Masallar

Gökkuşağını Uyandıran Tahta Kaşık

Yaklaşık 3 dakika okuma

Çocuklar masalları oku diye seslendiğinde, uzak tepelerin ardında saklı Renkova köyünün kapıları açılırdı. Bu köyde evlerin çatısı bal renginde, yolları ise sabahları parlayan küçük taşlarla döşeliydi. Fakat bir gün gökyüzündeki gökkuşağı, renklerini birer birer kaybetmeye başladı. Önce mor silindi, sonra turuncu soldu, en sonunda bütün yay, bulutların arasında incecik gri bir çizgiye dönüştü.

Köyün en meraklı çocuğu Elif, bu duruma çok üzüldü. Elif’in büyükannesi, mutfakta eski bir tahta kaşıkla çorba karıştırırken ona şöyle dedi: “Renkler yalnızca boyalarda değil, insanların güzel davranışlarında da yaşar.” Sonra kaşığın sapındaki yıldız biçimli işareti gösterdi. “Bu kaşık, neşeyi unutan şeyleri yeniden hatırlatır. Ancak onu kullanacak kişi, kendi sevincini başkasının iyiliğiyle paylaşmalı.”

Elif kaşığı yanına aldı ve köyün dışındaki Çınçınlı Orman’a doğru yola çıktı. Ormanda kuşlar sessizce dallarda oturuyor, çiçekler başlarını eğmiş duruyordu. Bir açıklıkta, kanadı incinmiş minicik bir arı gördü. Arı, yuvasına dönemediği için üzgündü. Elif onu avucuna alıp papatyaların arasındaki güvenli kovana götürdü. Arı rahatlayınca kaşığın sapındaki yıldız hafifçe parladı.

Elif yoluna devam ederken önüne üç yol çıktı. Birinci yol kısa ama taşlıydı, ikinci yol uzun fakat gölgeli görünüyordu. Üçüncü yolun başında ise yaşlı bir kirpi, sırtındaki elmalarla dinleniyordu. Kirpi, yuvasına ulaşmakta zorlanıyordu. Elif hiç düşünmeden elmaların bir kısmını sepete yerleştirdi ve kirpiyi evine kadar geçirdi. Bunun üzerine kaşığın yıldızı daha parlak ışıldadı. Elif, iyiliğin yolu aydınlattığını anladı.

Sonunda ormanın ortasında, yapraklardan yapılmış yuvarlak bir kapıya ulaştı. Kapının ardında, gökkuşağının kaybolan renkleri küçük cam kürelerin içinde duruyordu. Kürelerin başında, bulut kadar yumuşak saçları olan Renk Bekçisi Pırıltı oturuyordu. Pırıltı, renkleri saklamadığını, onların insanların kalplerinden güç beklediğini anlattı.

“Köy halkı bir süredir yalnızca kendi işini düşünüyor,” dedi. “Kimse komşusunun yükünü taşımıyor, kimse güzel söz söylemeye vakit ayırmıyor. Bu yüzden renkler dinlenmeye çekildi.”

Elif tahta kaşığı kaldırdı. Onu sihirli bir değnek gibi sallamak yerine, büyükannesinden öğrendiği çorbayı hazırlamaya başladı. Ormandaki otlardan, kokulu köklerden ve arının getirdiği bir damla baldan sıcak bir çorba yaptı. Sonra çorbayı önce Pırıltı’ya, ardından yorgun kirpiye ve kanadı iyileşen arıya ikram etti. Herkes bir kaşık aldı. Paylaşılan her lokmayla cam kürelerden biri çatlamadan açıldı ve içinden parlak bir renk yükseldi.

Elif köye döndüğünde bütün halk meydanda toplanmıştı. Renk Bekçisi’nin sözlerini anlattı ve çorbayı küçük kaselere bölüştürdü. Fırıncı yaşlı komşusuna ekmek götürdü, çocuklar çeşmenin çevresini temizledi, bahçıvan da susuz kalan çiçekleri suladı. İnsanlar birbirlerine teşekkür ettikçe gökyüzünde önce mor bir çizgi belirdi. Ardından turuncu, sarı, yeşil, mavi ve lacivert renkler ona katıldı.

Gökkuşağı yeniden doğduğunda, en parlak rengi kimse seçemedi. Çünkü bütün renkler, paylaşılmış iyiliklerin ışığıyla birbirine karışmıştı. Elif tahta kaşığı mutfağa geri koydu. O günden sonra köyde her hafta bir paylaşım sofrası kuruldu. Elif ise ne zaman gökyüzüne baksa, renklerin yalnızca yukarıda değil, insanların birbirine uzattığı ellerde de parladığını hatırladı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu