Misket Kuyusundaki Emanet

Çamlıbel köyünde, evlerin önünü süsleyen küçük taş duvarlar, dut ağaçları ve mis gibi ekmek kokuları vardı. Köyün en neşeli çocuklarından biri de Zeynep’ti. Zeynep, her sabah annesine yardım eder, sonra okul yolundaki yaşlı çınarın altında arkadaşlarıyla buluşurdu. Büyükannesi ona sık sık, “İyi niyetle atılan küçücük bir adım bile insanı güzel kapılara götürür,” derdi.
Bir yaz sabahı köyün eski kuyusundan su çekmek Zeynep’e düşmüştü. Kuyunun suyu azalmış, kovalar dibe inerken ince bir şıpırtı duyulur olmuştu. Zeynep ipi yavaşça çekti. Kovanın içinde su yerine, kenarları işlemeli küçük bir kese buldu. Keseyi açınca birkaç gümüş para, mavi bir boncuk ve üzerinde güzel harflerle yazılmış bir not gördü: “Bu emanet, ihtiyacı olana ulaşsın.”
Zeynep keseyi avucunda sımsıkı tuttu. Paralarla kendisine renkli kalemler alabilirdi. Hatta uzun zamandır istediği uçurtmayı bile satın alabilirdi. Fakat içindeki ses, bunun ona ait olmadığını söylüyordu. Büyükannesinin öğrettiği gibi, önce besmele çekti ve “Rabb’im, doğru olanı bulmam için bana yardım et,” diye dua etti.
İyiliğin İzinde
Önce köyün imamı Hasan Efendi’ye gitti. Hasan Efendi keseyi dikkatle inceledi. Mavi boncuğu görünce kaşlarını kaldırdı. “Bu boncuk, yıllar önce köyümüzde yaşayan Nimet Teyze’nin yaptığı boncuklara benziyor,” dedi. Nimet Teyze, uzak tepelerin ardındaki değirmenci ailesiyle akrabaydı.
Zeynep hemen yola çıkmak istedi. Yanına bir parça çörek, su matarası ve küçük bir mendil aldı. Arkadaşı Ali de ona katıldı. İki çocuk, tarlaların arasındaki patikadan yürürken karşılarına yaşlı bir bahçıvan çıktı. Bahçıvanın su testisi çatlamıştı. Zeynep hiç düşünmeden mendilini çıkarıp testinin etrafına sardı. Ali de mataralarındaki suyu onun fidanlarına döktü.
Bahçıvan çocuklara teşekkür etti. “Siz iyilik ettiniz, ben de size yolu göstereyim,” diyerek değirmene giden kestirme patikayı anlattı. Zeynep, iyiliğin bazen bir kapı açtığını düşündü. Fakat doğru davranmanın karşılık beklemek olmadığını da biliyordu. Bu yüzden teşekkür edip yollarına devam ettiler.
Değirmene vardıklarında yaşlı değirmenci, Nimet Teyze’nin birkaç gün önce köyden ayrıldığını söyledi. Kesesini yıllar önce ona emanet ettiğini, fakat Nimet Teyze’nin son zamanlarda paraları ne için sakladığını kimsenin bilmediğini anlattı. Zeynep üzüldü. “Belki sahibini bulamayacağız,” dedi.
Tam o sırada değirmenin arkasından ince bir ses duyuldu. Küçük bir kız, kırılan sepetinin başında ağlıyordu. Kızın adı Elif’ti. Elif, annesinin hastalandığını, eve götürmesi gereken unun yere döküldüğünü söyledi. Zeynep ile Ali hemen çömelip unu temiz bir beze topladılar. Değirmenci de onlara yeni bir çuval verdi.
Elif, çocuklara teşekkür ederken boynundaki mavi boncuklu kolyeyi gösterdi. “Bu kolyeyi Nimet Ninem yaptı,” dedi. “Birkaç gün önce bana, ihtiyaç sahibi çocuklara yardım edebilmek için bir keseyi eski kuyuya bıraktığını söylemişti. Ama keseyi kimin bulacağını bilmiyordu.”
Paylaşmanın Sevinci
Zeynep keseyi Elif’e uzattı. Elif’in gözleri doldu. “Ninem, bu paraları köyün çocukları için kitap alınsın diye biriktirmişti,” dedi. “Notu da herkesin emanete sahip çıkmasını hatırlatmak için yazmış.”
Çocuklar keseyi köye götürdü. Hasan Efendi, köylüler ve Nimet Teyze’nin ailesi bir araya geldi. Paralarla okul için kitaplar, ihtiyaç sahibi aileler için yiyecekler alındı. Geriye kalan küçük miktar ise kuruyan kuyunun onarılmasına ayrıldı.
O gün Zeynep, kendi istediği kalemleri alamadı; ama okulun kitaplığında yepyeni hikâye kitaplarına kavuştu. Her kitapta başka bir iyilik, başka bir umut vardı. Büyükannesi onun başını okşayıp, “Emaneti koruyan, kalbini de korur,” dedi.
Zeynep gökyüzüne baktı. Yağmur henüz yağmamıştı ama köyün içi sanki aydınlanmıştı. O günden sonra Çamlıbel’de herkes, bulduğu bir şeyi sahibine ulaştırmayı ve sahip olduklarını paylaşmayı görev bildi. Eski kuyu da çocukların dilinde Emanet Kuyusu diye anıldı. Zeynep ise her su çekişinde şükretmeyi, her iyilikte güzel bir dua saklı olduğunu hiç unutmadı.




