10 Yaş Masalları

Yankısını Arayan Sedef Karga

Yaklaşık 4 dakika okuma

Çınaraltı köyünde herkesin kendine ait bir sesi vardı. Fırıncı Numan’ın kahkahası, keçilerin çıngırakları, dereden geçen suyun şıpırtısı ve akşamları kapı önlerinde anlatılan hikâyeler köyün üzerinde görünmez bir örtü gibi toplanırdı. Fakat bu seslerin hepsini dinleyen biri daha vardı: Sedef adlı, tüyleri ay ışığında parlayan yaşlı bir karga.

Sedef, yıllardır köyün en yüksek kayalığındaki yuvasında yaşar, duyduğu güzel sözleri ve şarkıları aklında biriktirirdi. Köylüler onun yalnızca öttüğünü sanırdı. Oysa Sedef, her sesin bir hatıra taşıdığına inanırdı. Bir gün köyün çocuklarından Tarık, kayalığın yamacında parlak bir tüy buldu. Tüyü avucuna aldığı anda uzaklardan incecik bir ses geldi: “Beni bul…”

Tarık başını kaldırdı. Sedef kanatlarını güçlükle çırparak yanına konmuştu. Gözlerinde alışılmadık bir telaş vardı.

“Köyün büyük yankısı kayboldu,” dedi karga. “Her yıl hasat şenliğinde, herkesin söylediği güzel dilekleri dağlara taşıyan bir yankı duyulur. Bu yıl o yankı yok. Eğer geri dönmezse insanlar birbirlerinin sesini duysa bile sözlerin içindeki iyiliği anlayamayacak.”

Tarık önce şaşırdı, sonra cebindeki küçük kurşun kalemi çıkardı. Her önemli yolculukta not alırdı. “Yankıyı nasıl bulacağız?” diye sordu.

Sedef, gagasıyla üç kez yere vurdu. Kayanın altında, üzerinde dalga biçimli çizgiler bulunan eski bir kil parçası belirdi. Parçanın üzerinde şu sözler yazıyordu: Sesin peşinden gitme; onu susturan şeyi dinle.

İkili önce köyün kuzeyindeki kuru taş ocağına gitti. Orada yankılar birbirine karışıyor, Tarık’ın her sözü birkaç farklı sesten geri dönüyordu. Çocuk, “Yankı burada saklanıyor olabilir,” dedi. Ancak Sedef başını iki yana salladı. Taşların gürültüsü o kadar fazlaydı ki en küçük fısıltıyı bile örtüyordu.

Sonra değirmenin arkasındaki sazlığa ulaştılar. Bir kurbağa korosu öyle yüksek sesle vıraklıyordu ki gökyüzündeki kuşlar bile başka yere uçuyordu. Tarık tam geri dönmek üzereyken sazların arasında titreyen bir salyangoz gördü. Salyangoz, “Burada herkes konuşuyor ama kimse beklemiyor,” dedi. “Belki kayıp yankı, dinlenebileceği bir yer arıyordur.”

Bu söz Tarık’ın aklına bir fikir getirdi. Köye döndüğünde arkadaşlarını meydanda topladı. Önce herkes aynı anda konuşmaya başladı. Kimi şarkı söyledi, kimi tekerleme anlattı, kimi de bağırarak Sedef’i çağırdı. Hiçbir şey duyulmuyordu. Tarık elini kaldırıp sessizlik istedi.

“Yankıyı bulmak için daha çok ses çıkarmamız gerekmiyor,” dedi. “Belki de ona yer açmamız gerekiyor.”

Çocuklar meydanın ortasında halka oldu. Sırayla bir kişi konuştu, diğerleri dikkatle dinledi. Numan, yıllardır kimseye söylemediği bir teşekkürden bahsetti. Değirmenci, köyün suyunu korumak için yaptığı küçük bir çalışmayı anlattı. Bir başka çocuk, kardeşine karşı sabırsız davrandığı için özür diledi. Her sözün ardından kısa bir sessizlik bırakıldı.

O anda Sedef’in kanatlarından biri hafifçe ışıldadı. Meydanın taşları arasından, görünmeyen bir dalga gibi sıcak bir uğultu yükseldi. Ses önce tek bir nefes kadar küçüktü, sonra evlerin duvarlarına, ağaçların dallarına ve uzak tepelere yayıldı. Dağlardan geri dönen yankı, herkesin sözünü birbirine bağladı.

Sedef gözlerini kapatıp gülümsedi. “Yankı hiç kaybolmamış,” dedi. “Siz birbirinizi dinlemeyi unutunca sesi duyulmaz olmuş.”

O günden sonra Çınaraltı köyünde her hafta bir Dinleme Saati düzenlendi. O saatte en küçük çocuk bile sözünü tamamlayana kadar kimse araya girmedi. Tarık ise bulduğu kil parçasını köy meydanına astı. Sedef’in tüyünü de yanına koydu.

Yıllar geçse de köyde biri güzel bir söz söylediğinde, kayalıklardan yumuşak bir yankı dönerdi. Tarık bunun dağların sihri olduğunu düşünmezdi. Ona göre asıl sihir, birinin sesini duyacak kadar sabırlı olmaktı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu