Peri Masalları

Ayçiçeği Sarayındaki Sessiz Işık

Yaklaşık 3 dakika okuma

Uzak tepelerin ardında, yalnızca gün batımında görünen bir ayçiçeği sarayı vardı. Sarayın altın yapraklardan duvarları, sabahları güneşle parlar; geceleri ise içindeki sessiz ışık bütün vadiyi aydınlatırdı. Bu sarayda Liva adında meraklı bir peri yaşardı. Liva’nın kanatları kehribar rengindeydi ve o, ışığın nasıl doğduğunu öğrenmeye bayılırdı.

Sarayın ortasında, kristal bir fanusun içinde duran minicik bir parıltı vardı. Periler bu parıltıya Gönül Kıvılcımı derdi. Her akşam biri güzel bir dilek söylediğinde kıvılcım büyür, ayçiçeği sarayının bütün yaprakları ışıkla dolardı. Ancak bir sabah fanustaki ışık, eskisinden çok daha solgun göründü.

Bilge peri Suna, fanusu dikkatle inceledi. “Gönül Kıvılcımı yalnızca iyi dileklerle parlar,” dedi. “Bir süredir herkes kendi dileğini düşünüyor. Oysa bu ışık, başkasının sevincini isteyen kalplerde güçlenir.”

Liva hemen yola çıkmaya karar verdi. Vadinin dört yanındaki canlılara, ışığın yeniden parlaması için yardım edecekti. Önce çiy damlalarının yaşadığı Eğrelti Korusu’na gitti. Orada küçük bir çiy damlasının yaprağın kenarında titrediğini gördü. Damla, sabah rüzgârı çıkınca düşüp kaybolmaktan korkuyordu.

Liva kanatlarını yaprağın üzerine siper etti ve çiy damlasına güneş yükselene kadar eşlik etti. Güneş doğduğunda damla, renkli bir ışık huzmesine dönüştü. Bu huzme Liva’nın elindeki cam yaprağa yerleşti. Liva, bunun kıvılcımı biraz olsun parlatacağını düşündü.

Sonra Fındık Patikası’na ulaştı. Bir sincap, kış için topladığı fındıkları yuvasına taşıyamıyordu; çünkü yuvasının önündeki küçük köprü yağmurdan eğilmişti. Liva tek başına köprüyü onaramadı. Bunun üzerine ormandaki tavşanları, kirpileri ve kuşları çağırdı. Her biri bir dal, bir yaprak ya da sağlam bir ip getirdi. Birlikte çalışınca köprü kısa sürede düzeldi. Sincap da en sevdiği fındıkları onlarla paylaştı.

Liva yoluna devam ederken gökyüzünde gri bir bulut gördü. Bulut, yağmur damlalarını taşıyor fakat onları nereye bırakacağını bilemiyordu. Vadinin bir tarafı susuz kalmış, diğer tarafında ise çiçekler fazla sudan eğilmişti. Liva bulutu dinledi ve ona vadinin iki tarafına da biraz yağmur bırakmasını önerdi. Bulut bunu deneyince susuz çiçekler canlandı, eğilmiş çiçekler de yeniden doğruldu.

Akşam olduğunda Liva saraya döndü. Cam yaprağındaki ışığı kristal fanusun yanına bıraktı. O sırada sincap, orman hayvanları ve renkli yağmur damlaları da saraya gelmişti. Her biri, Liva’nın iyiliğini anlatmak için küçük bir dilek söyledi. Sincap, “Liva’nın yolu hep dostlarla dolsun,” dedi. Bulut, “Onun kalbi gibi yumuşak yağmurlar yağsın,” diye ekledi.

Fanusun içindeki kıvılcım birdenbire parladı. Önce altın bir nokta oldu, sonra bütün saraya yayılan sıcak bir ışığa dönüştü. Ayçiçeği yaprakları gece boyunca güneş gibi parladı; vadideki her canlı birbirinin yüzünü görebildi.

Bilge Suna, Liva’nın elini tutarak gülümsedi. “Işığı ararken onu başkalarına verdin,” dedi. “Bu yüzden ışık sana geri döndü.”

O günden sonra ayçiçeği sarayında her peri, dilek dilemeden önce bir başkasının mutluluğunu düşünmeye başladı. Liva ise sarayın ışık bekçisi oldu. Fakat onun en sevdiği görev, ışığın neden parladığını herkese hatırlatmaktı: Paylaşılan iyilik, en karanlık gecede bile yol gösteren bir yıldız gibi parlar.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu