Bozkırın Unuttuğu Büyük Alkış

Uçsuz bozkırların ortasında, rüzgârın sarı otları dalga dalga salladığı bir köy vardı. Bu köyde her yıl Güneş Bayramı yapılır, meydanın ortasındaki kocaman davul üç kez çalınırdı. İlk vuruş çocukları, ikinci vuruş kuşları, üçüncü vuruş ise uzak tepelerde yaşayan insanları şenliğe çağırırdı. Köylüler, bu davulun sesinin çok eski bir destandan kaldığına inanırdı.
Davulun adı Gök Gürültüsü’ydü. Gövdesi yaşlı bir ardıç ağacından, yüzeyi ise yumuşak keçi derisinden yapılmıştı. Üzerinde güneş, ay ve yedi yıldız işareti bulunurdu. Fakat o yıl, bayram sabahı davula vurulduğunda meydanda yalnızca ince bir çıtırtı duyuldu. Bir kez daha denediler. Sonuç değişmedi. Gök Gürültüsü susmuştu.
Köyün en meraklı çocuğu Narin, davulun yanına çömeldi. Küçük parmaklarıyla gövdesine dokunduğunda, tahtanın içinden çok uzaklardan gelen bir fısıltı yükseldi:
“Sesimi arayan, yankımı değil, ilk sözü bulsun.”
Narin bu sözleri köyün bilge anlatıcısı Uluç’a söyledi. Uluç, beyaz sakalını sıvazlayıp eski bir sandıktan sararmış bir deri parçası çıkardı. Deride, tepelerden geçen kıvrımlı bir yol ve yolun sonunda üç kanatlı bir kuş resmi vardı.
“Bu, unutulmuş bir destanın haritası,” dedi Uluç. “Çok eskiden bozkır kuraklıkla sınanmış. İnsanlar korkuya kapılınca birbirleriyle konuşmayı bırakmış. O zaman çocuklar, yaşlılar, çobanlar ve zanaatkârlar bir araya gelip gökyüzüne seslenmiş. Büyük davul, onların ortak sözlerini uzaklara taşımış. Yağmur da bu birlikteliğin ardından gelmiş. Fakat destanın ilk sözü zamanla kaybolmuş.”
Narin haritayı dikkatle inceledi. Üç kanatlı kuşun, köyün kuzeyindeki Yelçatı Kayalıkları’nda yaşadığı söylenirdi. Yanına arkadaşları Beren ve Savran’ı aldı. Beren çantasına çörekler koydu, Savran da kırık bir değnekten yol bastonu yaptı. Üç çocuk, öğle güneşi yükselirken yola çıktı.
Önce konuşkan taşların bulunduğu dar bir geçitten geçtiler. Taşlar, üzerlerine basıldığında farklı sesler çıkarıyordu. Narin acele edince sesler karıştı ve yolun hangi yöne gittiğini anlayamadılar. Beren durup taşları tek tek dinledi. Savran da duyduğu sesleri taklit etti. Böylece taşların sıralı bir ezgi oluşturduğunu fark ettiler. Ezgiyi izleyince geçidin öteki ucuna ulaştılar.
Akşamüstü, Yelçatı Kayalıkları’na vardılar. Kayaların üzerinde gerçekten de üç kanatlı bir kuş bekliyordu. Kuşun tüyleri üç ayrı renkteydi: toprak kahvesi, gece laciverti ve gün doğumu turuncusu. Başını eğip çocuklara baktı.
“İlk sözü mü arıyorsunuz?” diye sordu. “Onu tek bir kişi söyleyemez. Her biri kendi sesini en önemli sanırsa destan eksik kalır.”
Kuş, çocukları kayalıkların ardındaki geniş çukura götürdü. Çukurun içinde yüzlerce küçük yankı dolaşıyordu. Her yankı bir dileği tekrarlıyordu: Biri bol yağmur istiyor, biri bereketli toprak, biri güvenli bir ev, biri de neşeli bir şarkı diliyordu. Ancak bütün sesler birbirine karıştığından hiçbiri gökyüzüne ulaşamıyordu.
Narin, Beren ve Savran birbirlerine baktı. Sonra Narin, “Önce herkes birbirini dinlemeli,” dedi. Beren dilekleri sıraya koydu. Savran da her dilek arasında kısa bir sessizlik bıraktı. Çukurun yankıları yavaş yavaş sakinleşti. En sonunda bütün sesler tek bir cümlede birleşti:
“Hiçbirimiz yalnız kalmasın; hepimizin payına yetecek kadar ışık olsun.”
Bu cümle söylenir söylenmez üç kanatlı kuş göğe yükseldi. Kanatlarından düşen tüyler, haritadaki işaretlere dönüştü. Narin tüylerden birini alıp köye götürdü. Gök Gürültüsü’nün derisine dokundurduğu anda davul derin bir sesle çınladı. Ses, tepeleri aşarak bütün bozkıra yayıldı.
Köylüler meydanda toplandı. Davul bu kez yalnızca üç kez değil, herkes bir dileğini söyleyene kadar çaldı. Uzak köylerden gelen insanlar da sese kulak verip şenliğe katıldı. Gökyüzünde bulutlar birikti ve gece boyunca ince, bereketli bir yağmur yağdı.
O günden sonra köyde anlatıcılar yeni bir gelenek başlattı. Her bayramdan önce herkes susup bir başkasını dinledi, sonra birlikte tek bir cümle söyledi. Böylece unutulmuş destan yeniden yaşadı. Narin’in adı da davulun yanındaki taş levhaya yazıldı; çünkü o, büyük seslerin bazen küçük bir çocuğun dikkatli dinleyişiyle yeniden doğduğunu herkese göstermişti.




