Kavşaktaki Yıldızın Renkli Freni
Işıkdere’nin evleri, kıvrımlı yolların iki yanına neşeyle dizilmişti. Bu kasabada arabalar yalnızca insanları bir yerden başka bir yere götürmez, sabahları kuşlara selam verir, akşamları da sokak lambalarına iyi geceler dilerdi. Kasabanın en küçük arabası Lodos ise turuncu gövdesi ve yuvarlak farlarıyla herkesin sevgisini kazanmıştı. En büyük özelliği, motorunun sessiz çalışması ve yeni yolları merak etmesiydi.
Bir sabah Lodos, meydandaki büyük kavşağa geldiğinde tuhaf bir şey fark etti. Normalde burada yolların neşeli sesleri duyulurdu: taş döşemelerin tıkırtısı, tahta köprünün gıcırtısı, çeşmenin yanından geçen bisikletlerin zilleri… O günse kavşak sessizdi. Yollar yerli yerindeydi ama üzerlerindeki küçük yön levhaları bembeyaz olmuştu. Hiçbirinde ok, renk ya da isim kalmamıştı.
Kasabanın yol bakım görevlisi Usta Poyraz, elindeki fırçayı bırakıp kaşlarını düşündü. “Yol sesleri kaybolunca levhaların renkleri de silinmiş,” dedi. “Onları geri getirmek için üç eski yolun ne anlatmak istediğini bulmalıyız. Fakat yollar yalnızca dikkatle dinleyenlere sırlarını söyler.”
Lodos hemen yola çıkmak istedi, ancak Usta Poyraz ona küçük bir kural hatırlattı: “Bugün hız göstergene değil, kulaklarına güveneceksin.” Bunun üzerine Lodos farlarını iki kez kırpıştırdı. İlk durağı, kasabanın kuzeyindeki taşlı yoldı. Yolun kenarında sarı, mor ve beyaz çiçekler vardı. Lodos biraz ilerleyince taşların ses çıkarmadığını duydu. Sanki yol, üzerine basan herkesin acele etmesinden yorulmuştu.
Lodos hızını iyice azalttı. Tekerlekleri taşlara usulca dokunduğunda ince bir ezgi işitti: “Beni geçmek için değil, benimle ilerlemek için gel.” Lodos, yolun kıvrımlarına uydu ve çiçeklerin arasından düşmüş küçük bir gümüş düğme buldu. Düğmeyi levhaya yaklaştırınca kuzey oku yeniden sarıya boyandı. Yolun sesi de geri geldi; taşlar pırıl pırıl şıngırdadı.
İkinci durak, göl kıyısındaki tahta köprüydü. Köprü, Lodos yaklaşınca gıcırdamak yerine derin bir iç çekti. Karşı kıyıda ördek yavruları bekliyor, ama köprüdeki eksik tahtadan geçemiyordu. Lodos kendi başına hızlanıp atlamak yerine durdu. Yakındaki çalılıkta ince bir dal, kıyıda da sağlam bir ip buldu. Dalları ve ipi kullanarak eksik tahtayı sabitlemesi için Usta Poyraz’ın öğrettiği düğümü hatırladı.
Köprü yeniden güvenli olunca ördek yavruları karşıya geçti. Her birinin minik ayak sesi tahtalara ayrı bir ritim verdi. O anda köprünün levhası mavi renge döndü ve üzerinde göle doğru bakan bir ok belirdi. Lodos, yardım etmenin de bir yolculuk biçimi olduğunu düşündü.
Üçüncü yol, kasabanın güneyindeki rüzgârlı tepeye çıkıyordu. Bu yolun sesi diğerlerinden daha hafifti. Lodos ne kadar beklese de hiçbir şey duyamadı. Tam geri dönecekken dikiz aynasında parlayan minicik bir yıldız gördü. Yıldız, Lodos’un üstündeki tozlu aynaya konmuştu. “Beni aramak yerine etrafına bak,” diye fısıldadı. Lodos o zaman tepedeki rüzgâr güllerinin dönmediğini fark etti.
Rüzgâr güllerinin arasına sıkışan renkli kurdeleleri temizledi. Rüzgâr yeniden esince tepe, gökyüzüne doğru uzun bir ıslık gönderdi. Bu sesle birlikte üçüncü levha yeşile döndü. Ancak kavşaktaki büyük yön tabelası hâlâ renksizdi. Lodos, bulduğu gümüş düğmeyi, köprünün ipinden kalan küçük parçayı ve rüzgâr gülünün bir kurdelesini yan yana koydu. Üçünün ortasında parlak bir yıldız şekli oluştu.
Lodos yıldızı kavşağın ortasındaki boş yuvaya yerleştirince bütün yollar birden konuşmaya başladı. Kuzey yolu sabrı, göl yolu yardımlaşmayı, tepe yoluysa dikkatli bakmayı anlattı. Büyük tabela rengârenk ışıklarla parladı; her yöne giden oklar belirginleşti. Kasaba halkı meydanda toplandı ve Lodos’u alkışladı. Usta Poyraz ise ona yeni bir isim verdi: “Dinleyen Tekerlek.”
O günden sonra Işıkdere’de hiçbir araba yalnızca en hızlı yolu aramadı. Kimi zaman taşların ezgisini dinlediler, kimi zaman köprüden geçen küçük ayaklara yol verdiler. Lodos da her kavşakta biraz yavaşladı. Çünkü en güzel araba masalları, varılacak yeri değil, yolda fark edilen iyilikleri anlatırdı.
