Çiy Damlasını Uyandıran Dinozor Orkestrası
Uzak çağların birinde, gökkuşağı renkli kayaların çevrelediği Renkli Vadi’de birbirinden sevimli dinozorlar yaşardı. Vadinin en küçük sakinlerinden biri, yuvarlak zırh plakaları ve neşeli gözleriyle Numo adında bir ankylosaurustu. Numo, ağır adımlarına rağmen dans etmeyi çok severdi. Her sabah kuyruğunu hafifçe sallayarak çiy damlalarının çıkardığı pırıl pırıl sesleri dinlerdi.
Çiy damlaları, kayaların arasındaki minik çiçeklere düştüğünde vadiyi tatlı bir melodi kaplardı. Bu ses duyulunca diplodokuslar yapraklarını paylaşır, triceratopslar çiçekleri sulamak için sıraya girer, küçük dinozorlar da taşların üzerinde neşeyle dönerdi. Fakat bir sabah Numo gözlerini açtığında ortalık sessizdi. Çiy damlaları hâlâ parlıyordu ama hiçbiri şarkı söylemiyordu.
Numo önce kulağını bir papatyanın yanına yaklaştırdı. Sonra başını eğip bir kayanın arkasına baktı. Hiçbir yerden ses gelmiyordu. Vadinin yaşlı iguanodonu Oru, uzun boynunu usulca sallayarak, “Melodi kaybolduysa onu tek başına arama,” dedi. “Bazı sesler, ancak birlikte dinlenince kendini gösterir.”
Numo hemen arkadaşlarını çağırdı. Geniş gagalı parasaurolophus Leko, yankıları duymakta çok başarılıydı. Boynuzlu genç triceratops Suna, yerdeki izleri fark ederdi. Minik pterozor Tavi ise yüksekten uçup vadinin her köşesini görebilirdi. Dört arkadaş, çiy melodisinin nerede saklanmış olabileceğini bulmak için yola çıktı.
İlk olarak Kristal Patika’ya gittiler. Leko uzun, yumuşak bir ezgi üfledi. Kristal taşlar bu ezgiyi çoğaltıp dört yana gönderdi ama çiy damlaları yine sessiz kaldı. Sonra Suna, çamurlu zeminde incecik çizgiler gördü. Çizgiler, vadinin kuzeyindeki Fısıltı Mağarası’na doğru uzanıyordu. Tavi gökyüzüne yükselip baktığında mağaranın girişinde gümüş renkli bir parıltı fark etti.
Mağaranın içinde duvarlara asılmış yüzlerce boş koza vardı. Her kozanın içinde küçük bir çiy damlası duruyor, damlalar sanki uyuyormuş gibi kıpırdamıyordu. Mağaranın ortasında, taş bir yaprağın üzerinde yaşayan minik bir böcek oturuyordu. Böceğin adı Piko’ydu ve çok üzgün görünüyordu.
“Melodiyi ben saklamadım,” dedi Piko. “Dün gece kuvvetli rüzgâr esti. Çiy damlalarının seslerini taşıyan ince tınılar mağaraya doldu. Fakat herkes aynı anda yüksek sesle konuşunca tınılar birbirine karıştı. Şimdi hangi sesin hangi damlaya ait olduğunu bulamıyorum.”
Numo arkadaşlarına baktı. Hepsi bir an sessiz kaldı. Leko hemen şarkı söylemek istedi, Suna kozalara dokunmayı önerdi, Tavi de dışarı çıkıp yeni bir yol aramayı düşündü. Ancak Oru’nun sözlerini hatırladılar: Bazı sesler, birlikte dinlenince kendini gösterirdi.
Bu kez herkes görevini sessizce yaptı. Tavi mağaranın tavanındaki hava deliklerini kanatlarıyla işaretledi. Suna kozalara zarar vermeden onları renklerine göre dizdi. Leko yalnızca en alçak notayı, Numo ise kuyruğunun zırhına vurarak yumuşak bir ritmi denedi. Piko da her damlanın titreşimini dikkatle dinledi. Bir süre sonra kozalardan biri ince bir “çın” sesi çıkardı.
Ardından ikinci koza, üçüncü koza ve diğerleri uyandı. Her ses farklıydı: Kimi su gibi şırıldıyor, kimi yaprak gibi hışırdıyor, kimi de uzaklardaki kuşlar gibi neşeli ötüyordu. Arkadaşlar bu sesleri bir araya getirirken birbirlerinin sırasını beklediler. Numo ritmi tuttu, Leko ezgiyi taşıdı, Suna kozalara yön verdi, Tavi ise havayı mağaranın içinde dolaştırdı. Piko da eksik tınıyı bulup melodinin ortasına yerleştirdi.
Birden mağara aydınlandı. Çiy damlaları, sabah güneşi gibi parlayarak kozalardan havaya yükseldi. Melodi, ince bir nehir gibi Renkli Vadi’ye aktı. Dışarıdaki çiçekler başlarını kaldırdı; dinozorlar da duydukları güzel sesle dans etmeye başladı. O günden sonra vadide her sabah bir çiy orkestrası kuruldu.
Numo artık en yüksek sesi çıkarmaya çalışmıyordu. Bazen en değerli müziğin, kendi sesini duyurmak kadar başkalarının sesine yer açmakla oluştuğunu öğrenmişti. Renkli Vadi’deki herkes bunu hatırladı ve her sabah melodinin başlamasından önce kısa bir süre sessizce dinledi. Böylece çiy damlaları yalnızca şarkı söylemedi; dostluğun, sabrın ve birlikte hareket etmenin ne kadar güzel olduğunu da anlattı.
