Fabl Masalları

Poyraz Kirpinin Ödünç Cesareti

Yaklaşık 4 dakika okuma

Yeşilçam Ormanı’nda Poyraz adında genç bir kirpi yaşardı. Poyraz’ın dikenleri parlak, yürüyüşü hızlı, sesi de pek gürdü. Fakat onun en sevdiği şey, diğer hayvanların kendisini cesur ve güçlü sanmasıydı. Bir dalı yerinden oynatsa, “Bunu herkes yapamaz!” derdi. Küçük bir taşı yuvarlasa, “Ormanın en kuvvetlisi benim,” diye övünürdü.

Bir gün ormana gezgin bir tüccar geldi. Yanında renk renk kurdeleler, tahta düdükler ve üzerinde altın harflerle Cesaret Rozeti yazan yuvarlak bir madalya vardı. Tüccar, madalyayı yüksekçe bir dala asıp şöyle seslendi:

“Bu rozeti, ormandaki en cesur hayvana vereceğim. Kim, Kuru Dere’nin karşı kıyısındaki eski değirmene gidip oradan bir avuç buğday getirirse ödülü kazanacak!”

Hayvanlar birbirine baktı. Kuru Dere’nin suyu derin değildi ama taşları kaygandı. Eski değirmenin yolu da böğürtlen çalılarının arasından geçiyordu. Poyraz hemen öne atıldı.

“Ben giderim!” diye bağırdı. “Hem de gözlerim kapalı giderim. Çünkü cesaret benim dikenlerimde saklıdır.”

Ormandakiler hayranlıkla ona bakınca Poyraz’ın göğsü kabardı. Ancak kimse fark etmeden, dereye yaklaşınca adımlarını yavaşlattı. Kaygan taşlardan korkuyordu. Üstelik böğürtlen çalılarının dikenleri kendi dikenlerinden daha sivri görünüyordu.

Tam geri dönmeyi düşünürken, yaşlı tarla faresi Minti yanına geldi.

“İstersen birlikte geçebiliriz,” dedi. “Ben taşların arasındaki sağlam yerleri bilirim.”

Poyraz, “Benim yardıma ihtiyacım yok,” diye karşılık verdi. “Cesur olanlar tek başına yürür.”

Sonra ilk taşa bastı. Taş döndü, Poyraz suya oturdu. Dikenleri ıslandı, burnuna kadar çamur sıçradı. Kıyıya çıktığında ormandakilerin güleceğini düşündü ve utanarak çalıların arkasına saklandı.

O sırada gökyüzü birden karardı. Şiddetli bir rüzgâr çıktı. Değirmenin önündeki buğday çuvallarından biri devrildi ve taneler yamaçtan aşağı yuvarlanmaya başladı. Tüccar yetişmeye çalıştı ama ayağı bir köke takıldı. Hayvanlar da çuvalları tutmak için koşuşturdu.

Poyraz, saklandığı yerden buğday tanelerinin küçük bir kanala doğru aktığını gördü. Kanal dolarsa değirmenin çarkı sıkışacaktı. Üstelik Minti’nin yuvası da kanalın kenarındaydı.

Bu kez kimse ona bakmıyordu. Kimse onu övmeyecek, kimse cesaretini alkışlamayacaktı. Poyraz yine de çalıların arasından çıktı. Dikenlerini kabartıp gövdesini kanalın önüne yuvarladı. Buğday taneleri dikenlerine takıldı ve akış yavaşladı.

“Minti, şu yaprakları getir!” diye seslendi. “Sen de, kunduz kardeşler, çamurla küçük bir set yapın!”

Hayvanlar onun gösterişli sözlerini değil, işe yarayan önerisini dinledi. Kısa sürede kanalın önü kapatıldı. Buğdaylar kurtuldu, değirmenin çarkı yeniden dönmeye başladı. Tüccar da ayağa kalkıp Poyraz’a teşekkür etti.

Yolculuğun sonunda Poyraz, Minti’nin yardımıyla dereyi tekrar geçti. Bu defa sağlam taşlara dikkatle bastı ve karşı kıyıya ulaştı. Eski değirmenden bir avuç buğday alıp ormana döndüğünde, tüccar altın harfli rozeti ona uzattı.

Poyraz rozete baktı, sonra başını salladı.

“Bunu tek başıma hak etmedim,” dedi. “Minti yolumu gösterdi, diğerleri de kanalı kapattı. Cesaret, herkesten üstün görünmek değilmiş. Gerektiğinde yardım istemek ve başkasına yardım etmekmiş.”

Tüccar gülümsedi. Rozeti Poyraz’ın boynuna takmak yerine ormanın ortak çeşmesinin yanına astı.

“Bu madalya,” dedi, “tek bir hayvanın değil, birlikte iyilik yapan herkesin olsun.”

O günden sonra Poyraz artık her dalı kaldırdığında övünmezdi. Bir işi başardığında önce yanında kimin olduğunu hatırlardı. Ormandaki hayvanlar da onun en güçlü değil, en güvenilir dostlarından biri olduğunu söylerdi.

Masalın öğüdü: Gerçek cesaret, kendini büyük göstermekten değil, doğru zamanda yardım etmekten ve yardım kabul etmekten doğar.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu