Yeni Masallar

Fısıltı Bahçesinin İlk Meyvesi

Yaklaşık 4 dakika okuma

Uzak tepelerin ardında, sabahları çiy damlalarıyla parlayan Ilgınlı adında küçük bir köy vardı. Bu köyde herkes işini iyi yapar, birbirine yardım ederdi; fakat kimse yeni bir şey denemeye pek yanaşmazdı. Fırıncı aynı ekmeği, marangoz aynı tabureyi, çocuklar da her gün aynı oyunları yapardı. Çünkü köyün yaşlıları, alışılmış yoldan ayrılanların mutlaka şaşıracağını söylerdi.

On bir yaşındaki Larin ise şaşırmaktan korkmuyordu. Cebinde taş, yaprak ve renkli ipler taşır; gördüğü her şeyden başka bir şey yapmanın yollarını düşünürdü. Bir gün, köyün dışındaki dikenli tepede yürürken üzerinde hiçbir işaret bulunmayan yuvarlak bir kapı fark etti. Kapı, duvarı olmayan bir yerde duruyor, rüzgâr estikçe hafifçe sallanıyordu.

Larin kapıyı itince karşısına rengârenk bir bahçe çıktı. Bahçedeki ağaçların dallarında meyve yerine küçük fısıltılar asılıydı. Kimi fısıltı kuş gibi ötüyor, kimi davul gibi gümbürdüyor, kimi de gülümseyen bir çocuğun sesiyle “Beni dene,” diyordu.

Bahçenin ortasında, topraktan yapılmış yaşlı bir kaplumbağa oturuyordu. Sırtında minik bir tahta tabela vardı: “Buraya yalnızca denenmemiş dilekler ekilir.”

“Dilekler nasıl ekilir?” diye sordu Larin.

Kaplumbağa gözlerini yavaşça kırpıştırdı. “Önce ne istediğini söylemelisin. Sonra dileğini bir tohum gibi avuçlarında ısıtıp toprağa bırakmalısın. Ama unutma, yalnızca gerçekten emek verilen dilekler filizlenir.”

Larin uzun süre düşündü. Büyük bir saray, uçan bir halı ya da hiç bitmeyen şekerler istemiyordu. Köyde herkesin aynı şeyleri yapmasından üzülüyordu. Bu yüzden avuçlarını toprağa bastırıp şöyle dedi: “İnsanların birlikte yeni fikirler denemekten korkmadığı bir gün istiyorum.”

Toprakta minicik bir çukur açıldı. Larin, dileğini içine bıraktı ve üstünü yumuşak toprakla örttü. O anda bahçenin bütün fısıltıları sustu. Kaplumbağa da endişeyle başını kaldırdı. Çünkü böyle bir dilek, tek bir kişinin gücüyle büyüyemezdi.

Larin ertesi sabah köye dönünce meydanın ortasında gümüş renkli bir filiz gördü. Filizin üzerinde üç yaprak vardı. Birinci yaprakta bir değirmen kanadı, ikincisinde rengârenk bir ip, üçüncüsünde de geniş bir gülümseme şekli belirmişti. Larin bunun bir işaret olduğunu anladı.

Önce fırıncıya gidip ekmek hamuruna elma kabukları ve çörek otu katmayı önerdi. Fırıncı kaşlarını çattı ama denemeyi kabul etti. Ekmek fırından çıkınca bütün köy mis gibi kokan, çıtır çıtır bir ekmekle tanıştı.

Sonra marangozdan, kullanılmayan tahta parçalarıyla dönme dolap yapmasını istedi. Marangoz önce “Ben böyle bir şey yapmadım,” dedi. Larin de “Öyleyse ilk kez birlikte yapalım,” diye karşılık verdi. Birkaç çocuk çivileri taşıdı, değirmenci ipleri getirdi, terzi de dönme dolaba renkli bayraklar dikti.

Akşama doğru meydanda küçük bir dönme dolap yükseldi. Kusursuz değildi; bir kolu biraz eğri, bayraklarından biri de ters duruyordu. Ama döndüğünde herkes kahkaha attı. Köyün yaşlıları bile sıraya girip dönme dolaba bindi.

Tam o sırada, uzaktaki tepeden tatlı bir çınlama duyuldu. Larin bahçeye koştuğunda gümüş filizin büyüyüp kocaman bir ağaca dönüştüğünü gördü. Dallarında meyve yerine küçük ışıklar vardı. Her ışığın içinde, köylülerden birinin yeni fikri parlıyordu: yağmur suyunu biriktiren çatı, çocuklar için açık hava sahnesi, kuşlar için küçük yemlikler ve daha nice güzel düşünce.

Kaplumbağa gülümseyerek, “Dileğin artık senin değil,” dedi. “Çünkü onu paylaşınca gerçek bir bahçeye dönüştürdünüz.”

O günden sonra Ilgınlı’da her ay Deneme Günü kutlandı. İnsanlar başarısız olduklarında üzülmek yerine ne öğrendiklerini anlattılar. Larin ise bahçeye her gidişinde yeni bir ışık gördü. Bir gün, toprağın kenarında kendi adını taşıyan küçük bir filiz fark etti. Filizin yanında şu yazıyordu: “Birlikte kurulan hayaller, en güzel meyveleri verir.”

Ve böylece köy, yalnızca yeni fikirlerin değil, yeni masalların da büyüdüğü bir yer oldu.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu