Yıldız Tozuyla Yazılan Yedinci Sır
Bağdat’ın kalabalık çarşılarından birinde, yalnızca geceleri ışığı yanan küçük bir kitapçı vardı. Dükkânın sahibi yaşlı kâtip Rauf Efendi, kitapların sesini duyabildiğini söylerdi. Onun yanında çalışan Narin ise sayfaların fısıltılarını anlamasa da mürekkep kokusunu uzaktan tanır, yıpranmış kitapları sabırla onarırdı. Bir akşam, gökyüzünde yıldızlar her zamankinden daha parlak görünürken dükkânın kapısı kendi kendine aralandı.
İçeriye, üzerinde gümüş işlemeli bir kese taşıyan gezgin bir kadın girdi. Keseyi Rauf Efendi’ye uzatıp, “Bu, yedi gecedir aradığım hikâyenin son parçası,” dedi. “Fakat onu okuyabilmek için kalbinin bir soruya dürüstçe cevap vermesi gerekir.”
Keseden çıkan parşömenin üzerinde hiçbir harf yoktu. Rauf Efendi, parşömeni Narin’in önüne serdi. Narin elini kâğıdın üzerine koyunca küçük bir yıldız tanesi avucuna düştü. Parşömen birden ışıldadı ve ilk cümle belirdi: Gerçek hazineyi arayan, önce başkasının kaybettiği şeyi bulmalıdır.
O anda dükkânın arka duvarında daha önce hiç görülmemiş bir kapı açıldı. Kapının üzerinde yedi küçük kandil vardı. İlk kandil yanınca, Narin kendini hurma ağaçlarının arasında uzanan sessiz bir yolda buldu. Yolun kenarında, ağzı açık bir heybe duruyordu. İçinde altın değil, birbirinden farklı küçük çanlar vardı. Çanlardan biri titriyor, incecik bir ses çıkarıyordu.
Narin sesi izleyince kumların arasında oturan bir çocuk gördü. Çocuğun adı Sâlim’di ve kervanının kalabalığında en sevdiği çanı kaybetmişti. Narin, kendi yolunu düşünmeden kumları dikkatle aradı. Bir süre sonra çanı buldu; çan, bir devenin eyerindeki püsküle takılmıştı. Sâlim sevinçle teşekkür edince ilk kandilin ışığı göğe yükseldi.
İkinci kandil, Narin’i renkli kumaşlarla süslü bir pazara götürdü. Burada herkes aynı anda konuşuyor, kimse kimseyi duymuyordu. Tezgâhların birinde genç bir dokumacı, yaptığı desenin ortasında eksik kalan tek bir motifi arıyordu. Narin, pazardaki gürültüyü susturmak için elini kaldırmadı; bunun yerine dokumacının yanında sessizce oturdu. Bir süre sonra genç kızın anlattıklarını dinledi ve eksik motifin, çocukken annesinden öğrendiği küçük bir yıldız şekli olduğunu anladı. Motif tamamlanınca ikinci kandil parladı.
Üçüncü kandilde Narin, suyu çekilmiş bir çeşmenin başına vardı. Çeşmenin taşında şu söz yazıyordu: Su, yalnızca isteyenin değil, paylaşanın yolunu bulur. Yakındaki köylüler, ellerindeki son testileri saklıyorlardı. Narin, herkesin kendi kabını koruduğunu görünce çeşmenin akmayacağını sezdi. Önce kendi matarasında kalan suyu taş oluğa döktü. Ardından bir köylü, sonra bir başkası aynı şeyi yaptı. Birkaç damla birleşip berrak bir akıntıya dönüştü. Çeşme yeniden şırıldadı.
Dördüncü, beşinci ve altıncı kandillerde Narin; unutulmuş bir ninninin sözlerini, yönünü kaybetmiş bir yıldızın yerini ve birbirine küsmüş iki kardeşin ortak sevincini buldu. Her buluşta, aradığı şeyin kendisine ait olmadığını gördü. Kimi zaman bir özür, kimi zaman bir dinleme, kimi zaman da küçücük bir cesaret başkasının dünyasını aydınlatıyordu.
Sonunda yedinci kandilin önüne geldi. Kapının ardında altınlarla dolu büyük bir oda bekliyordu. Ortada, yıldız tozuyla yazılmış parşömen duruyordu. Parşömen bu kez yalnızca tek bir soru gösterdi: “Bulduğun hazineleri yanında mı götüreceksin, yoksa onları çoğaltacak mısın?”
Narin, Sâlim’in çanını, dokumacının yıldızını, köylülerin suyunu ve diğer bütün iyilikleri düşündü. Sonra, “Bir hikâye paylaşılmadıkça eksik kalır,” dedi. Parşömen havaya yükseldi ve üzerindeki yıldız tozları Bağdat’ın üzerine yağdı. Tozların değdiği her evde insanlar birbirlerine eski bir anı, güzel bir öğüt ya da içten bir teşekkür anlatmaya başladı.
Narin yeniden kitapçıya döndüğünde sabah olmak üzereydi. Rauf Efendi, boş parşömeni ondan aldı ve gülümseyerek yeni bir kitap açtı. Narin yaşadıklarını anlatmaya başladıkça sayfalar kendiliğinden doldu. O günden sonra dükkânın kapısı her gece açık kaldı. Çünkü Bağdat’ta herkes şunu öğrendi: En parlak hazine, bir kalpten diğerine geçen iyi bir hikâyedir.
