Modern Masallar

Yedi Keçe Çadırın Yankısı

Yaklaşık 4 dakika okuma

Oğuz yurdunda, akşam güneşi tepelerin ardına çekilirken, Akçayır obasında yedi büyük keçe çadır yan yana dururdu. Her çadırın önünde farklı bir iş yapılırdı: biri ekmek pişirir, biri keçe dokur, biri çocuklara masal anlatırdı. Yalnızca ortadaki çadırın davulu uzun zamandır susuyordu. O davul çalmayınca bayramlar sessiz geçiyor, uzak obalardan gelen konuklar karşılanamıyordu.

Obanın en meraklı çocuğu Aybüke, davulun neden sustuğunu öğrenmek istedi. Davulun tokmağını eline alıp hafifçe vurdu, fakat derinden gelen boş bir yankıdan başka ses çıkmadı. O sırada ak saçları rüzgârda dalgalanan Dede Korkut, kopuzunu sırtına alarak çadırın önüne geldi. Aybüke ona olanları anlattı.

“Bir eşya bazen sesini değil, anlamını kaybeder,” dedi Dede Korkut. “Bu davul, obadaki herkesin ortak sevincini duyururdu. Onu yeniden konuşturmak için üç şeyi bulmalısın: paylaşılmış bir lokma, tutulmuş bir söz ve gönülden söylenmiş bir türkü.”

Aybüke hemen yola çıktı. Yanına küçük bir su tulumu, annesinin verdiği iki çörek ve dedesinden kalma renkli bir mendil aldı. İlk olarak Kırk Pınar’ın yanındaki değirmene uğradı. Değirmenci Savran, o gün un çuvallarını tek başına taşımaya çalışıyordu. Aybüke çöreklerinden birini ona uzattı. Savran çöreği ikiye böldü ve yarısını kendisine verdi.

“Lokma paylaşılınca küçülmez,” dedi değirmenci. “İnsanın içindeki açlık küçülür.”

Aybüke yoluna devam ederken derenin kıyısında telaşla dolaşan bir oğlak gördü. Oğlağın boynundaki çan, çalılıkların arasına takılmıştı. Aybüke çanı kurtardı ve onu sahibine götürmeye söz verdi. Uzun süre aradıktan sonra küçük hayvanın çobanı Tunga’yı buldu. Tunga, akşam olmadan sürüsüne yetişmesi gerektiğini söyledi. Aybüke, yolunu kısaltmak için bildiği patikayı gösterdi ve onu bekleyeceğine söz verdi.

Çoban sürüsünü güvenli yere götürdü, sonra geri dönüp Aybüke’ye yetişti. “Söz, görünmeyen bir köprü gibidir,” dedi Tunga. “Üzerinden geçmek için önce ona güvenmek gerekir.” Ardından kavalını çıkarıp eski bir ezgi çaldı. Ezgi, taşların arasından süzülen su gibi yumuşak ve neşeliydi.

Aybüke o anda aradığı üç şeyden ikisini bulduğunu anladı: paylaşılmış lokma ve tutulmuş söz. Üçüncü şey, gönülden söylenmiş türküydü. Fakat Tunga’nın ezgisini obaya nasıl taşıyacağını bilemedi. Çoban gülümsedi ve ezginin ilk iki notasını öğretti. “Gerisini senin kalbin tamamlar,” dedi.

Geceye yakın Akçayır’a dönen Aybüke, davulun çevresinde toplanan herkese başından geçenleri anlattı. Savran değirmenci de geldi, Tunga da sürüsüyle birlikte meydana çıktı. Aybüke önce elindeki son çöreği böldü; herkes bir parça aldı. Sonra Tunga’ya verdiği sözü hatırlayıp onun yanında olduğunu söyledi. Ardından kaval ezgisinin ilk notalarını mırıldandı.

Birden davulun içinden ince bir uğultu yükseldi. Önce Savran el çırptı, sonra çocuklar ritme ayak uydurdu. Aybüke’nin sesi büyüdükçe davulun gövdesi ışık gibi titreşti. Dede Korkut tokmağı eline aldı ve davula tek bir kez vurdu. Bu vuruş, yedi çadırın hepsinde yankılandı. Çatılardaki kuşlar havalandı, ocaklardaki ateşler neşeyle kıvılcımlandı.

O günden sonra Akçayır obasında her şölen başlamadan önce üç şey yapılırdı: Bir lokma mutlaka paylaşılır, verilen söz mutlaka hatırlanır, herkes kendi içinden gelen bir ezgiyi söylerdi. Aybüke ise davulun başına geçti. Dede Korkut kopuzunu çalarken çocuklar onun çevresinde toplandı.

Bilge ozan son kez şöyle seslendi: “Bir obayı güçlü kılan yüksek duvarları değil, birbirine uzanan elleridir. Sesini arayan gönül, iyiliğin yankısını dinlemelidir.” O gece davul sabaha dek çaldı. Akçayır’ın sevinci uzak diyarlara ulaştı ve dede korkut hikayeleri arasında, paylaşmanın sesini bulan Aybüke’nin türküsü de anlatılmaya başlandı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu