Kısa Hikayeler

Ay Işığını Biriktiren Çatı

Yaklaşık 4 dakika okuma

Kasabanın en yüksek yerinde, kiremitleri geceleri ay ışığıyla parlayan eski bir çatı vardı. Kimse bu çatının hangi eve ait olduğunu bilmiyordu. Çünkü altında ev değil, yıllardır kullanılmayan küçük bir saat kulesi duruyordu. Kasabalılar oradan geçerken başlarını kaldırmaz, yalnızca akşamları gökyüzünün biraz daha aydınlık göründüğünü söylerdi.

On bir yaşındaki Mina ise ayrıntıları fark etmeyi severdi. Bir akşam, okuldan dönerken çatının üzerinde gümüş renkli bir ışığın toplandığını gördü. Işık, kiremitlerin arasında yuvarlanıyor, sonra minicik bir kıvılcım gibi bacanın yanındaki taş oluğa saklanıyordu. Mina merakına yenildi ve saat kulesinin dar kapısını araladı.

İçeride tozlu basamaklar, durmuş bir saat ve duvarlara asılmış yüzlerce boş kavanoz vardı. Kavanozların her birinde küçük bir etiket bulunuyordu: “Birine yol göstermek”, “Paylaşılan ekmek”, “Beklenmeden söylenen teşekkür” gibi. Mina, etiketleri okuyunca bunların sıradan şeyler olmadığını anladı. Kavanozlar, insanların yaptığı iyilikleri saklıyordu.

Tam o sırada kulenin tepesinden ince bir ses geldi. “Ay ışığı yalnızca gökyüzünden inmez,” dedi ses. “Bazen insanların güzel davranışlarından doğar.” Mina başını kaldırdı. Karşısında, kanatları kâğıttan yapılmış küçük bir gece kelebeği duruyordu. Adı Pera’ydı ve kulenin bekçisiydi.

Pera, kasabada son zamanlarda iyiliklerin azaldığını anlattı. İnsanlar birbirini dinlemek yerine acele ediyor, teşekkür etmeyi unutuyor, yardıma ihtiyacı olanları fark etmiyordu. Çatı artık eskisi kadar parlamıyordu. Eğer ışık tamamen sönerse kasaba, güzel davranışların değerini hatırlamakta zorlanacaktı.

Mina ertesi sabah işe koyuldu. Önce pazarda ağır sepetlerini taşımakta zorlanan yaşlı bir satıcıya yardım etti. Sonra okul yolunda düşen kitapları topladı. Öğle arasında, tek başına oturan yeni öğrenci Sarp’ı oyunlarına çağırdı. Yaptığı her iyilikten sonra gökyüzünde görünmeyen bir kıvılcımın yükseldiğini hissediyordu. Fakat akşam olduğunda çatı yalnızca bir an parladı, ardından yeniden karardı.

Mina bunun nedenini anlayamadı. Pera, “İyilikler tek bir kişinin cebinde durmaz,” dedi. “Onlar paylaşılınca ışığa dönüşür.” Bunun üzerine Mina, ertesi gün okulda arkadaşlarına saat kulesini anlattı. Çocuklar önce inanmadı, fakat Mina’nın gözlerindeki ciddiyeti görünce onunla birlikte küçük iyilikler yapmaya karar verdiler.

Biri kırılan oyuncak arabayı onardı, biri kütüphanedeki kitapları düzenledi, biri de günlerdir konuşmadığı kardeşinden özür diledi. Haber kısa sürede kasabaya yayıldı. Fırıncı, sırada bekleyen son ekmeği parasını unutan bir müşteriye verdi. Bahçıvan, susuz kalan çiçekleri suladı. Bir kadın, komşusunun kapısına sıcak çorba bıraktı. Kimse yaptığı şeyi övünmek için anlatmıyordu; yalnızca iyi bir davranışın başka bir iyi davranışı uyandırdığını görüyordu.

O gece Mina ve Pera kuleye çıktıklarında yüzlerce kavanozun içi ışıkla dolmuştu. Kimi ışık sarı, kimi pembe, kimi de deniz mavisiydi. Işıklar kavanozlardan yükselerek çatıya yayıldı. Kiremitler, ayın kendisinden daha parlak görünmeye başladı. Sonra durmuş saat yumuşak bir tıkırtıyla çalıştı ve bütün kasabada aynı anda çan sesi duyuldu.

Ertesi sabah herkes çatının yerini biliyordu. Yine de kimse oraya çıkıp ışıkları toplamaya çalışmadı. Çünkü artık ışığın saklanacak bir hazine değil, her gün yeniden üretilen bir şey olduğunu anlamışlardı. Mina da bunu unutmasınlar diye kulenin kapısına küçük bir levha astı: “İyilik küçüldükçe değil, paylaşıldıkça parlar.”

O günden sonra kasabanın çatısı her gece ışıldadı. Bazen bir çocuğun selamıyla, bazen bir komşunun sabrıyla, bazen de kimsenin görmediği sessiz bir yardımla… Mina, kısa hikayeler arasında en güzellerinin tamamlanmamış olanlar olduğunu düşündü. Çünkü her güzel davranış, daha anlatılacak yeni bir bölüm başlatıyordu.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu