıncı kimsenin ekmeğini teşekkür etmeden aldığını, saray görevlileri de birbirlerini dinlemediklerini söylüyordu.
Sare gerçeği anladı. Şarkı kaybolmamıştı; insanların birbirini dinlemeyi bırakması onu sessizliğe gömmüştü. Saraya döndüğünde padişaha yalnızca kuyunun sırrını anlatmadı. Şehir meydanına büyük bir sofra kurulmasını, herkesin yanındaki kişiye güzel bir söz söylemesini istedi.
O akşam Nergisya’da çocuklar, yaşlılar, tüccarlar ve saray görevlileri aynı sofrada buluştu. Herkes bir başkasının iyiliğini anlattı. Son söz söylendiğinde sarayın çeşmesi yeniden akmaya başladı. Suyun içinden yükselen melodi, bin bir gece masalları arasında anlatılacak kadar güzel olsa da onu özel yapan şey büyü değil, insanların birbirine açtığı kalplerdi.
Padişah Sare’ye altın vermek istedi. Sare ise şehirdeki bütün kuyuların onarılmasını ve her akşam meydanda masal anlatılmasını diledi. Dileği kabul edildi. O günden sonra Nergisya’da kimse şarkıyı kaybetmedi; çünkü herkes, güzel bir sözün ve paylaşılan sevincin en uzak kuyuları bile aydınlatacağını öğrendi.




