Kırlangıçların Unuttuğu Tohum
Dağların ardında, sabahları çiy damlalarıyla parlayan geniş bir orman vardı. Bu ormanda her canlının kendine özgü bir görevi bulunurdu. Karıncalar toprağı havalandırır, arılar çiçekleri ziyaret eder, ağaçkakanlar yaşlı dallardaki böcekleri bulur, kırlangıçlar ise mevsimlerin haberini taşırdı.
Ormanın en genç kırlangıcı Lodos, kanatlarını yeni güçlendirmişti. Uçmayı çok seviyor, fakat diğer kırlangıçlar gibi uzak ülkelere gitmek yerine yuvasının çevresindeki patikaları keşfetmeyi seçiyordu. Bir sabah, yaşlı söğüdün dallarında dinlenirken aşağıdan gelen incecik bir ses duydu.
“Su… Bir damla su…”
Lodos hemen yere süzüldü. Ses, taşların arasındaki küçük bir pınardan geliyordu. Oysa pınar neredeyse kurumuş, yalnızca tek bir damla suyu kalmıştı. Pınarın çevresindeki eğrelti otları solmuş, minik kurbağalar gölgeli yerlere çekilmişti.
“Sana ne oldu?” diye sordu Lodos.
Pınar, taşların arasından güçlükle cevap verdi: “Yukarıdaki kaynak yolunu sarmaşıklar ve kuru dallar kapattı. Yağmur yağsa bile su bana ulaşamıyor. Bir de ormanın kuzeyindeki toprak uzun zamandır susuz.”
Lodos bu haberi ormanın canlılarına duyurmak için havalandı. Önce karıncaların yuvasına gitti. Karıncalar, su yolunu kapatan küçük çakılları taşıyabileceklerini söylediler. Arılar, kurumuş dalların arasında hâlâ çiçek açan bitkileri bulup işaretlemeyi üstlendi. Yaşlı kaplumbağa Sedef ise ormanın kuzeyinde, yaprakların altında saklı bir taş çanak bulunduğunu hatırladı.
“O çanak eskiden yağmur suyunu toplardı,” dedi Sedef. “Ama yıllardır kimse onu temizlemedi.”
Herkes görevini alınca ormanda güzel bir hareket başladı. Karıncalar sıra sıra dizilip çakılları taşıdı. Tavşanlar kuru dalları kemirerek su yolundaki tıkanıklığı gevşetti. Geyikler boynuzlarıyla kalın sarmaşıkları nazikçe kenara itti. Lodos da yüksek dallardan aşağı bakarak hangi bölümlerin temizlenmesi gerektiğini gösterdi.
Bir süre sonra toprağın içinden serin bir şırıltı duyuldu. Kaynaktan çıkan su, ince bir çizgi hâlinde eğime doğru ilerledi. Önce bir yaprağın kıvrımına, sonra yosunlu taşların arasına ulaştı. Pınarın başındaki tek damla çoğaldı; birkaç damla küçük bir akıntıya dönüştü.
Ancak Sedef’in sözünü ettiği taş çanak hâlâ bulunamamıştı. Lodos kuzeye doğru uçarken, kuru otların arasında parlayan minicik bir şey gördü. Bu, eski bir tohumdu. Tohumun çevresinde kırlangıç tüylerine benzeyen ince lifler vardı.
Lodos tohumu gagasıyla dikkatlice kaldırdı ve Sedef’in gösterdiği yere götürdü. Taş çanağın üzeri yapraklarla örtülmüş, içi ise toprakla dolmuştu. Ormandaki canlılar çanağı temizledi. Lodos tohumu içine bırakmak istedi, fakat tohum hafifçe titredi.
“Ben tek başıma büyüyemem,” diye fısıldadı. “Köklerim suyu, gövdem ışığı, dallarım da dostluğu ister.”
Bu sözleri duyan herkes elinden geleni yaptı. Karıncalar tohumu yumuşak toprağa yerleştirdi. Yağmur kuşları, uzaktaki bulutlara haber taşıdı. Arılar çevredeki çiçeklerden taşıdıkları polenleri toprağın üzerine bıraktı. Lodos ise her gün pınardan birkaç damla su getirip tohumu suladı.
Üç gün sonra gökyüzü gri bulutlarla kaplandı. Ardından sakin ve bereketli bir yağmur başladı. Taş çanak doldu, su toprağa süzüldü. Tohum önce ince bir çatlak verdi, sonra yeşil bir filiz uzattı. Günler geçtikçe filiz büyüdü ve gölgesi pınarın üzerine düşen genç bir ağaca dönüştü.
Ağaç büyüdükçe kökleri toprağı tuttu, yaprakları yağmur damlalarını biriktirdi. Pınar artık daha uzun süre akıyor, taş çanak da ormanın susayan canlılarına su sunuyordu. Lodos ise her bahar yeni filizlerin yanına küçük tohumlar bırakmaya başladı.
O günden sonra kırlangıçlar uzak diyarlara uçarken yanlarına yalnızca yiyecek değil, farklı bitkilerin tohumlarını da aldılar. Çünkü Lodos onlara şunu öğretmişti: Doğa, tek bir canlının değil, birbirini gözeten bütün canlıların ortak yuvasıdır. Bir damla suyu paylaşanlar, sonunda koca bir ormanın yeşermesine yardım edebilir.
