Kıssadan Hisse

Bir Avuç Toprağın Söylediği

Yaklaşık 4 dakika okuma

Gümüşova köyünde, yazın en sıcak günlerinde bile serinliğini koruyan küçük bir çeşme vardı. Çeşmenin suyu azaldığında köylüler sıraya girer, herkes ihtiyacı kadar su alırdı. Bu düzeni, köyün yaşlı çömlekçisi Duru Usta yıllardır dikkatle gözetirdi. Ancak bir sabah çeşmenin taş oluğu çatladı ve su ince bir iplik gibi akmaya başladı.

Köyün çocuklarından Ekin, Duru Usta’nın yanına koştu. Çeşmenin başında insanlar susuz kovalarla bekleşiyor, bahçelerdeki fideler boyunlarını büküyordu.

“Usta, hemen yeni bir oluk yapalım,” dedi Ekin. “Ben de yardım ederim. Hem çabuk davranırsak herkes bugün suya kavuşur.”

Duru Usta, avucuna bir parça kil aldı ve onu yavaşça yoğurdu. “Çabuk yapılan her iş çabuk bitmez,” dedi. “Önce toprağı tanımamız gerek. Bu oluk, yalnızca suyu değil, köyün güvenini de taşıyacak.”

Ekin sabırsızlandı. Ona göre yapılacak iş belliydi: Bir parça kil bulunacak, oluk şekillendirilecek ve güneşte kurutulacaktı. Duru Usta ise köyün çevresindeki tepelerde uygun kil aramayı, suyun akışını ölçmeyi ve herkesin fikrini dinlemeyi önerdi. Ekin, bunların gereksiz ayrıntılar olduğunu düşünerek tek başına çalışmaya karar verdi.

Bahçelerinin arkasındaki yumuşak topraktan büyükçe bir parça aldı. Kili ezip buruşturdu, elleriyle uzun bir kanal yaptı. Sonra bunu çeşmenin oluğuna yerleştirdi. İlk anda su düzgünce aktı. Ekin gururla gülümsedi; köylüler de rahat bir nefes aldı.

Fakat öğle sıcağı bastırınca kil çatlamaya başladı. Önce küçük bir çizgi belirdi, ardından su o çizgiden sızıp çeşmenin taşlarını ıslattı. Birkaç dakika sonra oluk iki parçaya ayrıldı. Suyun yarısı toprağa karıştı, diğer yarısı da duvarın dibinde küçük bir gölcük oluşturdu.

Ekin’in yüzü kızardı. Bazı köylüler homurdanacak gibi olduysa da Duru Usta elini kaldırdı.

“Hata yapanı azarlamak kolaydır,” dedi. “Zor olan, hatadan ne öğrenileceğini bulmaktır.”

Ekin başını önüne eğdi. “Ben acele ettim. Her şeyi bildiğimi sandım,” diye fısıldadı.

O sırada köyün en küçük kızı Lale, çeşmenin yanında bulduğu bir avuç toprağı Duru Usta’ya uzattı. “Bu toprak, tepenin gölgelik yerinden,” dedi. “Orası yağmurdan sonra bile çatlamıyor.”

Duru Usta toprağı parmaklarının arasında inceledi. Sonra Ekin’e dönüp gülümsedi. “İşte aradığımız cevap, dikkatle bakan bir çocuğun avucunda.”

Bu kez herkes işe katıldı. Kimi tepenin gölgelik yamacından kil taşıdı, kimi eski olukların ölçüsünü getirdi, kimi de suyun en rahat akacağı eğimi belirledi. Ekin, en ağır görevi üstlenmek yerine her işi sırayla yapmayı öğrendi. Kili uzun süre yoğurdu, içine ince kum ve saman lifleri kattı. Duru Usta bunun nedenini anlattı: Kum çatlamayı azaltıyor, saman lifleri de oluğu güçlendiriyordu.

Yeni oluk hazır olduğunda hemen çeşmeye takılmadı. Önce gölgede dinlendirildi, sonra birkaç gün boyunca nemli bezlerle korundu. Ekin bu bekleyiş sırasında sabrın boş durmak olmadığını anladı. Bir işi sağlamlaştırmak için bazen görünmeyen hazırlıkların da gerekli olduğunu gördü.

Üç gün sonra oluk yerine yerleştirildi. Su, taşların arasından berrak bir sesle akmaya başladı. Köylüler kovalarını doldururken kimse gereğinden fazla su almadı. Ekin, çeşmenin yanına küçük bir tahta levha astı: “Paylaşılmayan su, susuzluğu çoğaltır.”

Duru Usta levhayı okuyup Ekin’in omzuna dokundu. “Bugün yalnızca bir oluk yapmadın,” dedi. “Kendi aceleciliğini de onardın.”

Ekin, Lale’nin verdiği o küçük toprak parçasını saklamak istedi. Fakat sonra onu çeşmenin çevresine serpti. Yağmur yağdığında toprak suyla karıştı ve orada minik, yeşil otlar büyüdü. Köy halkı her su alışında bu otları suladı. Böylece çeşme, yalnızca susuzluğu gidermedi; insanlara birlikte düşünmenin, doğruyu kabul etmenin ve emeği paylaşmanın değerini de hatırlattı.

Kıssadan hisse: Aceleyle atılan adım yolu kısaltıyor gibi görünse de sağlam sonuç; sabır, doğruluk ve ortak emekle kurulur.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu