Fısıldayan Merdivenin Son Basamağı

Kasabanın en yüksek yerinde, yıllardır çalışmayan eski bir saat kulesi vardı. Gündüzleri güvercinler çatısına konar, çocuklar meydanda misket oynardı. Fakat güneş batıp gölgeler uzadığında kulenin içinden incecik bir ses yükselirdi: “Bir basamak daha…”
Kasabadaki çocuklar bu sesi duyduklarını söyler, sonra da birbirlerine sokulup koşarak evlerine giderlerdi. Ece ise korktuğunda bile merakını cebine koyup yanında taşıyan bir çocuktu. Bir akşam, ninesinin evine giderken kulenin önünden geçti. Tam o sırada paslı kapının ardından üç kez tıkırtı geldi.
Tak… tak… tak…
Ece’nin elindeki fener titredi. Kapının üzerinde eskiden kalma bir yazı vardı: “Korkuyla giren, cesaretini bulur.” Ece yazıyı okuyunca bir adım geri çekildi. Sonra meydandaki kedilerin kuleye doğru baktığını gördü. Kediler kaçmıyor, sanki içeriden gelecek bir işareti bekliyordu.
“Ben yalnızca bakacağım,” diye fısıldadı Ece. “Bir şey hoşuma gitmezse hemen çıkarım.”
Kapıyı itti. İçerisi kuru yaprak, taş ve eski tahta kokuyordu. Duvar boyunca yukarı kıvrılan dar bir merdiven uzanıyordu. Her basamakta farklı bir ses duyuluyordu: birinde rüzgârın uğultusu, diğerinde uzaktan gelen bir çan, bir başkasında da bir bebeğin gülüşüne benzeyen yumuşak bir çınlama.
Yedinci basamakta fener söndü.
Ece’nin kalbi hızlı hızlı çarpmaya başladı. Karanlığın içinde iki soluk ışık belirdi. Ece önce bunların bir çift göz olduğunu sandı. Ancak ışıklar yaklaşınca, duvara asılmış iki yuvarlak cam parçası olduklarını gördü. Camların içinde ay ışığı birikmişti.
Derken merdivenin yukarısından aynı fısıltı duyuldu:
“Bir basamak daha…”
Ece derin bir nefes aldı ve basamağa çıktı. Bu kez kuledeki bütün sesler sustu. Sessizlik öylesine büyüktü ki kendi kalbinin atışını duyabiliyordu. Son basamağın önünde küçük, mavi bir kapı vardı. Kapının tokmağı, minik bir yıldız biçimindeydi.
Ece tokmağa dokununca kapı aralandı. İçeride yaşlı bir saat mekanizması, örümcek ağlarıyla kaplı büyük çarklar ve köşede büzülmüş gümüş renkli bir gölge vardı. Gölge, Ece’yi görünce korkuyla geriye çekildi.
“Sen kimsin?” diye sordu Ece.
Gölge titrek bir sesle cevap verdi: “Ben Çınçın’ım. Bu kulenin gece bekçisiyim. Saat bozulduğundan beri burada mahsur kaldım. Fısıltım dışarı çıkıp yardım istiyor ama herkes benden korkuyor.”
Ece, Çınçın’ın korkunç görünmediğini fark etti. Gölgesi uzun ve inceydi, başında da eğri bir şapka vardı. Gözleri ise yağmur sonrası parlayan taşlar kadar nazikti.
“Peki saati neden onaramıyorsun?” diye sordu.
“Eksik olan parça, aşağıdaki karanlık odada,” dedi Çınçın. “Oraya tek başıma inmeye cesaret edemiyorum.”
Ece’nin dizleri ürperdi. Korku hikayeleri dinlerken en heyecanlı yer burası olurdu; fakat şimdi bu hikâyenin içinde kendisi vardı. Yine de Çınçın’ın elini tuttu. Gölgenin eli serin ama yumuşaktı.
İkisi merdivenden aşağı indiler. Karanlık odada eski kutular, kırık çanlar ve duvarlara çizilmiş yıldızlar vardı. Ece, yerde parlayan küçük bir dişli gördü. Tam eğilip alacağı sırada kutulardan biri gürültüyle devrildi. Ece irkildi, Çınçın ise şapkasını havaya fırlattı.
Sonra ikisi de kutunun içinden çıkan şeyin yalnızca yaramaz bir fare olduğunu gördü. Fare, dişliyi kuyruğuyla itmişti. Ece gülmeye başladı. Çınçın da öyle bir kahkaha attı ki odadaki tozlar bile havaya sıçradı.
Dişli yerine takılınca kule titredi. Yukarıdaki büyük saat önce bir kez, sonra iki kez çaldı. Meydandaki bütün evlerin ışıkları yandı. Çınçın’ın gölgesi küçülüp sevimli bir çocuğun boyuna geldi.
“Artık fısıldamak zorunda değilim,” dedi.
O günden sonra saat kulesinden korkutucu sesler değil, her akşam yumuşak bir melodi yükseldi. Kasaba halkı Çınçın’ı tanıdı; çocuklar ona sıcak çörek götürdü. Ece ise kuleye her gittiğinde son basamakta durup gülümserdi.
Çünkü korkunun ardında bazen saklanan şey, kaçılacak bir canavar değil, cesur bir kalbin bulacağı dosttu.




