Ay Işığını Biriktiren Fenerci Çırağı

Uzak tepelerin ardında, geceleri gökyüzünden süzülen ay ışığının küçük cam kavanozlarda saklandığı bir köy vardı. Bu köyün adı Pırıltıdere’ydi. Evlerin pencerelerinde yıldız biçimli perdeler, sokaklarında ise ışık toplayan taşlar bulunurdu. Köy halkı geceleri lambalarını yakmaz, ayın gümüş parıltısıyla kitap okur, ekmek pişirir ve birbirine masal anlatırdı.
Pırıltıdere’nin fenercisi Ural Usta, ay ışığını toplamayı bilen son kişiydi. Ona yardım eden çırağı Suna ise meraklı, çalışkan ve biraz da aceleci bir çocuktu. Suna’nın en büyük dileği, bir gün köyün bütün ışıklarını tek başına hazırlamaktı.
Bir akşam Ural Usta, Suna’ya üç boş kavanoz uzattı. “Işık, avuçta tutulduğu için değil, yol gösterdiği için değerlidir,” dedi. “Bu gece yalnızca ihtiyacımız kadarını topla.”
Suna başını salladı, fakat aklı başka bir yerdeydi. Köy meydanında her yıl düzenlenen Fener Şenliği yaklaşmıştı. Suna, şenlik gecesinde herkesin hayran kalacağı kadar parlak bir ışık hazırlamak istiyordu. Ural Usta uyuduktan sonra yeniden dışarı çıktı. Çatılara, kuyunun kenarına ve eski değirmenin kanatlarına konan ay ışıklarını tek tek kavanozlara doldurdu. Bir kavanoz, iki kavanoz, derken küçük kulübesinin rafları gümüş renkli ışıklarla doldu.
Sabah olduğunda köy garip bir sessizliğe büründü. Güneş doğmuştu ama evlerin içi soluk görünüyordu. Akşam yaklaşırken ay gökyüzünde yükseldiği hâlde ışığı yere inmiyordu. Pırıltıdere’nin taşları parlamadı, pencerelerdeki yıldız perdeler donuk kaldı. İnsanlar ellerindeki fenerlerle yürümeye çalıştı ama fenerler çabucak söndü.
Suna, kulübesindeki kavanozlara baktı. İçlerinde öylesine parlak bir ay ışığı vardı ki rafların gölgeleri bile görünmüyordu. Önce sevindi. Sonra dışarıdan gelen sesleri duydu. Yaşlı Nergis Nine, evinin önündeki basamağı bulamıyor; değirmenci Tolan, un çuvallarını taşıyamıyor; küçük çocuklar da meydandaki çeşmeye giden yolu seçemiyordu.
Suna kavanozları kucaklayıp meydanda Ural Usta’nın yanına koştu. “Işığı topladım ama köy karardı,” dedi üzgünce.
Ural Usta kızmadı. Yalnızca gökyüzüne baktı. “Ay ışığı bir şarkı gibidir,” dedi. “Sadece bir odada tutulursa sessizliğe dönüşür. Paylaşılırsa bütün köy onu duyabilir.”
Suna hemen ilk kavanozun kapağını açtı. Gümüş ışık ince bir kurdele gibi havaya yükselip meydandaki taşlara yayıldı. İkinci kavanozun ışığı değirmenin yolunu aydınlattı. Üçüncü kavanozdan çıkan parıltı ise evlerin pencerelerine kondu. Fakat raflarda hâlâ onlarca kavanoz vardı. Suna, hepsini tek başına dağıtmak yerine köy halkını yardıma çağırdı.
Çocuklar kavanozları dikkatle taşıdı. Büyükler, karanlık sokakların başına küçük ışık çanakları yerleştirdi. Nergis Nine, ışıkların altına renkli kâğıtlardan yıldızlar astı. Tolan, değirmenin kanatlarına parlak kurdeleler bağladı. Her kavanoz açıldığında köyün başka bir köşesi aydınlandı. Son kavanoz da boşaldığında ay, gökyüzünde eskisinden daha büyük ve parlak göründü.
O gece Fener Şenliği başladı. Suna, beklediği gibi en parlak fenerin sahibi olmadı; onun yerine herkesin elindeki ışığın bir parçası oldu. Köylüler hazırladıkları küçük fenerleri birbirine uzatıyor, her fenerden yeni bir ışık doğuyordu. Ural Usta, Suna’ya üzerinde minicik bir ay resmi bulunan tahta bir kepçe verdi.
“Artık gerçek bir fenercisin,” dedi. “Çünkü ışığı saklamayı değil, doğru yere ulaştırmayı öğrendin.”
O günden sonra Pırıltıdere’de ay ışığı kavanozlarda uzun süre tutulmadı. Herkes yalnızca ihtiyacı kadarını aldı ve kalanını komşusuyla paylaştı. Suna ise her gece köyü dolaşıp ışıkların yolunu kontrol etti. Bazen bir sokakta parıltı azalırsa oraya birkaç damla ay ışığı bırakıyor, sonra gülümseyerek gökyüzüne bakıyordu.
İşte bu yüzden, çocuklar arasında anlatılan en sevilen masal örneklerinden biri hâline gelen bu öykü, Pırıltıdere’de hâlâ şöyle bitirilir: Bir ışık tek başına yolu gösterir; paylaşılan ışık ise herkesi evine ulaştırır.




