6 Yaş Masalları

Dikiş Kutusundan Çıkan Sabah

Yaklaşık 4 dakika okuma

Güneş, Çitlembik Köyü’nün üzerine her sabah altın bir örtü sererdi. Fakat bir gün köy uyandığında gökyüzü açık olmasına rağmen ortalıkta neşeli bir sabah sesi vardı ne de pencerelerden yükselen şarkılar. Fırıncı ekmeklerini sessizce diziyor, çocuklar oyunlarına başlamadan önce uzun uzun esniyor, horoz bile yalnızca küçük bir “Üü” diyebiliyordu.

Talu, bu tuhaf sessizliği fark edince büyükannesinin evine koştu. Büyükannesi Suna, eski dikiş kutusunu düzenliyordu. Kutunun içinde renkli iplikler, minik makaslar, tahta makaralar ve parlak düğmeler vardı. Talu, kırmızı bir ipliği yerine koyarken kutunun en altında saklanan yuvarlak, bal rengi bir düğme gördü.

Düğme hafifçe titredi. Sonra içinden incecik bir ses yükseldi: “Beni doğru yere dikerseniz sabah yeniden gülümser.”

Talu’nun gözleri büyüdü. Suna Nine şaşırmak yerine gülümsedi. “Bazı düğmeler giysileri, bazıları da güzel günleri bir arada tutar,” dedi. “Ama bu düğme kendi yerini bulamaz. Onu, köyün neşesine iyi gelen üç küçük şeyi keşfeden kişi taşıyabilir.”

Talu düğmeyi avucuna aldı ve yola çıktı. İlk olarak değirmenin yanındaki boş sepete rastladı. Sepetin içinde tek bir elma duruyordu. Elma, “Beni paylaşan olursa tadım çoğalır,” diye fısıldadı. Talu elmayı köy meydanına götürdü. Onu küçük dilimlere ayırıp orada bulunan herkese verdi. Herkes bir lokma alınca yüzlerde minicik gülümsemeler belirdi.

Düğme, Talu’nun avucunda biraz daha parladı.

Sonra Talu, çitin yanında oturan Pera’yı gördü. Pera’nın uçurtmasının ipi dolaşmıştı. Talu hemen yanına çömeldi. Birlikte düğümleri sabırla çözdüler. Uçurtma gökyüzüne yükselince Pera sevinçle el çırptı. Onun kahkahası, köyün sessizliğinde çınlayan ilk gerçek sesti.

Düğme bir kez daha parladı.

Talu üçüncü küçük şeyi bulmak için köyün her köşesine baktı. Fırının yanında yaşlı bir kaplumbağa, sırtındaki küçük sepeti taşımakta zorlanıyordu. Sepette sıcak çörekler vardı. Talu, “İsterseniz birlikte taşıyalım,” dedi. Kaplumbağa başını salladı. Yavaş yavaş ilerlediler; yolda onlara Pera, fırıncı ve başka çocuklar da katıldı. Hep birlikte çörekleri köy meydanına götürdüler.

O sırada Talu, üçüncü şeyin ne olduğunu anladı. Bu, yardımlaşmanın kendisiydi.

Düğme birden havalandı ve meydandaki eski saat kulesine doğru süzüldü. Kulenin tepesinde, yıllardır açılmayan minicik bir kapı vardı. Düğme kapının üzerine yerleşti. Talu onu nazikçe bastırınca kapı açıldı. İçeriden renkli ışıklar, kuş sesleri ve sabah kokusu yayıldı.

Gökyüzü önce pembe, sonra turuncu, ardından parlak sarı bir renge büründü. Horoz bu kez güçlü bir sesle öttü. Fırıncı neşeyle şarkı söylemeye başladı. Çocuklar meydanda el ele tutuşup dönmeye başladılar. Kaplumbağa bile sevinçle başını salladı.

Suna Nine, Talu’nun yanına geldi. Düğme artık sıradan bir düğmeye dönüşmüştü; bal rengi parıltısı kaybolmuş, üzerinde küçük bir gülümseme şekli kalmıştı.

“Sabahı sen geri getirmedin,” dedi Suna Nine. “Sen, insanların içinde zaten bulunan neşeyi birbirine hatırlattın.”

O günden sonra Çitlembik Köyü’nde herkes güne yalnızca güneşe bakarak başlamadı. Birine yardım etti, güzel bir sözü paylaştı ya da yanında sessizce duran birini oyuna çağırdı. Talu ise düğmeyi dikiş kutusuna geri koydu. Ne zaman köyde yüzler asılsa, kutunun içinden minicik bir tıkırtı duyulurdu.

Talu o sesi işitince gülümserdi. Çünkü en parlak sabahların, bazen küçücük bir iyilikle başladığını öğrenmişti.

Masalın küçük öğüdü

Neşeyi ararken uzaklara gitmek gerekmez. Paylaşmak, yardım etmek ve birlikte gülmek, sıradan bir günü sıcacık bir sabaha dönüştürebilir.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu