Güzel Hikayeler

Bulutları Dinleyen Küçük Fener

Yaklaşık 3 dakika okuma

Maviova kasabasında akşamları herkes penceresinin önüne küçük bir kandil koyardı. Kasabanın taş sokakları böylece altın renkli ışıklarla parlar, kediler duvar diplerinde usulca gerinir, fırından çıkan ekmek kokusu meydanı doldururdu. Lina ise diğer çocuklardan farklı bir şeyi fark ederdi: Bulutların da konuştuğunu duyardı.

Bulutlar bazen pamuk gibi hafif seslerle, “Yarın yağmur var,” derdi. Bazen de aceleci bir rüzgârla, “Uzak tepelerde çiçekler açtı,” diye fısıldardı. Lina bunları kimseye anlatmazdı. Çünkü büyükler gökyüzüne bakar, yalnızca havanın değişeceğini düşünürdü.

Bir gün Lina, kasabanın dışındaki eski değirmene giderken tepenin ardında sönük bir ışık gördü. Bu, yıllardır kullanılmayan Deniz Feneri’nden geliyordu. Oysa deniz, Maviova’dan çok uzaktaydı. Fenerin yanında yaşayan yaşlı bekçi Aras Dede, yıllar önce oraya yerleşmişti. Lina merakla kapıyı çaldı.

“İçeri gel,” dedi Aras Dede. “Fener bu akşam seni bekliyor.”

Lina şaşırdı. Fenerin içindeki merdivenlerden çıktılar. En üst katta, camları tozlanmış büyük bir ışık çemberi vardı. Ortasında ise avuç içi kadar, solgun bir kristal duruyordu.

“Bu kristal, kasabanın güzel dileklerini ışığa çevirirdi,” diye anlattı Aras Dede. “İnsanlar birbirine yardım ettiğinde parlar, biri yalnız kaldığında onun yolunu gösterirdi. Fakat uzun zamandır kimse başkasının iyiliğini fark etmiyor. Kristal bu yüzden sönmeye başladı.”

Lina kristale yaklaştı. O anda bulutların sesi yeniden duyuldu: “Işık, aranırken değil paylaşılırken büyür.”

Ertesi sabah Lina kasabayı dolaşmaya başladı. Önce bakkal Nimet Hanım’ın kapısına bıraktığı un çuvalını içeri taşıdı. Sonra okul yolunda düşen kitapları topladı. Meydanda tek başına oturan çömlekçi Rauf Usta’ya, yaptığı fincanların ne kadar güzel olduğunu söyledi. Kimse Lina’nın küçük yardımlarını büyük bir olay saymadı. Lina da bunu beklemiyordu. O, iyiliğin alkış için değil, birinin işini kolaylaştırmak için yapılması gerektiğini düşünüyordu.

Akşam olduğunda fenerin kristali biraz parladı. Ancak ışık hâlâ kasabanın tamamına ulaşmıyordu. Tam o sırada gökyüzünde ağır, gri bulutlar toplandı. Rüzgâr, kasabanın bütün kandillerini söndürdü. Sokaklar karanlığa gömülünce insanlar meydanda toplandı. Herkes ne yapacağını bilemezken Lina, Aras Dede’nin sözlerini hatırladı.

“Birbirimizin ışığı olabiliriz!” diye seslendi.

Nimet Hanım dükkânından mumlar getirdi. Rauf Usta, çömlek kaplarını yağ lambasına çevirdi. Kasabanın marangozu, elindeki tahtalarla sağlam bir ışık direği yaptı. Çocuklar, yaşlıların ellerinden tutarak onları güvenli yerlere götürdü. Kimse diğerinden daha önemli olduğunu düşünmeden çalıştı. Her iyilik yapıldığında fenerin kristali biraz daha aydınlandı.

Bir süre sonra kristal öyle güçlü parladı ki ışık, değirmenin kanatlarına, evlerin kiremitlerine ve tepedeki yabani otlara kadar yayıldı. Bulutların arasından ay göründü. Yağmur ince ince yağarken kasaba yeniden parlamaya başladı.

Aras Dede, Lina’ya kristalin yanından küçük bir parça verdi. “Bunu saklama,” dedi. “Nereye gidersen git, bir başkasının yolunu aydınlatmak için kullan.”

Lina kristal parçasını kasabanın ortasındaki eski çeşmenin üzerine koydu. Böylece ışık tek bir kişinin cebinde kalmadı; herkesin görebileceği bir yere dönüştü. O günden sonra Maviova’da insanlar yalnızca kandil yakmadı. Birbirlerinin güzel sözlerini, küçük yardımlarını ve gizli emeklerini de fark etmeye başladı.

Bulutlar hâlâ Lina’ya fısıldıyordu. Fakat artık kasabadaki herkes onların ne söylediğini anlayabiliyordu: Dünyayı aydınlatan en parlak ışık, iyilikle paylaşılan ışıktı. Lina bunu duyunca gülümsedi. Çünkü en güzel hikâyelerin, birlikte yapılan küçük iyiliklerle başladığını öğrenmişti.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu