Anadolu Masalları

Sedefli Testinin Söylediği Yol

Yaklaşık 4 dakika okuma

Kapadokya’ya uzanan taş tepelerin arasında, sabahları kekik kokusuyla uyanan küçük bir köy vardı. Köyün evleri bal rengi kayalara yaslanır, avlularda asmalar serin gölgeler bırakırdı. Bu köyde Duru adında, soru sormayı seven bir kız yaşardı. Duru, yaşlıların anlattığı sözleri dikkatle dinler, duyduğu her hikâyenin içinde saklı bir iyilik tanesi arardı.

Bir yaz günü köyün çeşmesi incecik akmaya başladı. Önce herkes bunun kısa süreceğini düşündü. Fakat günler geçtikçe su azaldı; testiler daha erken boşaldı, bahçelerdeki naneler boynunu büktü. Köylüler birbirine yardım ediyor, suyu paylaşırken kimseyi üzmemeye çalışıyordu. Yine de çeşmenin neden sustuğunu bilen yoktu.

Duru, köyün en yaşlı çömlekçisi Suna Nine’ye gidip durumu anlattı. Suna Nine, dükkânının rafları arasından üstü tozlu, kenarları sedef parçalarıyla süslü küçük bir testi çıkardı. Testinin üzerinde güneş, ay ve üç kıvrımlı çizgi bulunuyordu.

“Bu testi,” dedi Suna Nine, “yıllardır kimsenin işine yaramadı. Çünkü o, suyu değil, doğru yolu gösterir. Ancak kalbinde yalnız kendisi için bir dilek taşımayan birinin elinde konuşur.”

Duru testiyi iki eliyle kavradı. O anda içinden ince, berrak bir ses yükseldi: “Beni gün batımından önce üç iyilikle doldur. Sonra ayaklarım seni unutulmuş pınara götürür.”

Duru önce şaşırdı, sonra testinin içine bakıp gülümsedi. İlk olarak meydanda ağır sepetlerini taşıyamayan Hasan Amca’ya yardım etti. İkinci olarak, yuvasından düşen yavru kırlangıcı dikkatle yerine koydu. Üçüncü iyiliği düşünürken, yol kenarında oturan ve elindeki kırık oyuncak arabaya bakan küçük Aras’ı gördü. Duru, kendi tahta tekerleğini arabaya taktı. Aras’ın yüzü aydınlanınca testi içinden bir damla su sesi duyuldu.

Testinin üzerindeki üç çizgi parladı. Duru onu yere bıraktığında testi, ağır ağır yuvarlanarak köyün dışındaki eski patikaya yöneldi. Patika, sarı otların arasından kıvrılıp ardıç ağaçlarının gölgelediği bir yamaca ulaşıyordu. Duru’nun peşine Hasan Amca, Aras, Suna Nine ve birkaç köylü de takıldı. Çünkü herkes, iyiliğin nereye açılacağını merak ediyordu.

Bir süre sonra testinin önünde büyük, düz bir kaya belirdi. Testi kayanın çevresinde üç kez döndü ve sustu. Duru, sedefli çizgilerden birinin kayadaki küçük oyukla aynı biçimde olduğunu fark etti. Elini oyuğa koyunca kaya titremeden yana çekildi. Arkasında, taşlarla kapanmış dar bir geçit ve içeriden gelen serin bir esinti vardı.

Geçidin sonunda, duvarları parlak minerallerle ışıldayan küçük bir oda bulundu. Odanın ortasında, kurumuş bir su yatağının üzerinde duran gümüş renkli bir tohum vardı. Suna Nine hemen anladı: Bu, köyün eski pınarını uyandıran su çınarının tohumuydu. Yıllar önce pınar taşlarla kapanınca tohum da unutulmuştu.

Fakat tohumu toprağa bırakmak yetmiyordu. Testi, köylülerden herkesin taşıdığı bir şeyi paylaşmasını istedi. Hasan Amca küreğini, Suna Nine en güzel çömleğini, Aras renkli iplerini, Duru ise sabrını ortaya koydu. Birlikte taşları temizlediler, tohumu yumuşak toprağa yerleştirdiler ve günler boyunca sırayla suladılar.

Üçüncü sabah, toprağın içinden incecik bir filiz çıktı. Filiz yükselip gümüş yapraklı bir ağaca dönüştü. Köklerinin altından berrak su fışkırarak eski yatağa doldu ve köy çeşmesine ulaştı. Meydan yeniden şenlendi; çocuklar kovalarını doldururken kimse suyunu saklamadı.

O günden sonra sedefli testi bir daha konuşmadı. Çünkü köylüler onun söylemek istediğini öğrenmişti: Bir yol, yalnız yürüyene değil, iyiliği paylaşana açılır. Duru ise testiyi köy meydanına koydu. Her gelen, içine bir damla su ve bir güzel dilek bırakırdı. Böylece pınar kadar köyün kalbi de hiç kurumadı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu