Mercan’ın Rüzgâra Emanet Ettiği Tohum
Çamların arasındaki Kestane Vadisi’nde, kuyruğunun ucunda beyaz bir benek taşıyan Mercan adında genç bir tilki yaşardı. Mercan, diğer tilkiler gibi sessiz patikaları keşfetmeyi severdi; fakat onun en büyük merakı, toprağın altında neler olup bittiğini anlamaktı. Yağmurdan sonra çamurun kokusunu dinler, hangi kökün suya ulaştığını tahmin eder, taşların arasında filizlenen minicik otları selamlardı.
Bir yaz sabahı vadide alışılmadık bir sessizlik vardı. Dere incelmiş, böğürtlen çalıları başlarını eğmiş, arılar uzak çiçekleri bulmak için yamaçlara uçmuştu. Mercan, kurumuş dere yatağında dolaşırken yuvarlak, pürüzsüz bir taş gördü. Taşın altında, bakır rengi kabuğa benzeyen küçük bir tohum duruyordu. Tohumun üzerinde ay biçiminde ince bir çizgi vardı.
Mercan tohumu dikkatle patisinin üzerine aldı. O sırada yaşlı kaplumbağa Lale, söğüt gölgesinden seslendi: “Bu, büyükannelerimizin anlattığı gölge ağacının tohumu olabilir. Yıllar önce vadinin en sıcak günlerinde hayvanlara serinlik verirmiş.”
“Öyleyse hemen toprağa ekelim,” dedi Mercan.
Lale başını salladı. “Sadece ekmek yetmez. Her tohumun kendine göre bir isteği vardır. Kimi bol su ister, kimi sabır, kimi de yanında iyi bir dostun sesini.”
Mercan, tohumu vadinin ortasına ekmeye karar verdi. Önce kendisi küçük bir çukur açtı. Fakat toprak sertti. Çekirge Zıpır’dan yardım istedi; Zıpır ince bacaklarıyla toprağı gevşetti. Sonra serçe Pıtırcık, uzaklardaki nemli taşların arasından birkaç damla su taşıdı. Lale de tohumu örtecek yumuşak toprağı buldu.
Tohum toprağa yerleştiğinde herkes beklemeye başladı. Bir gün geçti, sonra iki gün… Toprağın üzerinde tek bir yeşil nokta bile görünmedi. Zıpır, “Belki de uykusu çok ağırdır,” diye düşündü. Pıtırcık ise “Belki suyu sevmedi,” dedi. Mercan’ın içi sıkıldı. İyi bir şey yapmak isterken tohumu daha da üzmüş olmaktan korktu.
O gece Mercan, ay ışığında toprağın başında oturdu. Tohuma yüksek sesle masal anlatmaya başladı. Ona vadinin eski günlerinden, kar tanelerinin nasıl dans ettiğinden ve yağmurun taşlara hangi şarkıyı öğrettiğinden söz etti. Bir süre sonra Lale yavaşça geldi. Ardından Zıpır ve Pıtırcık da sessizce yanlarına oturdu. Her biri tohumu neden önemsediğini anlattı.
Sabah olduğunda toprağın ortasında incecik bir filiz yükselmişti. Filizin iki yaprağı, sanki minik kulaklar gibi göğe dönüktü. Mercan sevinçle zıpladı, ama Lale onu uyardı: “Bundan sonra daha dikkatli olmalıyız. Bir filiz, neşeyle büyür; fakat aceleyle değil.”
Günler geçtikçe dostlar görevlerini paylaştı. Mercan sabahları toprağın çevresine küçük su kanalları açtı. Zıpır, filizin üzerine gölge düşüren kuru dalları taşıdı. Pıtırcık, vadinin öte yanından tohumlar getirdi. Lale ise herkese, suyu bir günde tüketmek yerine azar azar kullanmayı öğretti. Böylece dere tamamen kurumadan filiz susuz kalmadı.
Bir öğle vakti vadiden sıcak bir rüzgâr geçti. Filizin yaprakları kıvrıldı. Mercan, arkadaşlarına seslenmek için koştu; fakat rüzgâr bütün sesleri dağıtıyordu. Tilki hemen kuyruğuyla filizin çevresine alçak bir duvar ördü. Zıpır toprağı sıkıştırdı, Pıtırcık da kuru otlardan küçük bir örtü getirdi. Lale, kabuğunu filizin yanına koyarak rüzgârın yönünü değiştirdi.
Akşam serinliği geldiğinde filiz yeniden doğruldu. Aylar sonra, bakır renkli gövdesi yükselen gölge ağacı ilk dallarını açtı. Dallarından geniş, yuvarlak yapraklar sarktı. Vadinin ortasında serin bir alan oluştu. Arılar geri döndü, dere kıyısında yeni otlar belirdi, yorgun hayvanlar ağacın altında dinlenmeye başladı.
Mercan, ağacın gövdesinde ay biçimindeki çizgiyi görünce tohumu tanıdı. Lale gülümseyerek, “Gördün mü? Bazen bir tohumun büyümesi için yalnızca su değil, birlikte verilen emek de gerekir,” dedi.
Mercan başını salladı. O günden sonra vadide bulunan her tohumu tek başına sahiplenmek yerine arkadaşlarıyla paylaştı. Kestane Vadisi’nin en değerli hazinesi ise yalnızca gölge ağacı olmadı; herkesin, küçük bir iyiliğin başka iyilikleri büyütebileceğini öğrenmesi oldu.
