Fındık Kuyruğunun Haritası

Çınaraltı köyünde Fındık adında, kulakları biri dik biri yana yatık, neşeli bir köpek yaşardı. Fındık’ın kuyruğu öylesine kıvrımlıydı ki köy çocukları ona gülerek küçük bir virgül derdi. O ise kuyruğunun yalnızca sevinç gösteren bir süs olmadığını düşünürdü. Çünkü Fındık, kuyruğu havaya kalktığında çevredeki kokuların birbirine karıştığını ve sanki görünmez çizgiler oluşturduğunu fark etmişti.
Bir sabah köy meydanında tuhaf bir sessizlik vardı. Her yıl yapılan Paylaşma Günü yaklaşmış, fakat meydandaki büyük tahta kutu ortadan kaybolmuştu. Bu kutuda köylülerin birbirine vereceği küçük armağanlar saklanırdı: el örgüsü çoraplar, reçel kavanozları, tahta oyuncaklar ve renkli tohumlar… Kutunun yokluğu herkesi üzmüş, kutuyu kimin aldığı konusunda herkes farklı bir tahminde bulunmaya başlamıştı.
Fındık, meydanda dolaşırken burnuna bal, kuru yaprak ve eski tahta kokusu geldi. Kuyruğu önce sağa, sonra sola kıvrıldı. Ardından yere bakınca tozların üzerinde incecik bir iz gördü. İz, çeşmenin arkasına doğru uzanıyor, orada kayboluyordu. Fındık izden ilerlediğinde, taş duvarın dibinde minik bir tahta parçası buldu. Parçanın üzerinde üç yuvarlak çentik vardı. Bunlar, kayıp kutunun kenarındaki süslemeye benziyordu.
Fındık tahta parçayı ağzına aldı ve köyün çocuklarından Deniz’i buldu. Deniz, Fındık’ın dikkatle baktığı yeri görünce hemen yanına çömeldi. İkisi, taş duvarın arkasında sarmaşıklarla örtülmüş dar bir geçit keşfetti. Geçit, köyün dışındaki eski değirmene gidiyordu. Değirmen uzun zamandır çalışmıyordu ama pencerelerinden kuş sesleri geliyordu.
İçeri girdiklerinde kayıp tahta kutuyu gördüler. Kutunun kapağı açıktı. Yanında da üç sepet duruyordu. Sepetlerden birinde yumuşak ekmekler, diğerinde rengârenk ipler, sonuncusunda ise minik kâğıt zarflar vardı. Fındık kutuya yaklaşınca içeriden ince bir hıçkırık duyuldu. Kutunun arkasına baktığında, değirmenin bekçisi olan yaşlı keçi Mercan’ı gördü.
Mercan başını eğerek, “Kutuyu ben getirdim,” dedi. “Paylaşma Günü’nde herkes birbirine armağan verirken, değirmenin arkasındaki küçük bahçeyi kimse hatırlamıyor. Oysa bahçe uzun zamandır susuz. İçindeki tohumlar da kimsenin onları beklemediğini sanıyor. Kutuyu buraya getirip köylülerin dikkatini çekmek istedim ama bunu nasıl anlatacağımı bilemedim.”
Deniz biraz düşündü. Fındık ise kuyruğunu hızla salladı. Kuyruğunun çizdiği kıvrımlar yerde bir yol şekline benzedi. Bu yolu izleyince değirmenin arkasında, yabani otların arasında kalmış küçük bir su kanalı buldular. Kanalın ağzı taşlarla kapanmıştı. Fındık patileriyle toprağı eşeledi, Deniz taşları birer birer kaldırdı, Mercan da boynuzlarıyla en büyük taşı itti. Birden su şırıldayarak bahçeye doğru akmaya başladı.
Sonra üçü köye koştular. Deniz, meydanda herkese gördüklerini anlattı. Köylüler önce şaşırdı, sonra birbirlerine bakıp gülümsediler. Hep birlikte değirmene gittiler. Kimisi otları temizledi, kimisi kırılan tahtaları onardı, kimisi de kutudaki tohumları toprağa ekti. Fındık, herkes çalışırken bahçenin çevresinde dolaşıp kaybolan eldivenleri, ipleri ve küçük araçları buldu. Her buluşunda kuyruğu yeni bir kıvrım çiziyor, çocuklar bu kıvrımlara bakarak bahçenin yollarını düzenliyordu.
Güneş batmaya yakın bahçede küçük fenerler yakıldı. Köylüler, kayıp kutunun içindeki armağanları yalnızca birbirlerine değil, ortak bahçeye de ayırmaya karar verdiler. Bir köşeye kuşlar için yemlik, diğer köşeye çocuklar için okuma minderi yerleştirdiler. Mercan da değirmenin kapısına, üzerinde Fındık’ın kuyruğuna benzeyen kıvrımlı bir işaret bulunan yeni bir tabela astı.
Paylaşma Günü geldiğinde bahçe çiçeklerle doluydu. Fındık’a en güzel armağan, üzerine üç yuvarlak çentik işlenmiş mavi bir tas oldu. Fındık tasını su kanalının yanına koyup çevresinde neşeyle döndü. O günden sonra Çınaraltı köyünde bir şey kaybolduğunda kimse hemen suçlu aramadı. Önce Fındık’ın kuyruğunun gösterdiği kıvrımları izledi; çünkü herkes artık bazı yolların yerde değil, iyilik yapanların dikkatinde başladığını biliyordu. Böylece Fındık’ın adı, köyde anlatılan en sevilen köpek masalları arasında yer aldı.




