İğne Deliğinden Geçen Kocaman Gün
Lina, okuldan sonra büyükannesinin terzi dükkânına uğramayı çok severdi. Dükkânın raflarında renk renk iplikler, tahta makaralar ve düğmelerle dolu kavanozlar bulunurdu. Lina üçüncü sınıfa gidiyordu ve dikiş dikmeyi yeni öğreniyordu. Bir gün, eski bir sandığın en altında gümüş kapaklı, minicik bir kutu buldu. Kutunun üzerinde yalnızca şu cümle yazıyordu: “İyi bir amaç için kullanılan her dikiş, kocaman bir günü onarır.”
Büyükannesi kutuyu görünce şaşkınlıkla gülümsedi. “Bu, benim çocukluğumdan kalma,” dedi. “İçinde özel bir iğne ve yedi renk iplik vardır. Fakat iğne yalnızca gerçekten gerekli bir şeyi düzeltmek isteyen kişinin elinde çalışır.” Lina hemen kutuyu açtı. İçeride, ucunda küçük bir yıldız parlayan ince bir iğne ve yedi yumak duruyordu.
O sırada mahallede herkesin beklediği Bahar Şenliği yaklaşmıştı. Şenlikte çocuklar oyun oynayacak, komşular yiyecekler hazırlayacak, akşam da eski meydanın ortasına büyük bir bez gölgelik kurulacaktı. Fakat gölgeliğin kumaşı yıllar boyunca yıpranmış, üzerinde kocaman bir yırtık oluşmuştu. Yeni kumaş almaya da zaman kalmamıştı.
Lina, “Belki bu iğne gölgeliği onarabilir,” diye düşündü. Büyükannesi başını salladı. “Deneyebilirsin. Ama sihir, yalnızca el becerisiyle değil, doğru niyetle çalışır.” Lina gölgeliği meydana taşıdı. Yırtığın kenarlarını birleştirdi, mavi ipliği iğneye geçirdi ve ilk dikişi attı. İplik parladı; ancak kumaşın yırtığı kapanmak yerine biraz daha büyüdü.
Lina üzülüp iğneyi geri çekti. Tam o sırada meydandan geçen kitapçı Rauf Amca, “Bazen bir şeyi tek başına onarmaya çalışmak, yırtığı büyütür,” dedi. Lina bu söz üzerine mahalledeki insanları çağırmaya karar verdi. Kimi kumaşı tuttu, kimi iplikleri ayırdı, kimi de gölgeliğin sağlam yerlerini dikkatle inceledi. Herkesin farklı bir becerisi vardı.
Fırıncı Narin Hanım, yırtığın çevresine sağlam bir kenar dikti. Bisiklet tamircisi Orhan, gölgeliği geride tutacak ahşap çubukları düzeltti. Rauf Amca, eski şenliklerden kalma desenli kumaş parçaları getirdi. Çocuklar da bu parçaları renklerine göre ayırdı. Lina, her parçayı uygun yere yerleştirip gümüş iğneyle dikmeye başladı. Bu kez kumaş küçülmedi; tersine, sanki görünmez bir el onu genişletiyordu.
Fakat son yırtık, gölgeliğin tam ortasındaydı. Bu yırtık öylesine büyüktü ki ellerindeki kumaş parçaları yetmiyordu. Lina kutudaki son ipliğe baktı. İplik, güneş ışığı gibi sarıydı. “Bunu kullanırsam belki gölgelik tamamlanır,” dedi. Büyükannesi, “Son dikiş için en önemli şey kumaş değil, herkesin paylaşacağı güzel bir düşüncedir,” diye karşılık verdi.
Lina meydandaki herkese dönerek “Bu şenlikte neyi paylaşmak istersiniz?” diye sordu. Narin Hanım ekmeğini, Orhan yeni öğrendiği düğüm tekniğini, Rauf Amca kitaplarını, çocuklar ise oyunlarını paylaşacağını söyledi. Lina da kendi cesaretini paylaşmak istediğini belirtti. Bu sözlerin ardından sarı iplik yumuşak bir ışık saçtı ve ortadaki yırtık, kendiliğinden düzgün bir dikiş çizgisine dönüştü.
Şenlik günü gölgelik meydana kurulduğunda herkes şaşkınlıkla yukarı baktı. Kumaşın üzerinde yedi renkli desenler vardı. Desenler, mahalledeki insanların paylaştığı şeyleri anlatıyordu: bir ekmek sepeti, açık bir kitap, küçük bir bisiklet, rengârenk oyuncaklar ve ortada parlayan sarı bir iğne.
Çocuklar gölgeliğin altında oyun oynarken Lina, iğneyi yeniden kutusuna koydu. Kutunun kapağındaki yazı değişmişti: “Büyük işler, küçük bir ilmekle başlar; ama tamamlanması için birçok el gerekir.” Lina o gün sihrin yalnızca iğnede olmadığını anladı. Asıl sihir, insanların birbirine yardım etmekten mutluluk duymasıydı.
O günden sonra mahallede biri bir şeyi onarmakta zorlandığında, herkes elinden geleni yapmak için yanına koştu. Lina ise dikiş kutusunu okuluna götürüp arkadaşlarına gösterdi. Kutunun sırrını tamamen anlatmadı; yalnızca bir iğne uzatıp, “Haydi, birlikte güzel bir şey düzeltelim,” dedi.
