Badem Sepetindeki Uyku Şarkısı

Güneş, tepelerin arkasına doğru yavaşça inerken Çıngıraklı Orman’ın üstüne altın renkli bir akşam serildi. Yapraklar hafifçe sallanıyor, çiçekler başlarını usulca kapatıyordu. Küçük kirpi Badem ise yuvasının önünde oturmuş, ayaklarını birbirine değdirerek gökyüzüne bakıyordu.
Badem’in o gece önemli bir işi vardı. Ormandaki bütün yavrular uyumakta zorlanıyordu. Tavşan Piki yatağında dönüp duruyor, ördek Duru gözlerini kapatınca aklına su damlaları geliyordu. Sincap Fındık ise kuyruğunu yastık yapıyor, sonra yeniden doğruluyordu.
Yaşlı kaplumbağa Nena, Badem’e şöyle demişti: “Her yavrunun kalbinde, onu rahatlatacak küçük bir uyku sesi saklıdır.” Badem bu sesi bulursa herkesin daha kolay uyuyacağına inanıyordu.
Önce dere kenarına gitti. Dere, taşların arasından şıpır şıpır akıyordu. Badem kulağını suya yaklaştırdı. Suyun sesi güzeldi ama Piki’nin kulakları için biraz hızlıydı. Piki, “Şıpır şıpır güzel, fakat ben daha yavaş bir ses istiyorum,” dedi.
Sonra Badem, çiçeklerin yanına uğradı. Akşam rüzgârı mor çan çiçeklerini sallıyor, çiçekler birbirine hafifçe dokunuyordu. Tın, tın, tın… Bu ses Duru’nun hoşuna gitti. Ama Duru, “Benim uykum için biraz daha yumuşak ve sıcak bir ezgi gerek,” diye fısıldadı.
Badem ormanın içinde dolaşırken küçük bir sepet buldu. Sepetin içinde üç tane badem, iki sarı yaprak ve yuvarlak, pürüzsüz bir taş vardı. Taşın üstünde güneşten kalmış gibi sıcak bir ışık parlıyordu.
Badem taşı avuçlarının arasına aldı. Önce hiçbir şey duymadı. Derin bir nefes aldı. Burnundan yavaşça hava çekti, sonra dudaklarını büzüp usulca verdi. O sırada taşın içinden ince bir ses yükseldi:
“Hu hu, uyu şimdi… Gün bitti, ay doğdu. Hu hu, dinlen şimdi… Kalbin sevgiyle doldu.”
Badem şaşkınlıkla gülümsedi. Ses ne dere kadar hızlıydı ne de çiçekler kadar inceydi. Sıcacıktı. Sanki yumuşak bir battaniye, sevgi dolu bir kucak ve annesinin sakin sesi aynı ezgide buluşmuştu.
Hemen Piki’nin yuvasına koştu. Taşı iki patisinin arasına alıp şarkıyı söyledi. Piki kulaklarını dikti, sonra gözlerini yavaşça kapattı. Birkaç nefes sonra burnundan minicik bir uyku sesi geldi.
Ardından Duru’nun göl kenarındaki evine gitti. Şarkıyı daha da yavaş söyledi. Duru kanatlarını bedenine sardı. Gagası hafifçe gülümsedi ve başını yumuşak tüylerinin üstüne koydu.
Fındık içinse Badem şarkıya küçük bir ritim ekledi. Kuyruğuyla yere usulca dokundu: tak, tak… tak, tak… Fındık bu sesi duyunca gözlerini kapattı. Sanki ormanda görünmez bir salıncak sallanıyordu.
O gece Badem, her yuvaya uğradı. Kimi zaman şarkıyı fısıldadı, kimi zaman yalnızca “Hu hu” dedi. Küçük yavruların her biri kendi rahatlama sesini buldu. Piki için dere, Duru için çiçek, Fındık için yumuşak ritim güzeldi. Badem’in şarkısı ise hepsini bir araya getiriyordu.
Son olarak Badem kendi yuvasına döndü. Sepetteki sıcak taşı kapısının yanına koydu. Ay ışığı taşın üzerine düşünce, taş yine hafifçe parladı. Badem battaniyesine kıvrıldı ve şarkıyı kendisi için söyledi:
“Hu hu, uyu şimdi… Gün bitti, ay doğdu. Hu hu, dinlen şimdi… Kalbin sevgiyle doldu.”
Ertesi sabah orman, kuş cıvıltılarıyla uyandı. Herkes dinlenmişti. Piki neşeyle zıplıyor, Duru gölde daireler çiziyor, Fındık yuvasını düzenliyordu. Yaşlı kaplumbağa Nena, Badem’in yanına gelip başını sevgiyle salladı.
“Aradığın uyku şarkısı aslında taşın içinde değilmiş,” dedi. “Senin sabrında, güzel dinleyişinde ve dostlarına verdiğin sevgideymiş.”
Badem bunu duyunca sepetindeki bademlerden birini Nena’ya verdi. Diğerlerini de arkadaşlarıyla paylaştı. O günden sonra Çıngıraklı Orman’da biri uyuyamadığında herkes birbirine önce kulak verdi. Çünkü bazen en güzel masal, yüksek sesle anlatılan değil, sevgiyle dinlenen masaldı.




