Eski Masallar

İğde Kokulu Saatin Unuttuğu Dilek

Yaklaşık 4 dakika okuma

Uzak tepelerin ardında, iğde ağaçlarıyla çevrili Gümüşpınar adında küçük bir köy vardı. Bu köyde yaşayan herkes, meydandaki eski saat kulesine bakarak gününü düzenlerdi. Saat, ne çok hızlı ne de çok yavaş işlerdi; fakat her sabah ilk ışıkla birlikte yalnızca bir kez çalardı. Köylüler bu sesi duyunca fırınlarını açar, bahçelerini sular, kuşlara yem serperdi.

Köyde Nehir adında meraklı bir çocuk yaşardı. Nehir, insanların fark etmeden yaptığı iyilikleri görmeyi severdi. Bir gün, kulenin bakımını yapan dedesiyle birlikte en üst kata çıktı. Dişlilerin arasında, üzerinde incecik harflerle “Vakti gelince değil, gönlü gelince” yazan yuvarlak bir saat buldu. Bu saat, kuledeki büyük saate hiç benzemiyordu. Akrep ve yelkovanı yoktu; ortasında küçük, mavi bir düğme vardı.

Nehir düğmeye dokununca saatten yumuşak bir tıkırtı yükseldi. Ardından, uzun zamandır kapalı duran bir çekmece açıldı. Çekmecenin içinde üç kurumuş iğde çiçeği ve sararmış bir kâğıt bulunuyordu. Kâğıtta şöyle yazıyordu: “Bu köyün en güzel dileği unutuldu. Onu bulan kişi, dileği kendisi için değil, herkes için tamamlamalı.”

Nehir kâğıdı dedesine gösterdi. Dedesi, eski zamanlarda köyün ortasındaki dilek kuyusuna bir iyilik bırakıldığını, fakat kimsenin o iyiliğin ne olduğunu hatırlamadığını anlattı. “Belki de saat, dileğin izini gösterecek,” dedi. Nehir mavi düğmeye yeniden bastı. Saatin camında üç küçük görüntü belirdi: kurumuş çeşme, sessiz değirmen ve gölgesiz meydan.

Ertesi sabah Nehir önce köy çeşmesine gitti. Çeşmenin suyu ince bir iplik gibi akıyordu. Köylüler, suyun kaynağındaki taşların yer değiştirdiğini söyleyip bekliyordu. Nehir, arkadaşlarıyla birlikte dere kenarına giderek taşları dikkatle eski yerlerine taşıdı. Büyükler de onlara katıldı. Akşama doğru çeşme yeniden gürül gürül akmaya başladı. Saatin içindeki ilk iğde çiçeği canlanıp mis gibi koktu.

Sonra Nehir sessiz değirmene yöneldi. Değirmenin kanatları dönmüyor, un çuvalları boş kalıyordu. Nehir, değirmencinin tek başına yorulduğunu fark etti. Köydeki herkes birer küçük görev üstlendi: Kimi kırık tahtaları onardı, kimi dere yatağını temizledi, kimi de değirmenin etrafına yeni çiçekler dikti. Rüzgâr çıktığında kanatlar yeniden dönmeye başladı. İkinci iğde çiçeği yeşerdi.

Geriye gölgesiz meydan kalmıştı. Meydandaki yaşlı çınar, uzun süredir yaprak vermediği için öğle saatlerinde kimse dinlenemiyordu. Nehir ağacın dibini kazarken toprağın altında eski bir taş kutu buldu. Kutunun içinde köy çocuklarının yıllar önce yazdığı dilekler vardı. Birinde “Kimse yalnız kalmasın” yazıyordu. Nehir bu dileği okuyunca, köyde herkesin birbirinden bir şey beklediğini ama kimsenin birlikte oturup konuşmadığını anladı.

O akşam meydana uzun sofralar kuruldu. Fırıncı ekmek getirdi, değirmenci unundan çörek yaptı, çocuklar şarkılar söyledi. Yaşlılar eski öyküler anlattı. İnsanlar birbirlerini dinledikçe çınarın dallarında minicik tomurcuklar belirdi. Gece yarısına doğru ağaç birdenbire yapraklandı ve ay ışığı meydanı serin, yeşil bir gölgeyle doldurdu.

Nehir, üç iğde çiçeğini mavi saatın içine yerleştirdi. Saat ilk kez ses verdi; fakat bu ses kulede değil, bütün köyün kalbinde duyuldu. Büyük saat de onun ardından çaldı. O günden sonra Gümüşpınar’da insanlar zamanı yalnızca saatlerle ölçmedi. Bir komşuya uzatılan el, paylaşılan ekmek ve içten söylenen bir teşekkür de günün en değerli anları sayıldı.

Nehir büyüdüğünde saati köy meydanındaki küçük bir rafa koydu. Her sabah biri, kimse görmeden yaptığı bir iyiliği anlatırdı. Saatin mavi düğmesi o zaman hafifçe parlar, iğde kokusu her yana yayılırdı. Böylece eski dilek hiç unutulmadı; çünkü onu yaşatan şey, tek bir mucize değil, her gün yeniden seçilen iyilik oldu.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu