3 Yaş Masalları ve Hikayeleri Oku

Tombi’nin Ceplerindeki Yağmur

Yaklaşık 3 dakika okuma

Yeşil tepelerin ardında, yumuşacık yosunlarla kaplı küçük bir orman vardı. Bu ormanda Tombi adında minik bir kaplumbağa yaşardı. Tombi yavaş yürürdü ama çevresindeki her şeyi dikkatle görürdü. Bir uğur böceğinin kanadındaki benekleri sayar, çimenlerin arasındaki küçücük taşları selamlardı.

Bir sabah Tombi uyandığında ormanın çok sessiz olduğunu fark etti. Kuşlar neşeyle ötmüyor, arılar çiçeklerin çevresinde dönmüyor, kelebekler renkli kanatlarını açmıyordu. Çünkü günlerdir yağmur yağmamıştı. Çiçeklerin başları eğilmiş, derecik incecik bir çizgiye dönüşmüştü.

Tombi, eski bir ağacın altında oturan Bilge Baykuş’a gitti.

“Çiçekler neden böyle üzgün?” diye sordu.

Bilge Baykuş kanatlarını yavaşça açtı. “Yağmur bulutları uzaklardaki tepenin arkasında bekliyor,” dedi. “Onları buraya çağırmak için ormanın iyilik sesini duymaları gerekiyor.”

Tombi bunu nasıl yapacağını bilemedi. Tam o sırada başının üzerinde küçük, yuvarlak bir damla belirdi. Düşmeden önce kabuğunun üstünde parladı. Sonra bir damla daha geldi. Tombi şaşkınlıkla damlaları izledi. Kabuğunun iki yanında, daha önce hiç fark etmediği küçük cepler vardı. Bu ceplerin içinde serin, pırıl pırıl yağmur damlaları birikiyordu.

Tombi damlaları dikkatle ceplerinde taşıyabileceğini düşündü. Önce susamış bir papatyaya yaklaştı. Bir damlayı toprağına bıraktı. Papatya başını kaldırdı ve bembeyaz yapraklarını açtı.

Sonra küçük bir çimen demetine, kıvrılmış bir eğrelti otuna ve çatlamış dere kenarındaki mavi çiçeğe yardım etti. Her damla toprağa düşünce orman biraz daha canlandı. Arılar vızıldamaya, kelebekler kanat çırpmaya başladı.

Fakat Tombi ceplerindeki son damlaları kendisi için saklamak istedi. Çünkü uzun yol yürümüş ve çok yorulmuştu. Bir kayanın gölgesine çekilip damlaları saydı.

“Bir, iki, üç… Bunlar benim son damlalarım,” diye fısıldadı.

O sırada yanına küçük bir serçe geldi. Gagasını açıp kapatıyor, susuzluktan zor nefes alıyordu. Tombi damlalara baktı. Sonra serçeye baktı. Bir süre düşündü. Sonunda cebindeki suyu minik bir yaprağın üzerine döktü.

Serçe suyu içti. Ardından kanatlarını çırparak havaya yükseldi. Sevinçle öyle güzel bir ötüş söyledi ki bütün orman onu duydu. Tavşanlar kulaklarını kaldırdı, sincaplar yuvalarından çıktı, arılar çiçeklerin üzerine kondu.

Derken ormanın dört bir yanından başka sesler de yükseldi. Çiçekler hafifçe sallandı, yapraklar hışırdadı, derecik taşlara şarkı söyledi. Bu, iyilik sesiydi. Uzak tepelerin arkasında bekleyen bulutlar bu sesi duydu.

Önce gökyüzünde gri bir bulut göründü. Sonra ikinci, üçüncü ve dördüncü bulut geldi. Bulutlar birleşince ormanın üzerine serin bir gölge düştü. Bir damla Tombi’nin burnuna kondu. Ardından yüzlerce damla çimenlere, ağaçlara ve çiçeklere yağdı.

Tombi neşeyle başını gökyüzüne çevirdi. Kabuğunun cepleri yeniden dolmaya başladı. Bu kez damlaları yalnızca kendisi için saklamadı. Her sabah ormanda dolaşıp ihtiyacı olanlara su taşıdı. Bazen bir çiçeğe, bazen yorgun bir karıncaya, bazen de sıcak havada dinlenen küçük bir kuşa yardım etti.

Bilge Baykuş, Tombi’ye gülümsedi.

“Paylaşılan su çoğalır, paylaşılan iyilik ise bütün ormanı güzelleştirir,” dedi.

Tombi yavaş adımlarla yürümeye devam etti. Artık herkes onun ne kadar yavaş olduğunu değil, her adımında ne kadar iyilik taşıdığını görüyordu. O günden sonra ormanda yağmur yağdığında bütün canlılar gökyüzüne teşekkür etti. Tombi ise cebindeki ilk damlayı hep başkasıyla paylaştı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu