Kum Saati Vadisindeki Çiğdem Kanatlı Ejderha

Uzak tepelerin ardında, taşları gün doğumunda bal rengine dönüşen Kum Saati Vadisi uzanırdı. Vadinin tam ortasında, gövdesi kıvrımlı bir söğüde benzeyen eski bir kule yükselirdi. Kulenin tepesinde duran büyük kum saati, sabahları güneşi, akşamları da yıldızları vaktinde gökyüzüne çağırırdı.

Bu vadide Pera adında küçük bir ejderha yaşardı. Pera’nın pulları gökyüzü mavisiydi, kanatlarında ise çiğdem çiçeklerini andıran sarı benekler bulunurdu. Alev üflemek yerine, neşeli bir sıcaklık üflerdi. Onun soluğu değdiğinde soğuk taşlar ısınır, kapanmış çiçekler başlarını kaldırırdı.

Bir sabah Pera, vadide tuhaf bir sessizlik olduğunu fark etti. Kuşlar kanat çırpmıyor, dere şırıldamıyor, değirmendeki tahta çark dönmüyordu. Kuleye baktığında kum saatinin durmuş olduğunu gördü. İçindeki altın kumlar, iki cam kürenin arasında asılı kalmıştı.

Durmuş Zamanın Sırrı

Pera hemen kulenin kapısına uçtu. Kapının önünde, elinde tahta bir dürbün taşıyan Aras adında bir çocuk duruyordu. Aras, vadinin seslerini dinlemeyi çok severdi. Fakat o gün duyduğu tek şey, kendi nefesinin ince hışırtısıydı.

“Kum saatini çalıştırmak için ne yapmalıyız?” diye sordu Pera.

Aras, kulenin duvarındaki yazıyı dikkatle okudu: “Zaman, yalnızca unutulan üç sesi yeniden duyduğunda akmaya başlar.”

İkisi birlikte vadinin her köşesini aramaya koyuldu. İlk olarak, yıllardır açılmayan küçük bir taş kapının önüne geldiler. Aras kapıyı itince içeriden bir çanın sesi yükseldi. Bu, vadide yaşayanların bayram sabahlarında çaldığı eski dostluk çanıydı. Pera sıcak soluğunu kilide üfledi ve kapı açıldı. Çanın sesi, altın bir kuş gibi kuleye doğru uçtu.

İkinci sesi bulmak daha zordu. Ses, bir kayanın içinde saklanmıştı. Pera kulağını kayaya dayadı, Aras da dürbününün geniş ucunu taşa yasladı. Birlikte dinleyince içeriden yumuşacık bir ninni duyuldu. Bu, yıllar önce vadideki bütün yavruları uyutan yaşlı değirmencinin ninnisiydi. Aras ninniyi hatırladığı kadar mırıldandı. Kayanın yüzeyinde gümüş renkli bir çizgi belirdi ve ikinci ses de kuleye süzüldü.

Üçüncü Sesin Peşinde

Üçüncü ses için vadinin en yüksek yamacına çıktılar. Burada rüzgârın önünde sallanan, fakat hiç ses çıkarmayan yüzlerce kurumuş ot vardı. Pera bir süre düşündü. Sonra kanatlarını yavaşça çırparak otların arasından geçti. Aras da cebindeki küçük tahta düdüğü çıkardı ve tek bir nota üfledi.

Önce hiçbir şey olmadı. Ardından otlardan biri titredi. Sonra bir başkası… Bir anda yamaç, yağmur damlalarının cama vuruşunu andıran tatlı bir hışırtıyla doldu. Bu, vadinin rüzgâr şarkısıydı. Pera’nın çiğdem benekleri parladı; ses, ince bir ışık şeridine dönüşüp göğe yükseldi.

Üç ses kulenin tepesindeki kum saatine ulaştığında cam küreler parıldadı. Ancak altın kumlar hâlâ hareket etmiyordu. Aras yazının altındaki küçük işareti gördü: Bir ejderha kanadı ve bir insan eli yan yana çizilmişti.

“Sanırım zamanı uyandırmak için sesleri bulmak yetmiyor,” dedi Aras. “Onları birlikte dinlememiz gerekiyor.”

Pera gözlerini kapattı, Aras da düdüğünü yere bıraktı. Dostluk çanını, eski ninniyi ve rüzgâr şarkısını aynı anda düşünmeye başladılar. Sesler birbirine karışmadı; tersine, vadinin kalbinde uyumlu bir ezgiye dönüştü.

Vadinin Yeniden Uyanışı

O anda kum saatinin içindeki altın taneler aşağıya doğru akmaya başladı. Değirmen çarkı döndü, dere yeniden şırıldadı, kuşlar gökyüzünde daireler çizdi. Kuledeki saat on iki kez çaldı ve vadinin taşları eski bal rengine kavuştu.

Kum Saati Vadisi’nin sakinleri sevinçle meydanda toplandı. Pera’ya alev saçmayan sıcak soluğu için, Aras’a da sabırla dinlediği için teşekkür ettiler. O günden sonra kuleye yeni bir yazı eklendi: “Zamanı ileri götüren şey yalnızca saatler değil, birbirini dinleyen kalplerdir.”

Pera ile Aras her hafta kulenin tepesine çıkıp vadinin seslerini dinlediler. Bazen bir kurbağanın neşeli vıraklamasını, bazen yaprakların fısıltısını keşfettiler. Böylece ejderha masalları arasında anlatılan en sevilen öykülerden biri doğdu: Bir ejderhanın gücü kanatlarında değil, dostuyla birlikte duyabildiği dünyadaydı.