Yağmurdan Sonra Konuşan Çömlek
Çınarova’nın en sessiz sokağında, kimsenin uğramadığı küçük bir avlu vardı. Avlunun ortasında çatlamış, kulpsuz bir çömlek dururdu. Yıllardır yağmur, kar ve güneş görmüş; üzerine yosunlar serpilmişti. Köydeki çocuklar onun yalnızca eski bir eşya olduğunu düşünürdü. Oysa on yaşındaki Ekin, susan eşyaların da anlatacak bir sözü olabileceğine inanırdı.
Ekin’in büyükannesi, “Her şey konuşur,” derdi, “ama bazı sesleri duymak için acele etmemek gerekir.” Bu yüzden Ekin, okuldan döndüğünde çoğu zaman avlunun duvarına oturur, çömleği seyrederdi. Bir gün gökyüzü ansızın karardı. İncecik başlayan yağmur, toprağı mis gibi kokuttu. Ekin, çömleğin içine biriken damlaları izlerken tuhaf bir ses duydu.
“Bir damla bana, bir damla sana…”
Ekin şaşkınlıkla çevresine baktı. Sokakta kimse yoktu. Ses, doğrudan çömlekten gelmişti. Çömleğin çatlağından minicik bir ışık sızıyor, her yağmur damlasıyla biraz daha parlıyordu. Ekin eğilip, “Sen mi konuştun?” diye fısıldadı.
“Ben değil,” dedi çömlek. “İçimde unutulmuş bir dilek konuştu. Uzun zamandır yağmuru bekliyordum. Çünkü dileğin uyanması için gökyüzünden gelen suya ihtiyacım var.”
Ekin, çömleğin içinde ne olduğunu sordu. Çömlek, yağmur damlalarının yüzeyinde görüntüler gösterdi. İlk görüntüde köyün fırını vardı. Fırıncı her sabah sıcak ekmek çıkarıyor, fakat gün sonunda kalan ekmekleri kimseyle paylaşmadan saklıyordu. İkinci görüntüde marangozun dükkânı göründü. Marangoz, kullanılmayan tahta parçalarını bir köşede biriktiriyor, onları değerlendirecek kimseyi aramıyordu. Son görüntüde ise çocukların boş oyun alanı vardı.
“İçimdeki dilek,” dedi çömlek, “Çınarova’da kimsenin elindekini ziyan etmemesini ve herkesin bir başkasına küçük bir iyilik bırakmasını istiyor. Bu dilek gerçekleşirse ben de yeniden sağlamlaşacağım.”
Ekin önce ne yapacağını bilemedi. Büyük bir işi tek başına başarabileceğini düşünmüyordu. Sonra büyükannesinin sözünü hatırladı: Bazı sesleri duymak için acele etmemek gerekir. Ertesi sabah fırıncıya gidip kalan ekmekleri kuşlara ve yaşlı komşulara ayırmayı önerdi. Fırıncı şaşırdı, ama Ekin’in önerisini kabul etti. O gün köyde ilk kez, ekmek kokusuna teşekkür sesleri karıştı.
Daha sonra marangozun dükkânına uğrayan Ekin, küçük tahta parçalarıyla ne yapılabileceğini anlattı. Birlikte kuş yemlikleri, kitap rafları ve oyun alanına konacak renkli oturaklar yaptılar. Çocuklar da çalışmaya katıldı. Kimi tahta parçalarını zımparaladı, kimi üzerine yaprak ve yıldız çizdi. Marangoz, yıllardır biriktirdiği şeylerin sonunda işe yaradığını görünce gülümsedi.
Ancak çömleğin çatlağı hâlâ kapanmamıştı. Ekin, köyde en küçük iyiliğin bile önemli olduğunu anladı. O akşam çocukları oyun alanına çağırdı. Herkes evinden kullanmadığı ama başkasının işine yarayabilecek bir şey getirdi: bir ip, birkaç boya, eski bir top, tahta parçaları ve kitaplar… Bunlarla ortak bir oyun sandığı hazırladılar.
Son eşya sandığa konduğunda gökyüzünde yeniden yağmur bulutları belirdi. Damlalar çömleğin içine düştü. İçeriden yumuşak bir ışık yükseldi ve çatlak, ince altın çizgilerle birleşmeye başladı. Çömlek bu kez daha berrak bir sesle konuştu:
“Paylaşılan her şey çoğalır; saklanan iyilik ise yolunu bulunca ışık olur.”
O günden sonra çömlek, avlunun ortasında durmadı. Köy meydanına taşındı ve herkes ona bir dilek bırakmaya başladı. Fakat dileklerin yanında mutlaka yapılacak küçük bir iyilik de yazıldı. Ekin’in ilk dileği, “Kimse kendini yalnız hissetmesin,” oldu. Yanına da “Her gün bir kişiye içtenlikle selam ver” notunu ekledi.
Yıllar geçse de Çınarova’da yağmur yağdığında çömlek hafifçe ses çıkarırdı. Çocuklar bu sesi duyunca birbirlerine bakıp gülümserdi. Çünkü artık herkes bilirdi: Bir köyü değiştirmek için kocaman mucizeler gerekmez. Bazen bir çömleğe düşen tek damla ve o damlayı paylaşmaya gönüllü bir çocuk yeter.
